Piše: Milorad Durutović
Mi živimo egzistenciju močvare u kojoj još poneki zanesenjak mudrosti i razuma, samo iz očaja ili iz stida, podiže glas u ime vaspitanja. Ali onda, kao u živom blatu, počinje da ubrzava svoje davljenje, dok se car-žabac i legioni kreketuša bave raspodjelom plijena — artikala na kojima fabrikanti naše opšte nesreće ispisuju velike riječi, kao da se time može zavarati slika da se grabež — mentalni, emotivni i materijalni — ne vrši zarad potrebe guzice, nego zarad narodnog napretka, duha rodoljublja, emancipacije i raznih civilizacijskih inkluzija.
No, kako će se završiti savremena saga? Kao i uvijek — kada vladi guzice preostane još jedino svoje kreketuše da pojede. A tada će, kao i svaki put, reći da ih žrtvuje u ime više potrebe.
