Poznati srpski slikar, vajar i grafičar Predrag Dragović preminuo je u 73. godini života. Član ULUS-a i slobodni umjetnik od 1980. godine, Dragović je iza sebe ostavio obiman i duboko ukorijenjen opus, nastao na presjeku likovne umjetnosti, poezije, duhovnosti i nacionalnog pamćenja.
Vijest o njegovoj smrti izazvala je brojne reakcije u umjetničkoj i široj javnosti. U objavi na Fejsbuk grupi „Moračani“ navedeno je da je Dragović „u cio svoj život i stvaralaštvo utkao Moraču“, prepoznajući u njoj mitsko mjesto vjere, legende, junaka i zavičajnog pamćenja.
Predrag Dragović rođen je 1953. godine u Dragovića Polju. Osnovnu školu završio je u rodnom kraju, gimnaziju u Kolašinu i Čajniču, dok je Višu pedagošku školu završio u Nikšiću. Od 1980. godine aktivno izlaže, samostalno i kolektivno, u gradovima bivše Jugoslavije, ali i u Francuskoj, Španiji, Švajcarskoj, Italiji, Bugarskoj i Grčkoj.
Njegov rad obuhvata slike, crteže, grafike i skulpture, a tematski se kretao od aktova, portreta i pejzaža, do snažnih simboličkih i duhovnih ciklusa.
Dragovićevo stvaralaštvo obilježili su prepoznatljivi ciklusi: „Sveci i sebri“, „Sveti Sava“, „Vrhovi“, „Kostići“, „Likovno čitanje Gorskog vijenca“, kao i portreti srpskih pjesnika.
Posebno mjesto zauzima njegov kapitalni ciklus „Likovno čitanje Gorskog vijenca“, inspirisan djelom Petar II Petrović Njegoš. Tim povodom, pjesnik Matija Bećković je istakao:
„Slikar Predrag Peđa Dragović nije dopustio da proslava 200. rođendana Njegoša prođe nečujno, već je kao rođendanski poklon ispalio u bezdan vječnosti svoje raskošno likovno čitanje ‘Gorskog vijenca’.“
Umjetnička javnost posebno pamti njegove „pjesme-grafike“, realizovane u tehnikama duboke štampe, litografije i serigrafije, koje je radio po stihovima Matije Bećkovića, Rajka Petrova Noga i Dragana Lakićevića.
Sam Dragović je isticao da mu je poezija bila trajno nadahnuće, te da je upravo u spoju riječi i slike pronalazio puni smisao svog umjetničkog izraza.
U poznijim godinama snažno se bavio kosovsko-metohijskim motivima. Ciklus i izložba „Preko pepela“ bili su posvećeni stradanju, ali i duhovnom vaskrsu srpskog naroda, Kosovu kao zavjetu i mjeri identiteta.
„Naš identitet se ne može mjeriti bez Kosova“, govorio je Dragović, naglašavajući da je pepeo simbol tragedije, ali i čuvar budućeg života.
Smrću Predraga Dragovića srpska kultura izgubila je umjetnika koji je slikao tišinom, crtao pamćenjem i svjedočio trajanju. Njegova djela ostaju kao tihi, ali snažni zapisi jednog vremena, naroda i zavjeta.
Izvor: Iskra
