Piše: Oliver Janković
Evo zašto se takmičenje najboljih evropskih klubova ne završava u liga-formatu, iako nosi ligaško ime. Tačno je da treba, po mogućnosti, da igra svako protiv svakog, kako bi se izmjerio opšti kvalitet takmaca. I ovogodišnja Liga šampiona je to, kao ni jedna do sada, u jesenjem dijelu i ostvarila. Tabela, bodovi, međusobni skor…sve smo to imali, i to je odlučilo ko će imati jedno kolo više da odmori, a ko će ispasti iz daljeg takmičenja. Ali, kao što mundijali i EURO prvenstva ne mogu bez nokaut-faze (a probalo se tokom istorije sa svim formama takmičenja) tako ni Liga šampiona, iako po imenu liči na Premijer ligu ili Seriju A, nije mogla i nije trebalo da se završi drugačije od ovog brk u brk megdana najboljih fudbalskih timova kontinenta.
Znali smo, i bez ovih eliminacionih borbi, koliko ovi timovi vrijede, ali ovi mečevi daju svemu nezamenljivi takmičarski duh, ono biti ili ne biti pravim rivalima, gdje ne postoji nešto poput šahovskog remija ili onog kubertenovskog kako je „važno učestvovati“. Ne, važno je samo pobjediti, i jedino se to u sportu pamti kao dokaz da li si ostvario planirane ciljeve i očigledne potencijale. Poraženi će dobiti zaslužene znake uvažavanja, ali ako se nadigravamo, daj da vidimo ko tu zbilja može baciti kamen najduže, udariti lopticu najviše puta, pogoditi protivničku mrežu.
I za to je očito najpouzdaniji način borba „prsa u prsa“ koja iz suparnika izvlači ono najbolje. Otuda imamo epska finala i polufinala, mečeve koji se pamte i prepričavaju, sudare koji bolje od bilo kakve statistike i budžeta govore: ko je ovdje danas najbolji.
Da nije tih eliminacionih mečeva nikada ne bismo imali istambulsko finale Milana i Liverpula. Nikada ta dva tima ne bi, u ligaškim okolnostima takvu borbu (razmjenu udaraca) izvukli iz sebe. A ne bismo imali ni čuvene pobjede Milana nad Steauom i Barselonom od po 4 : 0, niti pobjede Reala nad Atletikom i Juventusom od po 4 : 1. Jednom davno, 1960 Real iz Madrida je pobjedio Ajntraht iz Frankfurta sa nestvarnih 7 : 3, i to je do sinoć bila najubjedljivija pobjeda u jednom evropskom finalu. Do sinoć. Do nestvarne rezultatske i terenske dominacije PSŽ nad milanskim Interom.
