Praznik Svetog Simena Mirotočivog, patrona Mitropolije crnogorsko-primorske proslavljen je svečano i saborno danas u Podgorici.
Svetu Arhijerejsku Liturgiju u Sabornom hramu Hristovog Vaskrsenja služio je Njegovo Visokopreosveštenstvo Arhiepiskop cetinjski Mitropolit crnogorsko-primorski g. Joanikije uz sasluženje Episkopa delčevsko-kameničkog g. Marka iz Makedonske Pravoslavne Crkve, kao i Mitropolita mileševskog g. Atanasija, Mitropolita zahumsko-hercegovačkog i stonsko-primorskog g. Dimitrija, Mitropolita budimljansko-nikšićkog g. Metodija i Episkopa dioklijskog g. Pajsija, velikog broja sveštenstva, monaštva i vjernog naroda. Arhijerejskoj Liturgiji prisustvovali su predsjednik Skupštine Crne Gore g. Andrija Mandić, gradonačelnik Podgorice g. Saša Mujović, predsjednica Skupštine Glavnog grada dr Jelena Borovinić-Bojović.
Nakon pročitanog Jevanđelja, besjedom se obratio Njegovo Preosveštenstvo Episkop delčevsko-kamenički g. Marko naglasivši da Sveti Simeon nije bio samo vladar i državnik, već čovjek duboke i istrajne vjere. Podsjetio je da on nije jedini vladar koji je ostavio zemaljsko carstvo, ali da je jedinstven po tome što je „više zavolio skromnu monašku keliju nego carsku palatu“. Upravo to smirenje – da otac postane duhovni sin, da vladar postane monah – uzdiže ga među svetitelje.
Oslanjajući se na jevanđeljska blaženstva, vladika je istakao da smo „siromašni duhom bez Boga, a bogati sa Bogom“, te da je Božja pravda – ljubav, milosrđe i praštanje. Jedina istinska pravda pokazana je na Krstu Hristovom, u samožrtvenoj ljubavi.
„Visok je to kriterijum,“ poručio je, „koji se stiče trudom, molitvom i podvigom“, ali nas upravo tim putem Bog uzima u Svoje naručje i ispravlja svaku nepravdu.
Na kraju Svete Liturgije, pred polazak Litije Mitropolit crnogorsko-primorski Joanikije je u svom obraćanju podsjetio da je Sveti Simeon bio veliki ratnik i državnik, ali prije svega čovjek nepresušne vjere. Nije bio bez grijeha – kao nijedan vladar – ali je znao da se kaje, da proliva suze i da vrlinama nadvlada slabosti.
Podsjetio je na njegovu istorijsku misiju: da objedini Zetu i Rašku, da oslobodi svoj narod i postavi temelje državnog, kulturnog i duhovnog procvata, koji će u punoći zasijati u ličnosti Svetoga Save.
„Kada je to učinjeno kako Bog zapovijeda,“ naglasio je Mitropolit, „država je počela da napreduje u svakom pogledu.“
Visokopreosvećeni je istakao da su i potonje dinastije – Balšići, Crnojevići i Petrovići – sebe doživljavale kao naslednike Nemanjića, čuvajući njihovu duhovnu i državotvornu tradiciju.
Posebno je pomenuo blaženopočivšeg Mitropolita Amfilohija Radovića koji je ustanovio litiju od Hrama Hristovog Vaskrsenja do Nemanjinog grada, obnovivši ne samo hramove nego i narodno pamćenje i duhovno jedinstvo u povjerenom mu narodu u Crnoj Gori.
Litija koja vodi ka Nebeskom Jerusalimu
Nakon Liturgije, predvođeni arhijerejima sveštenstvo, monaštvo i više hiljada vjernika, roditelja i djece krenulo je u tradicionalni krsni hod od Sabornog hrama do Nemanjinog grada, gdje su osveštani slavski darovi-kolač i žito.
U obraćanju na Nemanjinom gradu Mitropolit Joanikije je rekao da svaka litija ima dublji smisao: ona je nastavak one prve litije na Cvijeti u Jerusalimu i simvol puta ka Nebeskom gradu, „vječnom Jerusalimu koji je svima nama mati“.
Taj put, naglasio je, jeste put Hristov – put Svetoga Simeona i Svetoga Save, Svetoga Vasilija Ostroškog i Svetoga Petra Cetinjskog – put ljubavi, žrtve i sabornosti.
Mitropolit je podsjetio da se danas slavi i praznik svetog Teodora Stratilata, čiji dio moštiju se čuva u Sabornom Hramu Hristovog Vaskrsenja, a onda sa moštima blagosiljao prisutni narod i grad Podgoricu.
