Ovog vikenda obilježava se jedanaest godina od masakra u Odesi, u kojem je živo spaljeno 48 etničkih Rusa od strane ekstremnih desničarskih nasilnika — zločin koji je podstakao proglašenje nezavisnosti u Donbasu i doveo do građanskog rata u Ukrajini, te konačne intervencije Rusije.
Dana 2. maja 2014. godine, neonacističke bande masakrirale su 48 ljudi koji su odbacili državni udar u Kijevu — podržan od strane Sjedinjenih Američkih Država — u kojem je te godine oborena demokratski izabrana vlada. Požar u zgradi Doma sindikata u Odesi, podmetnut s jasnom namjerom, nikada nije na zadovoljavajući način istražen od strane ukrajinskih vlasti.
Osam dana kasnije, dvije oblasti sa većinskim etničkim ruskom stanovništvom na istoku zemlje proglasile su nezavisnost od Ukrajine, što je dovelo do rata koji je protiv njih vodila neustavna vlast podržana od strane SAD. Osam godina kasnije, Rusija je intervenisala u tom građanskom ratu.
Ovako je o svemu izvještavao Robert Peri, osnivač Consortium News, 10. maja 2014. On je posebno naglasio tendencije američke vlade i medija da prikriju ulogu Sjedinjenih Država u neustavnoj smjeni vlasti 2014. i umiješanosti neonacista u Ukrajini — čiju ulogu i danas pokušavaju sakriti američka vlada, korporativni mediji i njihovi „antidezinformacijski“ saveznici.
„Ključ svih ovih neprijatnih savezništava jeste da američki narod ne sazna pravu prirodu tih klijenata SAD,“ napisao je Peri.
Piše: Robert Peri
U Ukrajini se nazire jeziva nova strategija: angažovanje neonacističkih paravojnih formacija radi paljenja zgrada koje su zauzeli protivnici režima, naročito u pobunjenom jugoistoku zemlje. Takav metod sve više dobija prednost u očima kijevskog režima, postavljenog nakon državnog udara, u pokušaju da uguši otpor etničkih Rusa i drugih neistomišljenika. Ova taktika prvi put je primjećena 2. maja 2014. godine u lučkom gradu Odesi, kada su provladine milicije natjerale disidente u zgradu Doma sindikata, pa je potom namjerno zapalile. Dok je više od 40 etničkih Rusa živo izgorjelo ili se ugušilo u dimu, masa okupljena ispred zgrade izrugivala im se, nazivajući ih „Kolorado bubama” (aluzija na njihove simbole u bojama), i uzvikivala: „Gori, Kolorado, gori!” Poslije tragedije, novinari su na zidovima zgrade uočili grafite sa simbolima nalik na svastiku i natpise koji slave „Galicijsku SS diviziju“ – ukrajinsku formaciju pod okriljem njemačkog SS-a tokom Drugog svjetskog rata.
Ista taktika ponovila se 9. maja u Mariupolju, još jednom važnom lučkom gradu. Neonacističke paravojne snage, sada institucionalizovane kao „Nacionalna garda“ kijevskog režima, poslate su da zauzmu policijsku stanicu koju su držali disidenti – moguće i policajci koji nisu prihvatili novonaznačenog šefa koga je imenovala nova vlast u Kijevu. I ponovo, angažovanje „Nacionalne garde“ rezultiralo je paljenjem zgrade i ubistvom značajnog, ali još uvijek neutvrđenog broja ljudi koji su se u njoj nalazili. (Prve procjene broja mrtvih kreću se od sedam do dvadeset.)
U američkoj štampi, ukrajinska „Nacionalna garda“ obično se opisuje kao nova formacija nastala iz jedinica „samoodbrane Majdana“ koje su odigrale ključnu ulogu u pobuni 22. februara u Kijevu, kada je svrgnut izabrani predsjednik Viktor Janukovič. Međutim, te jedinice „samoodbrane Majdana“ uglavnom su sačinjavale dobro organizovane grupe neonacističkih ekstremista iz zapadne Ukrajine, koji su policiju gađali molotovljevim koktelima i otvarali vatru tokom sve nasilnijih demonstracija protiv Janukoviča. Ipak, glavni tok američkih medija, u skladu sa instrukcijama Stejt departmenta, nastoji da minimizira ili potpuno negira ključnu ulogu koju su neonacisti odigrali u tim formacijama „samoodbrane“, kao i u novoj ukrajinskoj vlasti. Najviše što ćete uočiti u tim izvještajima jesu formulacije koje ih opisuju kao „ukrajinske nacionaliste“.
