Piše: Bojan Jovanović
U našim uslovima potkulture se ne konstituišu kao kontrakultura, u smislu eksplicitne mladalačke kulture, već su otpor i neslaganje izraženi u simboličkoj ravni u kojoj se elementi jednog kulturnog modela mogu prepoznati kao činioci subkulturnog životnog stila, imajući u vidu kako njegovu pežorativnu, tako i njegovu regresivnu konotaciju. Bitni elementi tog identiteta nastaju kritičkim odnosom prema oficijelnoj kulturi…
Distancirajući se od dominantne, mejnstrim kulture, pripadnici određene potkulture zadovoljavaju potrebu da u okviru manjih grupacija iskažu svest o svojoj posebnosti.
Totemski arhetip U njihovoj ikonografiji, verovanju u istinitost predstava koje imaju o sebi i o svetu, potvrđuje se aktualizovani totemski arhetip koji nije kao u nekadašnjim arhaičnim zajednicama ograničen na prepoznatljiv znak za koji se, shodno animističkom verovanju, vezivalo poreklo i budućnost kolektiva, već je vizuelno bogatiji i odlikuje se kompleksnim sadržajem sačinjenim od raznoraznih elemenata prethodnih kulturnih iskustava. U sagledavanju njegovog psihološkog i socijalnog aspekta, otkriva se i njegova funkcija legitimisanja drugačijeg pogleda na svet i zadovoljenja potrebe za pripadanjem određenoj zajednici.
U našim uslovima potkulture se ne konstituišu kao kontrakultura, u smislu eksplicitne mladalačke kulture, već su otpor i neslaganje izraženi u simboličkoj ravni u kojoj se elementi jednog kulturnog modela mogu prepoznati kao činioci subkulturnog životnog stila, imajući u vidu kako njegovu pežorativnu, tako i njegovu regresivnu konotaciju. Bitni elementi tog identiteta nastaju kritičkim odnosom prema oficijelnoj kulturi, koji je otvorio kreativni horizont ka afirmaciji autentične kreativnosti u okviru alternativne kulture i kontrakulture. U svom kreativnom samopotvrđivanju, pripadnici potkultura iskazivali su pozitivan odnos prema avangardnim umetničkim iskustvima i recepciji njihovih vrednosti.
Nerazumevanje potkultura U pokušaju da se sistematski istraže potkulture, pokrenut je osamdesetih godina dvadesetog veka u nas i specijalizovani časopis istoimenog naziva, ali je već na samom početku iskazano njihovo nerazumevanje težnjom da se socio-kulturni problem starih sagleda i svrsta u potkulture. Pokrenut u okviru tadašnjeg Istraživačko-izdavačkog centra Saveza socijalističke omladine Srbije u Beogradu, časopis „Potkulture“ je zalutao u oblast izvan svoje programske tematike i brzo se ugasio. Iako ostareli još uvek aktivni rokeri na estradnoj sceni, gde su od marginalnih postali pripadnici dominantnog, mejn strim pravca u kulturi, na poseban način tematizuje aspekt starosti, život ljudi u poznom životnom dobu se kao fenomen ne može svrstavati u oblast potkultura koje su prvenstveno izraz kulture mladih i svojevrsna kulturna paradigma zasnovana na određenim pravilima i značenjima stila.
Stari jesu marginalizovani u okviru dominantnog savremenog zapadnoevropskog kulturnog obrasca, ali taj njihov status je socijalne prirode i njime se bave prvenstveno odgovarajuće socijalne službe. Njihova marginalizacija se bitno razlikuje od marginalizma potkultura mladih kao relevantnog kulturnog iskustva koje motiviše da se ono adekvatno teorijski razmotri i dođe do saznanja o njegovoj vrednosti.
Potkulture aktualizuju mogućnost drugačijeg potvrđivanja kreativnog potencijala mladih u kulturnoj realnosti datog društva. Taj potencijal se ispoljava na društvenoj margini gde su njene granice i ograničenja najslabiji, pa zato pripadnici kulture mladih i kreću sa margine na put samopotvrđivanja.
Kultura i camera obscura Izražavajući potrebu za drugačijim stvaralačkim potvrđivanjem od dominantne, oficijelne kulture, potkulture potvrđuju mogućnost drugačijeg alternativnog pristupa i izražavanja kreativnog potencijala. Budući da je alternativa relaciono određena u odnosu na sistem ili obrazac prema kojem ima drugačiji kreativni pristup, suprotnost je značenjski princip u stvaranju i identitetskom potvrđivanju pripadnika potkultura.
