Piše: naš stalni dopisnik sa Divljeg zapada Milija Todorović (u ulozi Garija Kupera)
Povodom relativno uspješne i gledane filmske izvedbe „Ruski konzul“ ovih dana je u mnogim medijskim kućama bio gost Vuk Drašković, pisac istoimenog romana koji je poslužio za scenario pomenutog filma. Ražalovani političar, vječiti opozicionar i epizodni čovjek na vlasti, nekadašnji biorokratski aparatčik- Vuk Drašković, kritikujući komunistička zastranjenja i negativne posljedice te ideologije po društveni razvoj (što je cijelo vrijeme bila osnova njegove političke ideologije kad je, devedesetih, bio opozicija Miloševiću) sada, u isti koš dekadencije, trpa i Crkvu, i intelektualce, i svakoga ko ne pristaje na kolonijalni, vazalni odnos prema Zapadu.
Tako, ovaj bivši crtač etnickih srpskih mapa unutar Jugoslavije, sada žali za Jugoslovijom, optužujući za njen raspad i Crkvu i Miloševića. Ovaj inspirator dobrovoljačke srpske garde, sada dalaj-lamiše po beogradskim studijima, ovaj odsjecitelj ruku koje nose islamske barjake po Srbiji, sada lamentira nad ugroženim mirom i razbijanjem jedne velike države.
Naravno, niko normalan ne dovodi u pitanje vrijednost velike države, i mira- nasuprot ratu, ali je nestvarno i van pameti da je pisac knjiga koje su razgorele sjećanje na genocid nad Srbima preko Drine, i na progon Srba sa Kosova, sada kao isključivog vinovnika raspada Jugoslavije i rata u njoj vidi vrh srpske politike i srpske crkve.
Ovaj Vuk očigledno ima kapacitet da pored dlake (nekad razbarušene i pustinjačke, a sada uglađene zapadnjačke) promijeni i ćud, ali mi ne možemo promijeniti sjećanje na nekadašnjeg militantnog monarhistu, potom podržavaoca DPS-a u njegovoj izrazito anti-srpskoj fazi, a sada čovjeka koji pretenduje na monopol nad pameću ovog naroda kada kaže „i sad bih Konzula i Nož napisao na isti način“ .
Do čitanja u sljedećem broju…
