Piše: Ranko Rajković
Za rešavanje problema važno je sagledati njegov istorijat. Na samom početku skicirajmo izdaleka uzročno posledične veze koje omogućavaju ekološke incidente poput betoniranja morske obale u Baošićima.
Uzročno posledičnim vezama možemo nazvati situacije u kojima se pod uticajem profitabilnog (obmanjujućeg) patrijotizma nova Crna Gora počela naprečac oslobađati ozbiljnih zakona o državnoj imovini i društvenim obavezama prema vjekovnim zaostavštinama iz bivših, prohujalih vremena kada smo bili dio državnih zajednica od Mletaka, Austrougarske, Kraljevine Jugoslavije, Socijalističke Jugoslavije…
U postjugoslovenskom vremenu važila je deviza da što manje preduzeća, fabrika, kompanija, što manje vlasničkih zavrzlama i radničkih prava, što manje obaveza prema zadužbinama i posustaloj privredi, donosi manje problema. S tim ciljem u Crnoj Gori su sprovedene vaučerizacije i privatizacije, stečajevi i likvidacije, hipoteke i fiducije, kreditiranja i poravnanja.
Država je konačno odahnula. Riješila se uloge titulara. Oslobodila se tereta upravljanja sopstvenim prirodnim bogatstvima tako što ih je za bagatelnu cijenu prepustila svojim viđenijim partijcima i strastvenim patrijotima s adresama na egzotičnim ostrvima.
Umjesto privredi i proizvodnji, kulturnoj baštini i javnom interesu nova Crna Gora se posvetila prespajanju staža iz stare istorije sa stažom u novoj istoriji čija je poglavlja po sopstvenom ćefu sama sebi ispisivala. U prvom redu posvetila se potiskivanju moralnih kodeksa i poslovne etike iz prošlosti u korist uzdizanja nacionalnog identiteta kojeg je samoj sebi namijenila u smislu novog istorijskog i državnog početka.
Partijskom politikom favorizovane su djelatnosti posvećene preimenovanom (novom) jeziku, novoj kulturi, novoj crkvi, novim pogledima na prošlost. Većinu tih novotarija finansirano je novcem od šverca cigareta koji je proglašen državnim poslom. Šverc se proširio i na druge, najvećim dijelom skupe praškaste robe. Šverc se odvijao i na pomorskim i na vazdušnim i na kopnenim rutama ali ništa manje ni na ideološkom pravcu trasiranom u partiji.
Nova država je podsticala ideološko-partijski-patrijotizam. Ideologija novog čovjeka u novoj državi okupila je ljude iz različitih branši koji su postali uživaoci brojnih privilegija. Te privilegije su omogućile devastiranje prirode i urbanih prostora, degradaciju kulture, poharu kulturne baštine i nasleđa. Ovo bi bio pogled na Crnu Goru iznutra.
Pogled spolja je malo drugačiji.
Zahvaljujući neodgovornoj vlasti nova Crna Gora se pretvorila u nesposobnu, lijenu i korumpiranu državu. Od te preobrazbe najviše koristi su imali beskrupulozni, zlonamjerni, pohlepni pojedinci bliski vlastima. Oni koji su finansirali vladajuću partiju i uže krugove njenog rukovodstva dobili su pravo da rade što im se prohtje. Poradi njih u Skupštini su ubrzanim procedurama donošeni, dopunjavani i sprovođeni zakoni prema apetitima novonastale patrijotske klase. U kratkom vremenu došlo je do srastanja te i takve države sa interesima tih i takvih nezaježljivh pojedinca.
Iz preplitanja i mešetarenja ova dva faktora, državno-institucionalnog i patrijotsko-manipulativno-profiterskog nastajale su mnogobrojne taktike koje su kroz donošenje kratkovažećih uredbi i zakona omogućile izabranim pojedincima da potpišu sporazume, ugovore, koncesije i u dugom vremenskom periodu ljušte (pljačkaju) državu sloj po sloj. Time su društvu nanijete ogromne i nepopravljive štete.
Destruktivne radnje pokrivane su sa sijaset papira pečatiranih državnim grbom i potpisom s ciljem da svako nepočinstvo dobije sopstveno uporište u zakonu. Država se pljačkala po slovu zakona izglasanom od te iste države. Ako se neko i suprotstavio devastaciji i unazađivanju prirodnih i kulturnih dobara Crne Gore njegova borba je diskvalifikovana na razne načine. Ne rijetko proglašavan je za izdajnika svoje ili slugu tuđe države.
Ruku na srce javila se kadkad i istinska potreba i potraga za pravdom. Državni aparat i sudovi bi je uspješno sabotirali ili otezali u dugom vremenskom periodu sve dok ne bi došlo do zakonske zastare.