U svim dosadašnjim relevantnim proučavanjima potkultura s pravom je ukazivano na njihovu zavisnost od dominantnog kulturnog obrasca. Potkulture pretpostavljaju postojanje dominantnog kulturnog modela iz čije senke razvijaju neku od njegovih alternativa često i u radikalnom suprotstavljanju i osporavanju njegovih vrednosnih kriterijuma. Međusobna uslovljenost kulture i potkultura pretpostavlja izvesnu toleranciju koja se sastoji u otvorenim i slobodnim relacijama izraženim najpre na planu komplementarnosti u kontekstu jednog obuhvatnijeg sagledavanja njihovih zasebnosti. Iako su potkulture moguće zahvaljujući odsustvu totalitarizma i izvesnoj permisivnosti dominantnog modela, valja ukazati na produktivnost principa tog istog modela koji generira potkulture kao svoju suprotnost. Potisnute do ruba društvene realnosti, potkulture se konstituišu kao kulturna inverzija dominantnih shvatanja o redu, hijerarhiji, značenju i smislu pojedinih kulturnih elemenata. Socio-kulturna realnost implicira, dakle, ne samo poznate integracijske činioce, već i određene dezintegracijske procese koji rezultiraju u formiranje potkultura. Ukoliko u dominantnom modelu prepoznajemo uporišna mesta kulturnog identiteta vladajućih društvenih struktura, onda u potkulturama otkrivamo potenciranje upravo onih činilaca najmanje karakterističnih za dominantni idiom.
Afirmišući potpuno drugačije životne, socijalne i kulturne principe, potkulture se konstituišu kao alternativa dominantnog obrasca implicirajući i izvesne kontra-kulturne aspekte. U ovoj realnosti, potkulture svakako ne predstavljaju neku monolitnu formu jer je inverzija samo jedan od načina njihovog formiranja i vid najradikalnijih osporavanja kojima preokrenuti elementi dobijaju posve nove valentnosti u kontekstu oslobađanja društveno nesvesnog i sjaju communitasa.
Praznična realnost Marginalni ili liminalni prostor je izvan jake kontrole dominantne kulture, što omogućuje mladima kao članovima društva da se u tom dopuštenom ili strogo nekontrolisanom prostoru izraze, formiraju svoj identitet i samosvojnom kulturom daju smisao i razlog svom životu. Njihovo nezadovoljstvo ima značenje subverzivnog naboja koji se artikuliše kao bunt u cilju potvrde svog postojanja.
Ukoliko se taj proces sagleda u kontekstu rezultata do kojih se došlo u proučavanju fenomena praznika, onda se potkulture otkrivaju kao dinamičan kulturni proces koji se odvija u širem kontekstu oslobađanja subverzivnog naboja kroz nove stvaralačke forme kao činilaca kolektivnog i ličnog identiteta pripadnika potkultura. Kao što se u formi praznika društvo na dopušten sociokulturan način oslobađa svog subverzivnog naboja, tako i pripadnici potkultura u okviru postojećih društvenih okolnosti artikulišu svoje nezadovoljstvo. Njihovo agresivno ponašanje je težnja za samopotvrđivanjem, a korišćenje odbačenih sadržaja kulture kao činilaca svog identiteta, poput pankera, je vraćanje sredini na manifestan način ono što je ona odbacujući ih i neprihvatajući ih u okviru dominantnog kulturnog modela iskazivala prema njima.
Imajući u vidu pomenute odnose, možemo uočiti da odvojenost potkulture od dominantne kulture može da bude obeležen otporom i suprotstavljanjem (kakav je bio u kontrakulturi) ali da njihova koegzistentnost može karakterisati ne suprotstavljanje (kakav je bio u alternativnoj kulturi) i konačno prihvatanje vrednosti potkultura od strane dominantne kulture. Za pojedine elemente potkulture, poput rok muzike, nakon početnog otpora i subverzivnosti, došao je period koegzistencije a ubrzo i potpuno prihvatanje. Danas se na koncertima filharmonija izvodi pored klasičnih dela i muzika poznatih rok muzičara i upravo taj put koji je rok muzika prešla od svoje subverzivnosti do oficijelnog priznanja ukazuje na proces priznavanja i značaj privremeno nepriznatog kao neosporne kulturne vrednosti.
Izvor: Pečat
