Piše: Stefan Sinanović
Ivan Vuković je interno psovao mater crkvenom velikodostojniku, njegov privatni razgovor je tokom sudskog postupka učinjen javnim i zbog toga, suštinski, ne bi trebalo da podliježe krivičnoj odgovornosti (trebalo bi političkom i moralnom sudu javnog mnjenja, pa i akademije, ali to je druga tema); Slavko Perović – predložen za najveće državno priznanje – blaženopočivšeg mitropolita je psovao u svojim feljtonima, dakle javno (gdje je on za njega bio »zlo sa gustom bradurinom, glumac, velikosrpski robot, lažni mitropolit, najotrovniji, najpodmukliji i najubilačkiji velikosrpski agent, politički topuz u rukama Slobodana Miloševića« itd.
u istim člancima patrijarh Pavle je »mentalni bolesnik«, srpski sveci »zločinci« a Sab. Hram Hristovog Vaskrsenja »najveći spomenik mafiji« i sl; v. 29. maj, 2013). Međutim, Perović je, kao i svi u Crnoj Gori, i pjesnik, koji je metodologijom čuvenog Raspudićevog „Frljizatora” (‘uzmete skup A i u njega stavite nešto što je zajednici sveto:
Bog, domovina, obitelj, Isus, Gospa, Svetac, svećenik, križ, otac, majka, dijete itd. i skup B kojeg čine simboli koji se u javnosti smatraju sramotnim: piša, sere, prdi, podriguje, povraća, puši, puca, siluje, masturbira itd. – i sad pritisnete gumb i Frljizator spoji elemente iz grupe A i grupe B i tako proizvede vrhunsku umjetnost koja dubinski propituje naš svijet i čini ga boljim’) znao da stvara neponovljivu poeziju izuzetnih dometa, poput:
„[…] Kako žene služe
Samo za jebanje
I kako đecu učiti treba
Svemu što je ođe rečeno
I kako je mitropolit njihov
Samo onaj
Koji je šef mafije
A molitva njihova
Stalno pušenje
Mitropolitovog polnog organa
A apsida njihove crkve
Čmar je
Mitropolita
Čmar kojeg opisuju
Kao jedinu slobodu
Koju su doživjeli
Koju imaju
Kojoj se dive
Jer mitropolit njihov je
Divota od čoeka
Čoek nad čojcima
Pljačkaš vrhunski”.
Naravno, ovo je sve skaredno, neukusno, prilično plitko i ne zavređuje mnogo pažnje – onda kad, na svom nevažnom blogu, o tome lupeta neki civil. Međutim, ako je autor stihova iniciran za zaslužnog građanina koga bi trebalo da, o jubileju, priznanjem okiti predsjednik Crne Gore onda su ovi prilozi valjda tema za kabinet Jakova Milatovića (koji je, između ostalog, na toj poziciji samo i isključivo zahvaljujući litijskom pregnuću srpskog naroda predvođenog najvažnijom ličnošću savremene crnogorske istorije); čisto da ne promaknu.
Izvor: Fejsbuk