Uništavani su dokumenti po zakonu o čuvanju dokumenata. Sudski arhivi su goreli zbog navodnog nemara ili tobožnje više sile. Originalni spisi su nestajali bez traga da bi bili zamjenjivani fotokopijama koje sudska vijeća nijesu uvažavala kao validnu dokumentaciju. Zbog takvih i sličnih dešavanja akteri velikih pljački i prevara oslobađani su svake sumnje za učešće u djelima koja se gone, što bi rekli nevoljni tužioci, po službenoj dužnosti.
Ima li nade da se u ovakvom poretku i uhodanom toku stvari išta može promijeniti?
Ima!
Ranko Rajković: Knjige u ogledalu naše kulture, tradicije i identiteta
Mislim da je to moguće uraditi potpisivanjem sporazuma o privatno-javnim partnerstvima u saniranju šteta nanijetih državi.
Objasniću to na primjeru devastiranja obale u Bokokotorskom zalivu na području Baošića, Ta situacije je trenutno aktuelna. Nalazi se u žiži javnosti. Evo o čemu se radi.
Graditelj, investitor luksuznih hotela zatrpao je morsko dno i betonirao 12.000 kvadratnih metara obale u Baošićima. Poslije burnih reakcija javnosti sud je donio rešenje da se obala vrati u prvobitno stanje.
Jasno je da ovu sudsku odluku nije moguće sprovesti ni u tehničkom ni u ekološkom smislu.
Kako pronaći sve one morske trave, alge, raznolike primjerke flore morskog dna koji su desetinama godina predstavljali stanište za sunđere, školjke, korale, rakove, ježeve, morske crve, sipe, hobotnice, ribe. Kako ih ponovo naseliti na prostoru koji bi prethodno morao pretrpjeti nove, fizičke grube degradacije uz lomljenje i eliminisanje tek izgrađenog zemljano betonskog nasipa u Baošićima.
Osnova prvobitnog stanja morskog života u njegovom prirodnom arealu nepovratno je izgubljena. na tom dijelu obale, čime sudska odluka o vraćanju u prethodno stanje postaje besmislena i nesprovodiva.
Međutim ono što je investitor razorio može se popraviti prenamjenom i rekonstruisanjem novodobijenog prostora. Površni koja je stvorena uništavanjem morskog života koji je bujao ispod nje treba podariti novi život. To ne bi išlo preko plažnog bara, koktela sa slamčicama, ležaljki, suncobrana, konobara već kroz naseljavanje, njegu i održavanje živog svijeta mora i morskog dna na novostvorenom prostoru. dostupnom radoznalom oku nauke, istraživača i posjetilaca.
U Baošićima na raspoloživih 12.000 metara kvadratnih novog suvozemnog prostora otetog od mora treba izgraditi Nacionalni akvarijum.
Građevinsko nasilje nad morskom obalom koje je dovelo do katastrofalnih ekoloških posledica valjalo bi pretvoriti u ciljanu izgradnju vještačkog akvatorija ispunjenog morskim životom zaliva. Uz akvarijum bi se formirao i centar za istraživanje biodiverziteta Bokokotorskog zaliva i Jadranskog mora. Crna Gora bi dobila šansu da nanešenu joj štetu može pretvoriti u svoju novu vrijednost.
Crna Gora je jedina Mediteranska zemlja koja nema Nacionalni akvarijum.
Doduše u Dobroti kraj Kotora već postoji jedan mali izložbeni akvarijum na 300 metara kvadratnih sa nekih 15 tankova i oko 50 vrsta morske flore i faune koji je otvoren prije 5 godina.
Ranko Rajković: Naš srednji vijek – Razmišljanje o državnosti Crne Gore (3. dio)
Veliki nacionalni akvarijum u Baošićima bio bi dvadesetak puta veći i širio bi se na prostoru od oko 7000 kvadrata na jednom nivou. . Na preostaloj površini mogao bi se napraviti naučni i edukativni centar za istraživanje morskog biodiverziteta.
Osim toga Boka Kotorska se nameće kao najlogičnija lokacija za taj poduhvat od nacionalnog značaja a privatno-javno partnerstvo sa investitorom kao najprihvatljivija opcija da se zamišljeno sprovede u djelo i koliko toliko ublaži šteta načinjena zalivu.
Ovime bi se ispoštovala pravna i ekonomska osnova zaštite prirodnih i kulturnih dobara saopštena kroz načelo zagađivač plaća. A i mi kao država s punim pravom mogli ponijeti epitete koji idu uz priče o duhu Mediterana.
