Piše: Vuk Bačanović
“Zašto se (opozicija) ne okrene građanskom aktivizmu da, zajedno, i partijski i nepartijski krenemo u rušenje ove četničke skalamerije našminkane evropskim frazama?” pita se istoričar i aktivista Boban Batrićević nakon što je premijer Milojko Spajić objelodanio da će Crna Gora predložiti dva amandmana na Rezoluciju UN o genocidu u Srebrenici, a koji se svode na individualizovanje krivice za zločine i poštovanje dejtonskog uređenja Bosne i Hercegovine.
Već odavno je ustaljena praksa postjugoslovenskih lijevo-liberalnih krugova, posebno onih u Zagrebu, Sarajevu i Podgorici, da svakoga ko ne pristaje na banalnu antisrpsku histeriju, u nedostatku argumenata, proglase – četnikom. Što je u Batrićevićevom slučaju posebno komično, s obzirom da iste “četnike” (PES) proglašava “našminkanima evropskim frazama”, što je posve suludo jer su, ako ćemo suditi po hladnoratovskim odnosima, evropske, zapadnjačke “fraze” upravo ono što karakteriše građansku, odnosno, kolokvijalno rečeno, srpsku četničku emigraciju. Ako ćemo suditi po Batrićevićevim bespogovornim zalaganjima za NATO, stavu sluge pokornog na Molitvenom doručku u Vašingtonu i s obzirom da smatra da je nezavisna Crna Gora spomenik italijanskog i četničkog kolaboratora Krsta Zrnova Popovića (sic!), onda “četničku skalameriju” predstavljaju ponajviše njegovi stavovi.
Vuk Bačanović: Crnogorske muke po Srebrenici | Žurnal (zurnal.me)
Posebno onaj koji je izneo u intervjuu za sarajevski nedeljnik Stav, čija urednička politika podrazumijeva rehabilitovanje politike stvaranja 13. SS Handžar divizije (koja je, prema svim relevantnim istorijskim dokumentima vojno sarađivala isključivo sa četnicima) i u kojem doslovno kaže: “NATO ne interveniše na agresiju iznutra, a ona se u nestabilnim a multietničkim društvima lako može desiti. Tako da vam je NATO mač s dvije oštrice – čini vam se da ste potpuno spašeni predatora, a ono tek počinju problemi ako vanjsku ne prati unutrašnja sigurnost.”
Elizabet Vos: Prisiljavanje na šutnju o genocidu | Žurnal (zurnal.me)
Šta nam to poručuje zabrinuti patriota Batrićević? Da su multietnička društva ujedno i nestabilna i da postoji mogućnost da je jedan od naroda u tom multietničkom društvu “predator”? Naravno da su u njegovoj vizuri to Srbi koje, čim se usude otvoreno boriti za svoje interese, stigmatizuje kao “četnike”, što je posebno banalno jer su o “nestabilnosti” multietničkih društava, između ostalih pisali i Stefan Moljević, a kasnije i Franjo Tuđman, miljenik mnogih Batrićevićevih saboraca.
Posebno je tragikomičan onaj aspekt posjugoslovenske političke postmoderne čiji vinovnici misle da ukoliko su na glavu stavili partizansku kapu ona ne samo da anulira svaku šovinističku gadost koju izreknu, već da im oslobodilački kapital NOB-a, s kojim nemaju nikakve veze jer su ga se odrekli, daje pravo da svakoga izvode na prijeki sud u kojem – banalni kakvi jesu – predstavljaju i tužioce i sudije i dželate. Na kraju krajeva i sama Srebrenica je, u najvećoj mjeri posljedica takvih izopačenih rezonovanja. Milojku Spajiću se može zamjeriti štošta, od neiskustva do nesnalaženja u osjetljivim situacijama, ali kako ga podrška Rezoluciji o Srebrenici koja predstavlja kontinuitet rezolucije odavno usvojene u Skupštini Crne Gore i to uz par vrlo nedorečenih, benignih, amandmana čini “četnikom”? Jer ne širi patološku mržnju prema srpskom narodu po frankovačko-ustaškim predlošcima? Jer u situaciji u kojoj američka policija vrši brutalnu represiju nad studentima koji demonstriraju protiv trajućeg genocida, želi ublažiti dokument koji ne samo da služi zapadnjačkom pilatovskom pranju ruku od Gaze, već onemogućiti da bude oružje za orkestriranje budućih Gaza, a u cilju “stabilzacije” nestabilnih multinacionalnih država, poput Crne Gore i BiH?