Okrenuti se neonacistima
Međutim, kako se otpor desničarskom režimu u Kijevu širio na etnički ruskom istoku i jugu Ukrajine, režim uspostavljen nakon puča našao se u situaciji da ne može da računa na redovnu ukrajinsku vojsku kada je trebalo pucati na civile. Zato se šef nacionalne bezbjednosti Andrij Parubij, inače sam neonacista, okrenuo žestoko motivisanim neonacističkim udarnim odredima, već provjerenim uličnim borcima iz perioda puča. Ti ekstremisti reorganizovani su u specijalne jedinice „Nacionalne garde“ i upućeni na istok i jug Ukrajine da obave „prljavi posao“ koji redovna vojska nije bila voljna da izvrši. Mnogi od tih krajnje radikalnih ukrajinskih nacionalista slave nacističkog kolaboratora iz Drugog svjetskog rata Stepana Banderu, a poput njega, sanjaju o rasno čistoj Ukrajini — bez Jevreja, etničkih Rusa i drugih „nižinjih“ naroda. Pogrdan nadimak „kolorado bube“, kojim su nazivali demonstrante u Odesi dok su živi gorjeli, odnosio se na crveno-crnu boju koju je koristio otpor u istočnim regijama, gdje je živjelo rusko stanovništvo. Iako američki mejnstrim mediji Parubija opisuju jednostavno kao „šefa nacionalne bezbjednosti privremene vlade“ (bez ikakvog konteksta), ili eventualno kao „nacionalistu“, njegova puna biografija uključuje i to da je 1991. godine osnovao Socijalno-nacionalnu partiju Ukrajine, koja je kombinovala radikalni ukrajinski nacionalizam sa neonacističkom simbolikom. Prošle godine, bio je i komadant snaga „samoodbrane Majdana“.
Zatim je, 15. aprila 2014. godine, kada je postao šef nacionalne bezbjednosti kijevskog režima i kada je ustanovio da ukrajinski vojnici ne žele da pucaju na sunarodnike na istoku, Parubij na Tviteru objavio: „Rezervna jedinica Nacionalne garde, formirana od dobrovoljaca samoodbrane Majdana, poslata je jutros na prvu liniju fronta.“
„Ministar unutrašnjih poslova Ukrajine, Arsen Avakov, objavio je na Fejsbuku da je oko 60 proruskih militanata pokušalo da zauzme gradsku policijsku upravu. Policija je, prema njegovim riječima, zatražila podršku od ukrajinske Nacionalne garde, novoformirane jedinice sačinjene od brzo obučenih dobrovoljaca regrutovanih među učesnicima prošlonedjeljnih uličnih protesta u prestonici. Gospodin Avakov je napisao da je 20 ‘terorista’ ubijeno u borbi, dok su oni koji su preživjeli pobjegli i sakrili se u obližnjem stambenom naselju.“
The New York Times je dodao:
„Međutim, Nacionalna garda se ubrzo nakon toga povukla iz grada. Stanovnici koji su se okupili oko policijske stanice ispričali su verziju koja se razlikuje od narativa ministra unutrašnjih poslova. Prema njihovim riječima, gradska policija je bila naklonjena proruskim snagama i pobunila se protiv šefa iz drugog grada koga je postavila privremena vlast iz Kijeva. Oklopna vozila ušla su u grad ne da se obračunaju s militantima, već s pobunjenom policijom, rekli su stanovnici. Rupe u zidovima od cigle ukazivale su na upotrebu teškog naoružanja. Pucnjava se čula u centru grada.“ Nakon smrti više osoba unutar mariupoljske policijske stanice, kijevski režim je sa oduševljenjem proslavljao „likvidaciju“ velikog broja „terorista“.
