Piše: Milovan Urvan
Nakon duže pauze u medijskim nastupima, sinoć se na Javnom servisu oglasila Rajka Glušica, a povodom najavljenih inicijativa da bi i srpski jezik mogao dobiti status službenog jezika u Crnoj Gori. Između ostalog, kako prenosi portal RTCG, Glušica rezonuje:
„Kako pojašnjava Rajka Glušica, profesorica Opšte lingvistike, srpski i crnogorski jezik su iz iste porodice jezika.
‘Upravo zbog toga srpski jezik ne treba da bude službeni. On već jeste službeni jezik u Crnoj Gori. Šta se dobija ako stoji u Ustavu Crne Gore kao službeni?‘, upitala je Glušica.“
Srpski ne treba da bude službeni jezik (!), jer već to jeste (!). Dočim, pošto ipak nije (!), ništa se ne dobija time što bi ipak bio službeni (!) – ako sam dobro razumio ovu psiho-logičku zavrzlamu; ako sam, kažem, dobro razumio profesoricu opšte lingvistike: „Sve može – samo srpski ne može!“.
Ako ipak finalno pitanje profesorice opšte lingvistike nije retoričko, možemo odgovoriti:
Dobija se, tj. iskazuje se kroz najviši pravni akt poštovanje vjekovnog kontinuitetu srpskog jezika na prostoru današnje Crne Gore, kao i uvažavanje činjenice – vidljive sa Marsa, a ne samo iz Popisa – da u Crnoj Gori živi najviše govornika srpskog jezika.
Prema tome, srpski jezik je i kvalitativna i kvantitativna činjenica u Crnoj Gori. Pa sve i da nije dominantan danas, srpskim jezikom je napisano skoro sve što vrijedi kao kulturna baština u istoriji Crne Gore, pa i prije postanja njenog imena.
No, istorija je pred nama, a ne iza nas. Istorija je, naime, već sačuvala ime srpskog jezika i za buduća vremena u Crnoj Gori, pa makar trista ustava i trista profesora opšte lingvistike da se sjure na srpski jezik u isti mah, to se neće promijeniti. Nije srpski jezik slamka pa da ga polomi svaka bura.
[…] neka bude borba neprestana,
neka bude što biti ne može –
nek ad proždre, pokosi satana!
Na groblju će iznići cvijeće
za daleko neko pokoljenje […].
