Piše: Miroslav Zdravković
U SFRJ je u 1980. godini bilo 38 hiljada lekara i zubara što daje 1,7 lekara na 1.000 stanovnika.
Za Skoplje sam upisao 1.000 jer ne postoji podatak, a kako bi ukupni podaci bili potpuni.
Najveća koncentracija lekara i zubara bila je u najvećim gradovima: u prvih 50 na listi živelo je 40,9% ukupnog stanovništva ali je u njima bilo čak 65,1% svih lekara i zubara. Ovi zdravstveni centri opsluživali su manje opštine u neposrednom i daljem okruženju.
Ozalj u Hrvatskoj je bio jedina od 471 opština koji nije imao ni jednog lekara ni zubara a po dva su imali Lastovo i Lukavac, po tri Neum, Plužine i Žabljak itd…
Među prvih 50 njih 15 je bilo iz Srbije izvan pokrajina, 13 iz Hrvatske, sedam iz Vojvodine, šest iz BiH, četiri iz Makedonije, tri iz Slovenije i Priština sa KiM i Titograd iz Crne Gore.
Ovo su apsolutni brojevi.
Kada se posmatra broj lekara i zubara na 1.000 stanovnika dobijamo rezultate ukupne društvene razvijenosti, korigovano za specijalizovane medicinske centre poput Sokobanje, Ćuprije i Herceg-Novog.
Među prvih 50 iz Hrvatske je bilo 19, iz Srbije 10, Slovenije devet, po pet iz BiH i Vojvodine, dve iz Crne Gore i nijedna iz KiM i Makedonije.
Opštine na dnu liste, sa najmanje lekara i zubara na 1.000 stanovnika, precizno odražavaju društvenu nerazvijenost određenih krajeva SFRJ: na listi nema opština iz Vojvodine a samo su dve iz Srbije. Po jedna je iz Crne Gore (Plužine) i Makedonije (Radoviš), četiri iz Hrvatske, pet iz Slovenije i čak 14 sa KiM i 23 iz Bosne i Hercegovine.
Izvor: Makroekonomija