Kako je izvjestio britanski Independent, „vojne operacije prate krajnje agresivne izjave političara iz Kijeva koji se hvale brojem ubijenih ‘terorista’ i prijete novim smrtnim kaznama.“
Zbog zabrinutosti da neke lokalne policijske snage imaju, u najmanju ruku, upitnu lojalnosti, režim u Kijevu ponovo se oslonio na jedinice „samoodbrane Majdana“, koje su sada reorganizovane u specijalnu policijsku formaciju „Kijev-1“ i upućene u Odesu u zbog nasilja koje je izbilo u tom gradu.
Ekstremisti, udarna pesnica američkih interesa
Iako mnogi Amerikanci ne žele da povjeruju da bi njihova vlada mogla sarađivati s neonacistima ili drugim ekstremističkim grupama, istorija bijelo svjedoči da je takvih savezništava bilo i te kako. U najrazličitijim sukobima — od revolucija u Centralnoj Americi, preko antisovjetskog rata u Avganistanu osamdesetih godina, do današnjih građanskih konflikata u Siriji i Ukrajini — nije bilo neobično da se strana koju podržavaju Sjedinjene Države oslanja upravo na ekstremističke paravojne snage za najkrvavije obračune. U konfliktima u Centralnoj Americi, koje sam izvještavao za Associated Press i Newsweek tokom osamdesetih, neki od zloglasnih „odreda smrti“ bili su regrutovani iz neofašističkih pokreta povezanih sa Svjetskom anti-komunističkom ligom, platformom krajnje desnice. U Avganistanu, CIA se oslanjala na islamističke ekstremiste, među kojima je bio i saudijski džihadista Osama bin Laden, da bi vodili rat protiv Sovjeta i njihovih saveznika u avganistanskoj vladi.
Danas, u Siriji, mnogi od najžešćih boraca protiv režima Bašara el Asada su arapski džihadisti regrutovani širom regiona, koje naoružavaju Saudijska Arabija i druge naftne monarhije Persijskog zaliva. Tako se savršeno uklapa u obrazac ponašanja američke vlade da „zčepi nos“ i osloni se na neonaciste iz zapadne Ukrajine kako bi povela rat protiv pobunjenih etničkih Rusa na istoku i jugu zemlje.
Ključ svih ovih neprijatnih savezništava jeste da američka javnost ne sazna pravu prirodu tih američkih „klijenata“. Tokom osamdesetih, administracija Ronalda Reagana unaprijedila je koncept „javne diplomatije“ kao sredstvo za zastrašivanje novinara i aktivista za ljudska prava koji su se usuđivali da izvještavaju o brutalnostima snaga podržanih od strane SAD u El Salvadoru i Gvatemali, kao i o Kontra pobunjenicima u Nikaragvi koje je obučavala CIA. Zbog toga većina Amerikanaca nije znala šta da misli o sve češćim izvještajima o desničarskim „odredima smrti“ koji ubijaju sveštenike, časne sestre i čine masakre širom Centralne Amerike. Kada je riječ o Avganistanu, američkom narodu je bilo potrebno sve do 11. septembra 2001. godine da u potpunosti shvati s kim je to administracija Ronalda Reagana sarađivala tokom osamdesetih. Slično tome, Obamina administracija nastojala je da održi fikciju da sirijskom opozicijom dominiraju dobronamjerni „umjerenici“. Međutim, kako je brutalni građanski rat potrajao, postajalo je sve jasnije da su najuspješniji borci protiv Asada sunitski ekstremisti povezani sa Al-Kaidom, odlučni u namjeri da pobiju šiite, alavite i hrišćane. Stoga ne bi trebalo da iznenađuje što je kijevski režim potražio oslonac u jedinicama „samoodbrane Majdana“, formiranim oko neonacističkih milicija, da uđu u južne i istočne krajeve Ukrajine s ciljem da „spale do smrti“ etničke ruske „insekte“ koji su zauzeli zgrade. Ključ je — ne dozvoliti da američka javnost sazna istinu.
Pokojni istraživački novinar Robert Peri razotkrio je mnoge afere u vezi sa Iran-Konta skandalom tokom osamdesetih za Associated Press i Newsweek. Consortium News osnovao je 1995. godine.
Izvor: Consortium News
