Piše: Ranko Rajković
Dok su bili na vlasti najčešća fraza DPS rukovodstva glasila je “Neka institucije rade svoj posao”. Kad god bi im se za vratom našla neka afera, skandal, mutna rabota, nepodopština, svi, počev od članova glavnog odbora do prvog čovjeka partije i države, besomučno su se pozivali na institucije sistema i njihov posao. Narodu željnom pravde bilo je jasno da u institucijama sjede poslušnici DPS kamarile i da se njihov posao sastoji u zataškavanjima, opstrukcijama i zaštitama partijaca odgovornih za prljave poslove.
Kada su se napokon stekli uslovi da se institucije posvete svojim zakonom predviđenim obavezama, stara vlast je promijenila ploču. Govorila je da se radi o revanšizmu a ne o institucionalnom obračunu sa spregom organizovanog kriminala i uglednih DPS kadrova. Ipak dijelom oslobođene institucije počele su sa hapšenjem najviđenijih DPS kadrova zbog dokazanih lopovluka, mita, korupcije i raznih krivičnih djela.
Prije ulaska Crne Gore u Evropsku Uniju iskoristiću pravo na svoj jezik pa ću kontra zastupnicima DPS -a umjesto njihovog omiljenog izraza “obnašali funkcije” reći da oni koji su obavljali funkcije po partijskoj milosti i partijskim zaduženjima završiše u zatvoru.
Predsjednici sudova, direktori policije, bezbjednosnih službi, poreske uprave, katastra, savjetnici u užem kabinetu predsjednika, bivši ministri i direktori zahvaljujući pravom a ne fingiranom radu institucija obreli su se na zasluženom mjestu, to jest iza rešetaka.
Pritisnut slijedom nemilih događaja DPS je u tili čas pribjegao novoj frazeologiji. Isticali su prezumpciju, odnosno pretpostavku nevinosti. Govorili su da je svako nevin dok mu se ne dokaže krivica i okončaju žalbeni postupci pred svim sudskim instancama. Patetično su ponavljali tu frazu kao da otkrivaju nešto novo i nepoznato. Uz nju su onako usput optuživali sudije i tužioce da tobože vrše progone njihovih članova po instrukcijama domaćih političara koji su pod kontrolom vlasti susjedne države koja je prije 100 godina okupirala Crnu Goru. DPS-ovci su svoje otrcane poštapalice o malignim uticajima sa strane dopunjavali pričama o povampirenom fašizmu u Crnoj Gori.
Naime poslije poraza na izborima 2020. godine stara vlast je u cilju skretanja pažnje sa krivičnih procesa pokrenutih protiv svojih visokih dužnosnika, ja bih rekao funkcionera, počela naprečac izvlačiti na svijetlo dana imena osoba stradalih u ratu prije osam decenija. Partija svrgnuta sa vlasti došla je na ideju da se predstavi žrtvom oživljenog fašizma. Po njihovome ispada da su gonjeni kao antifašisti a ne kao kriminalci. Samima sebi su pripisali nasleđe rodoljuba i narodnih heroja iz Drugog Svjetskog rata. Mlade ljude koji su se aktivirali u politici i počeli se odgovorno ponašati prema državi osakaćenoj kriminalom, švercom, bezakonjem, korupcijom proglasili su fašistima iako su rođeni decenijama poslije sloma fašizma.
U haosu izmiješanih vremena i događaja DPS se od krivičnopravnog procesuiranja svojih “uglednika” zbog nemilosrdnih pljačkanja države, neskrivenih korupcija, kriminalnog udruživanja, nezakonito stečenih bogatstava odlučio braniti parolama o fašizmu i antifašizmu koji su minuli prije 80 godina. Po inerciji sopstvenih nebuloza i demagogija nijesu uspjeli sastaviti ni logičku listu fašista i antifašista. Među antifašiste su stavili imena i ubica i njihovih žrtava iz vremena Drugog svjetskog rata. Jednako su slavili i jedne i druge objašnjavajući da su se tada i fašisti i antifašisti borili za nezavisnu Crnu Goru.
Nije to bilo ni nalik Španiji iz doba Franka koji je u Dolini palih sahranio sve žrtve rata ispisujući im na spomeniku „Pali za Boga i za Španiju” (Caídos por Dios y por España). Djelovanje DPS-a mnogo više je nalikovalo čuvenoj Pikasovoj slici “Gernika”. Svojom političkom frazeologijom brutalno su izbombardovali sva mjesta na kojima su izgubili izbore i uporišta u vlasti.
Dok su se baškarili na funkcijama DPS-ovci su pričali o fiskalnoj disciplini. Izveli su računicu po kojoj je 63 eura mjesečno dovoljno za hranu četvoročlanoj familiji. Preračunali su kalorije u novac i dobili cifru od 2,06 eura koja pojedincima garantuje solidnu uhranjenost i lagodan život od izbora do izbora. Sada se ta ista partija žestoko bori protiv većih plata i penzija. Ne propuštaju nijednu priliku da odgode i otežaju učlanjenje Crne Gore u Evropsku uniju. Agituju protiv građanskog pomirenja. Sabotiraju međupartijsku saradnju i političke kompromise.
