Piše: Vojin Grubač
Krupne političke turbulencije u Crnoj Gori u najvećoj mjeri predstavljaju posljedicu nastojanja moćnih i prebogatih kriminalnih i korumpiranih političkih struktura da ponovo preuzmu vlast i nastave tamo gdje su, nakon izbornog poraza u avgustu 2020. godine, privremeno i uslovno zaustavljene.
U funkciji tog cilja vidimo konstantne propagandne pritiske na javnost, medijske hajke, najave i izvođenja uličnih protesta, sve uz podršku partijskih i vaninstitucionalnih struktura Demokratske partije socijalista. Mnogi politički akteri i analitičari su odavno ocijenili te krugove kao političko krilo organizovanog kriminala, koji je tokom tridesetogodišnje vladavine dubinski razarao institucije države.
Cilj DPS-a je ponovno vraćanje države u šeme podzemlja
Njihova namjera da se vrate na vlast ima jasno definisan cilj: ponovno pretvaranje države u taoca kriminalnih interesnih grupa, kao i reintegraciju pravosuđa, Agencije za nacionalnu bezbjednost, policije i carine u mehanizme podzemlja. Na taj način bi se zatvorio krug uticaja i ponovo uspostavio sistem koji je godinama funkcionisao u korist tih struktura.
Razlozi za takve težnje su očigledni. Stotine miliona, pa i milijarde evra, iznijete iz zemlje tokom prethodnog perioda omogućavaju tim istim „istinskim patriotama“ da bez većih poteškoća finansiraju političke procese koji im idu u prilog.
Nakon silaska s vlasti, ogromna količina dokumentacije koja svjedoči o njihovim nezakonitim radnjama bila je sistematski uništavana. Kompromitujući materijali koji se odnose na brojne službenike i političare odneseni su sa jasnom namjerom – da se putem ucjena zadrži uticaj na institucije, posebno na pravosudni sistem, koji i dalje pokazuje značajne slabosti u postupanju u predmetima krupne korupcije i organizovanog kriminala. To potvrđuje konačno zastarjevanje „afere Telekom“, kao i identičan ishod u slučaju afere „Crne trojke“.
Naprotiv sadašnje vlasti je sistem koji raspolaže ogromnim resursima
Sadašnja vlast mora biti svjesna da se ne suočava sa standardnom političkom opozicijom, već sa sistemom koji raspolaže ogromnim finansijskim i operativnim resursima. Koji ih po moći višestruko nadilazi. Sadašnja vlast ima samo mehanizme države, kojima se može suprotstvati u bici za opstanak.
Zbog toga je neophodno usvojiti jasan strateški program djelovanja, u okviru kojeg će se u prvi plan postaviti prioritetni državni ciljevi.
U njegov fokus moraju ući tri ključa državne stabilnosti: ekonomski razvoj, kao ključni nacionalni interes. Sprovođenje temeljnog i sveobuhvatnog vetinga u pravosuđu, policiji i Agenciji za nacionalnu bezbjednost. Formiranje snažne medijske i kadrovske infrastrukture, sposobne da parira medijskim eksponentima starog sistema, njihovim kolumnistima, propagandistima i povezanim nevladinim organizacijama, koje po djelovanju jasno pokazuju da i dalje predstavljaju aktivne eksponente političkog podzemlja.
Sadašnja vlast mora konačno prihvatiti da nasuprot sebe ima dobro organizovan, finansijski snažan i duboko ukorijenjen sistem moći. Baviti se njime bez jasne strategije značilo bi igrati utakmicu u kojoj je protivnik već uveliko definisao pravila igre čiji su obrisi vrlo jasni, kao i namjere.
