Piše: Oliver Janković
Počelo je pričom da niko nema što Crnogorac imade, odnosno da samo MNE ima rukometnu reprezentaciju koja je selektovana bukvalno iz dvije cetinjske ulice. Taj simpatični kuriozitet vremenom je počeo da se pretvara u noćnu moru: nikad ništa ni protiv koga da se uradi! Svi mi kojima je na srcu Crna Gora pozelenjeli smo od muke što se (re)prezentacija ovdašnjeg rukometa svela na jurnjavu neće li se, na marginama nekog takmičenja, pobjediti Srbija. A u svrhu tog i takvog imperativa, iz „zelene“ selekcije ekspresno je odstranjen igrač koji javno pokazuje svoju privrženost crkvi i molitvi.
Raspad svakog smisla te šovinističke i anti-sportske rapsodije desio se na prošlogodišnjem prvenstvu svijeta, kada su eliminaciju CG sa tog takmičenja pratile čestitke sa DPS i SDP adresa, samo zato jer je u utakmici bez rezultatskog značaja pobjeđena Srbija!?
Epilog tog ludila imamo na ovom evropskom prvenstvu, na kom Srbija igra egal utakmicu sa Španijom, i pobjeđuje Njemačku, a naši „zelembaći“ primaju 41 gol i gube od Slovenije a ubjedljivo bivaju poraženi od Farskih ostrva (-13 razlike)!!
Poraz od Farana budi sjećanja na prošlogodišnje fudbalske debakle, kako klupske, tako i reprezentativne, crnogorskih timova na ovim egzotičnim ostrvima. A dovodi nas do ključne teze ovog mog osvrta: Farska ostrva su kao država, organizovala državni praznik (obustavu rada institucija) i poslali kruzer sa velikim brojem navijača (svim stanovnicima?) da bodre svoju reprezentaciju u Danskoj. Uz to se javila i fenomenalna igra, kao u transu, koja je Farane dovela na korak od druge faze takmičenja. (I njihovi fudbaleri su do pred sami kraj imali neke šanse za mundijalski baraž!) To je državno i društveno (nacionalno) jedinstvo koje sport donosi u ovu kišovitu i slabo naseljenu zemlju. A Crna Gora? Od referenduma 2006. pa evo do danas, organizaciju državne selekcije i njenih fanova vode DPS/SDP uzurpatori rodoljublja. Oni ne samo da ne mogu popuniti jedan takav navijački kruzer, nego su sve uradili da za reprezentaciju navijaju jedino i samo one dvije ulice sa početka priče. Bilans takvog odnosa prema državnom timu su šamari, masnice i otoci… naročito oni Farski, kako ostrva nazivaju Hrvati, a kako mi na srpskom kažemo za otekline od teških udaraca.
