Piše: Milovan Urvan
Oglasio se univerzitetski profesor Vladimir Vojinović, i to sa onom vrstom slavodobitnog zanosa koji više priliči navijačkoj tribini nego akademskoj zajednici.
Povod je, kako se navodi, činjenica da je više studenata upisalo Čirgićevu katedru nego književnost u Nikšiću — dakle, više nego što ih je zajedno izabralo srpski i crnogorski program u tom gradu.
Možda je to za montenegristiku razlog za zadovoljstvo, i svakako ima pravo da se svaka naučna oblast raduje interesovanju studenata. Ali problem nastaje onda kada se jedan univerzitetski profesor tome raduje ne kao uspjehu sopstvene struke, već kao porazu druge. Kada se brojevi upisanih studenata pretvore u politički kantar, a fakultetska statistika u mjerenje ideoloških pobjeda i poraza.
Jer šta nam se time zapravo poručuje!?
Da uspjeh jedne katedre mora biti dokaz propasti druge?
Da se akademska vrijednost jednog programa gradi na slabljenju drugog?
Takva logika više liči na malu političku računicu nego na širinu koja bi se od univerziteta morala očekivati. Korisno je, doduše, imati u vidu možda i privatne motive profesora Vojinovića, budući da on likuje u korist fakulteta koji egzistira izvan okvira Univerziteta.
Uostalom, istorija je puna primjera pobjeda koje su, kad se bolje pogledaju, bile vrlo skupo plaćene. Možda bi zato, prije slavlja nad tuđim padom, valjalo ponekad prizvati i onu staru priču o Pirovoj pobjedi.
A možda bi trebalo podsjetiti i na nešto mnogo jednostavnije: da je i sam profesor Vojinović svoje akademsko temeljenje stekao na srpskom jeziku i književnosti, te da je svojevremeno i predavao na toj katedri. Nije li onda čudno kada neko sopstvenu profesionalnu prošlost posmatra kao tuđu stranu u nekoj novoj podjeli?
Univerzitet bi morao biti mjesto gdje znanje pobjeđuje neznanje, a ne mjesto gdje se jedni raduju kada drugi gube. Jer kada se kultura i nauka svedu na takmičenje u brojanju pristalica, gubitnik na kraju nije ni jedna katedra — nego sama ideja univerziteta.
