Piše: Oliver Janković
Mislim, ako ga bude. Odnosno, ukoliko sve sportske discipline ne zamijeni ova koju danas gledamo: slobodni lov na predsjednike suverenih i demokratskih država. Ako se ovako nastavi, Mundijal u Sjevernoj Americi ovog ljeta mogle bi da igraju samo SAD. A da prethodno pohapse predsjednike i selektore Argentine, Brazila, Španije… I tako je broj učesnika ovog mundijala (48) približan broju američkih država (51). Nego, šalu (odnosno plač) na stranu, i da pokušamo da se vratimo sportu, ili onome što je od te plemenite vještine ostalo.
Proteklu, 2025 godinu započeo sam sa tri teksta koja su najavljivala Novakovu 25 GS titulu, zatim finale Eurobasketa Njemačka-Srbija i plasman Srbije na Mundijal 2026. Pa, lijepo sam pogodio!
Najbliži, tim mojim (našim) lijepim željama bio je starina Novak, ali i on u sezoni „tako blizu, a tako daleko“. Košarkaši i fudbaleri nijesu bili ni blizu onoga što smo svi od njih očekivali. Zato, ovu „najavu“ neću počinjati nikakvim slutnjama ni navijačkim povicima.
Reći ću samo da, ukoliko gospoda imperatori ovoga svijeta dozvole, naša a i svjetska sportska publika imaće šansu da gleda novi veliki Mundijal u fudbalu, i možda nikad ravnopravniju trku nekoliko izjednačenih favorita: Argentina i Francuska naravno (kao posljednja dva svjetska prvaka), potom Španija (kao evropski prvak i zahuktali takmičarski voz), a onda naravno Brazil, Engleska i Njemačka. Nemojte se iznenaditi ako se pojavi još neko njima nalik, nekakva Holandija ili Urugvaj. Lopta se okreće, ali evo, u proteklom mundijalskom vijeku, uglavnom oko imena ovih država.
Crvena Zvezda ulazi u ovu godinu sa mnogo više izgleda da „prezimi“ u Evropi, nego lane. Samo, ono bi Liga šampiona, a ovo je Liga Evrope. No, nema veze, srpskim fudbalskim navijačima, koji će Mundijal gledati pored TV ekrana, bilo bi to sasvim zadovoljavajuća utjeha. Treba valjda pokupiti samo još bod iz preostala dva meča krajem januara.
Vaterpolo: imamo Evropsko prvenstvo u Beogradu. Mogli bismo da poželimo da se šampion vrati na mjesto uspjeha, i da se ponovo čuje srpska himna u Areni koja će tokom januara biti bazen. Trostruki uzastopni i aktuelni olimpijski prvak ima svoje šanse na tom takmičenju, ali i opterećenje domaćeg terena, pritisak javnosti koji nije lako nositi, dok preko puta sebe imaš bar pet ili šest ekipa koje te mogu pobjediti kao od šale….
Rukomet: Tokom januara ćemo imati i Evropsko prvenstvo za muškarce rukometaše. Srbija i Crna Gora ovaj put nijesu u istoj grupi, pa će i jedni i drugi morati da se potrude za puno više od pobjede u međusobnom duelu. E sad, kolike su im šanse da prođu najprije jednu, pa onda i drugu grupu? Ulazak bilo koje od ove dvije ekipe u četvrtfinale bio bi ravan osvajanju prvenstva. Ja to onako, navijački.
Košarka: Reprezentacije uskaču iz prozora u prozor čudnih kvalifikacija za Mundobasket, u kojima, već godinama unazad, ne igraju najbolji igrači, ali se sve važi i broji, kao da su oni tu. Drugim riječima, ako Srbija ne prođe u duelima sa drugorazrednim imenima evropske košarke, niko neće pitati gdje su bili Jokić i Bogdanović. Međutim, novom selektoru je krenulo dobro, pa da ne kvarimo pobjedničku atmosferu. Partizanu želimo što brži oporavak, ne samo radi rezultata (koji su sada zbilja u drugom planu, i ovaj minus je teško stići na tabeli Evrolige) nego zbog široke i brojne porodice „crno-belih“ navijača i dostojanstva trofejnog srpskog sporta. A Zvezda, nikad bliža F4 reklo bi se. Zadovoljstvo je gledati ovu evropsku sezonu i borbu prsa u prsa sa najboljima!
Tenis: Neću ništa pisati, osim onog: Novače igraj i uživaj dok možeš, jer tako i mi uživamo sa tobom, i „svud je – Holivud“!
