Piše: Atanas Stupar
U romanu “Dvanaest stolica” Iljfa i Petrova, nenadmašni prevarant Ostap Bender ima namjeru da podigne spomenik samom sebi.
Ostap Bender kaže: „Meni treba podići spomenik od bronze sa natpisom – Velikom kombinatoriku zahvalni savremenici“
Ko je mogao očekivati da će ideje Ostapa Bendera baštiniti Demokratska Partija Socijalista. Za 30 godina svoje neprikosnovene vladavine nijesu se oglašavali o spomenicima do prije neki dan. Jasno je i zašto. U spomenike se bilo mnogo teže finansijski ugraditi. Neuporedivo isplativije su im bile razne privatizacije, kupoprodaje, koncesije, budžetske mahinacije. Tu se vrtio ogroman novac. U odnosu na to spomenici su predstavljali čisto pilićarenje – odluka, raspisivanje konkursa, žiriranje, izrada spomenika, svečano otvaranje …Nije bilo leba u tom poslu.
Međutim kada je zakon smjestio u zatvor njihove partijske uglednike i kombinatorike “zahvalni savremenici” DPS-a aktuelizovali su podizanje spomenika vezanih za NOB.
DPS hoće da podiže spomenike, posredno, preko tuđih, bolnih sudbina. U svoje projekte ubacuje davno upokojene ličnosti. Oblažu ih ideološko-političkim blatom kao glinom.
Cilj DPS-a je da izađe iz gubitništva tako što će pričom o spomeniku potpiriti podjele crnogorskog društva na fašiste i antifašiste. Stalo im je da tim manevrom u neprizornu maglu gurnu svoje “heroje” i “heroine”, aktere brutalnih pljački i sramoćenja Crne Gore… Kojeg li užasa. Prljavštine svoga doba zastiru događajima iz prethodnog koji bi se, ako ćemo pravo, u svojoj tragičnosti mnogo lakše mogli povezati sa otporom silama i nepravdama koje je DPS-a širio po Crnoj Gori više i dugotrajnije od okupatora.
Preko jedne nevino postradale omladinke iz Nikšića DPS pokušava da skrene pažnju sa štetočinstava i zala koje je njihova partija nanijela ukupnom društvu i Crnoj Gori kao istorijskoj tekovini. Vjerovatno bi i ta nesrećna omladinka kao i svako nevino i čisto stvorenje iz njenog vremena bilo zgroženo društvenim devijacijama (nemoral, pljačka, laž, cinizam) koje su išle uz DPS programe.
Čitava istorija savremene Crne Gore počiva na velikoj ironiji. Ta ironija ulazi u završnu fazu. DPS oponaša Ostapa Bendera koji ima ideju da sebi podigne spomenik u ime svojih “zahvalnih savremenika”.
Predlog “zahvalnih savremenika” nije prošao tamo neki odbor u tamo nekoj opštini. Sumanute društvene podjele na fašiste i antifašiste koje DPS pokušava nametnuti crnogorskom društvu nijesu izglasane. Nakon toga krenula je orkestrirana medijska vriska i hajka na one koji nijesu usvojili njihov predlog za spomenik. Ko bi se normalan obazirao na histerije političara koji su se našli u karijerističkom ćorsokaku .
Ako hoćete da upoznate savremenu Crnu Goru čitajte dogodovštine velikog prevaranta i kombinatorika Ostapa Bendera. Ne zaboravite da istovremeno ispratite i ponašanja njegovih “zahvalnih savremenika” koji ovih dana zagađuju javno mnjenje prljavim prospomeničkim etiketiranjima.
Ako vam je stalo da živite ukorak s vremenom. Ako želite da nepristrasno sagledate aktuelni trenutak i ono što nam se uistinu dešava uporedite uticaje glumca Čak Norisa i književnog junaka Ostapa Bendera na crnogorsko društvo.
Ovih dana jedan dio Crne Gore u šaljivom tonu i s neskrivenim simpatijama se oprostio od legendarnog glumca Čak Norisa.
Drugi dio Crne Gore je i dalje očajan zbog odsutnosti legendarnog prevaranta i muljatora Ostapa Bendera sa crnogorske političke scene. Ovaploćenje poznatog književnog junaka Iljfa i Petrova decenijama je komandovalo Crnom Gorom. Za jedan dio CG društva politički Ostap Bender je na veličanstven način spregnut sa CG nezavisnošću koja po veličanstvenosti zasenjuje sve bitke i neprijatelje koje je Čak Noris pobijedio.
Iako se svakim danom broj obožavaoca Ostapa Bendera smanjuje oni imaju još uvijek dovoljno snage da prijetećim tonom zahtijevaju od odbora mjesnih zajednica i CG opština urgentno podizanje spomenika po modelu Ostapbenderovske kombinatorike.