Amandmani koji ne pomažu | Žurnal (zurnal.me)
I odakle će Batrićeviću stići podrška u rušenju “četničke vlasti” nego pravo iz Beograda. “Treba da imaju u vidu da nas u Srbiji i našu braću iz Republike Srpske više ništa ne može iznenaditi. Skupština Crne Gore je podržala tu antisrpsku ideju da se događaji u Srebrenici proglase genocidom i nas više ništa ne čudi”, objašnjava dežurni Vučićev operativac za Crnu Goru, Aleksandar Raković, zaboravljajući da napomene da je deklaraciju sa implicitnim podrazumijevanjem zločina u Srebrenici kao akta genocida prije 14 godina usvojila i skupština Srbije. Dakle, Spajić je kriv jer je Skupština Crne Gore još prije nego što je postao premijer usvojila “antisrpsku” deklaraciju koju je usvojila i “antisrpska” Skupština Srbije a koju u pitanje nije dovela aktuelna vlast u Srbiji koju Raković zdušno podržava. Nema nikakve sumnje da je UN Rezolucija u Srebrenici dio farse jednog suštastveno pokvarenog i nemoralnog svjetskog poretka, ali kako u tom kontekstu na optuženičku klupu srpskog izdajnika izvoditi Spajića, a ne i Aleksandra Vučića, s obzirom da je nedavno, u službenu posjetu primio nelegalnog Visokog predstavnika MZ u BiH, Kristijana Šmita, legitimišući tako njegovu cjelokupnu politiku, uključujući i podršku nametnutoj legislativi prethodnog visokog predstavnika Valentina Incka, kojom se kriminalizuje dovođenje u pitanje karaktera srebreničkog zločina.
Fil Miler: Kako je Toni Bler bombardovao Crnu Goru | Žurnal (zurnal.me)
Koliko je u tom kontekstu suluda Batrićevićeva optužba da su se Spajić i Milatović “pridružili i povinovali najretrogradnijim političkim akterima na Balkanu: Aleksandru Vučiću, Miloradu Dodiku i Porfiriju Periću”. Ne samo zbog toga što u naturanju najretrogradnijih vrijednosti na Balkanu, podmetanjem najgnusnijeg šovinizma pod ljevicu i antifašizam, prednjači sam Batrićević, već i zbog toga što su teorije zavjera o Srbima kao remetilačkom faktoru koji, poput Jevreja iz nacističke propagande, prijeti balkanskoj globalnoj harmoniji upravo podstrekački alati na ono protiv čega se Batrićević i njemu slični, navodno, bore. Jer, kada se sve posloži kako treba, komparacija Batrićevićevih i Rakovićevih budalaština sa stvarnošću nam neumoljivo dokazuje da ozbiljna, ujednačena i pomno isplanirana srpska politička agenda u Srbiji, BiH, a posebno Crnoj Gori ne postoji ni u tragovima. Jer da postoji, onda sasvim sigurno sebi ne bi dopustila da joj glasnogovornik bude Vučićeva štetočina Raković, a neprijatelji neartikulisana Đukanovićeva zaostavština otjelotvorena u tipovima poput Batrićevića. U pogledu Spajića, upravo je mjera u kojoj će ovo zaista primiti k znanju ono što će ga činiti, ili političarem koji nakon tridesetogodišnjeg društvenog rasula postavlja nova pravila igre, ili još jednim zbunjenim mladićem koji se trudi da na rukama ima što manje opekotina od vrućih krompira koje mu dobacuju uigrane štetočine. Biti od takvih proglašen „četnikom“ ili „izdajnikom“ može samo da služi na čast.
Tekstovi objavljeni u kategoriji „Gledišta“ ne izražavaju nužno stav redakcije Žurnala