Minimalna penzija u doba DPS-a (2018. godine) iznosila je 128 eura. Danas minimalna penzija iznosi oko 456 eura. Ekonomski eksperti DPS-a kunu se u svoju partijsku čast i obraz da je zbog inflacije ondašnjih 128 eura mnogo više vredjelo od današnjih 456 eura.
Vrhuška DPS-a frazeološki se promijenila i u odnosu na međunarodnu zajednicu. Iako njihov predsjednik dugi niz godina nije priman na važnim međunarodnim adresama niti mu je ko iz kruga evropskih političara dolazio u posjetu, novu vlast sa kojom međunarodna zajednica tijesno sarađuje DPS-ovci su cinkarili kad god bi izašli iz države. Prijavljivali su je da nije pustila suzu, niti se nasmijala kada je to bilo u probitku, ja bih rekao u interesu evropskog puta države.
Da li je državi preča borba protiv organizovanog kriminala i sistemske korupcije koje su joj u nasleđe ostavile prethodne vlasti ili špijuniranja ko je u novoj vlasti kome i kojom prilikom iskazao kurtoazni gest saučešća zbog gubitka člana porodice?
Crnogorska Pošta ima prigodne brzojave, neki bi ih nazvali telegramima a neki depešama, putem kojih se slikom prenosi poruka. Za smrt se šalje slika sa upaljenom svijećom i položenom crvenom ružom. Za rođenje slika sa rodom raširenih krila kojoj o kljunu visi zavežljaj sa bebom.
Poslije dramatičnih optužbi DPS-a zbog zloupotrebe ovih i sličnih poruka na našem proevropskom putu crnogorski Sabor, ja bih rekao Skupština, trebao bi razmotriti usvajanje obavezujućih smjernica to jest uputstava za korišćenje slikovnih brzojava. Važno je da se tokom pristupnih pregovora Crna Gora ne spotakne pred sam cilj oko ovog tipiziranog obrasca.
Zaobiđimo ironiju i okrenimo se zapuštenom i konfuznom društvu u kome se prevrtljivim, licemjernim, poniznim i beskrupuloznim manipulantima daje prednost nad ljudima od principa koji ne skrivaju svoja osjećanja i u određenim situacijama poštuju dostojanstvo i tradiciju iako im to zna nanijeti političku štetu.
Trenutno je aktuelan slučaj bazena u Kotoru koji je dobio ime po jednom od najboljih bokeških i jugoslovenskih vaterpolista zbog kojeg predstavnici Hrvatske traže promjenu imena bazena prije nego se njegov vodeni prostor, sa plutajućim konopcima, bijelim golovima, crvenim i žutim oznakama za dva i pet metara i navijačkim tribinama nađe u Evropskoj Uniji. Za vjerovati je da bi većinska vlast DPS-a koordinisana iz centra odmah pristala na zahtjev pridružujući se optužbama za torturu zarobljenika u ratu koji je sama inicirala. Još ranije smo se ubijedili u pranja biografija i u poslušna djelovanja političkih struktura koje su pregovarale o ulasku u EU bez zrnceta samopoštovanja.
O poštovanju sebe i drugih sa zvaničnog položaja čija funkcija nalaže pravila ponašanja i obraćanja svjedoči par neobičnih fraza prvog čovjeka DPS-a. Interesantne su jer se javljaju kao posledica promjene političke moći. Jedna je korišćena u vremenu ničim ograničene moći a druga u vremenu izgubljene moći. I jedno i drugo stanje praćeno je izuzetno osionim i primitivnim odnosom prema opoziciji. U najvećoj političkoj snazi opozicionom prvaku iz manjinskih naroda koji se nalazio u Skupštini Crne Gore na svom radnom mjestu, Predsjednik države i partije iz pozicije gosta u visokom domu doviknuo je“Bitango”.
U drugoj situaciji lične nemoći i očigledne frustracije zbog gubitka vlasti svim poslanicima vladajuće većine sedmostruki premijer i predsjednik države javno je poručio “Dabogda jedni drugima oči povadili”.
U koju kategoriju svrstati čovjeka koji sa 45 godina iskustva u politici i 30 godina staža na mjestima premijera i predsjednika države koristi ovakav rečnik u javnim nastupima.
Tokom prvih desetak godina vladavine frazeologija DPS-ovaca je bila trijumfalistička. Ako ste zaboravili na taj period dovoljno je sjetiti se izbornih dana. Na televiziji Crne Gore izborne rezultate su čitali sportski novinari u televizijskoj emisiji čiji je programski naziv bio “Veče pobjednika”. Sportski komentatori su navijali za domaći tim. Nijesu prihvatili činjenicu da su u izbornoj utakmici svi timovi domaći.
Prije nego smo uspjeli da čujemo i nagovještaje prvih, nezvaničnih rezultata sa izbornih mjesta Podgoricu bi obasjao veliki vatromet ispaljen sa krova zgrade Vlade. Vladajuća partija je uveliko slavila ono što će se narodu saopštiti duboko u noć ili sledećeg dana.
Praskom i rasprskavajućim šarenilom po podgoričkom nebu slata je poruka o veličanstvenoj pobjedi nad jednim dijelom utučenog naroda koji je dužan prihvatiti težak poraz uz obavezu ćutanja, žmurenja i trpljenja svega i svačega tokom naredne 4 godine.
Kada su strane obaveštajne službe raskrinkale švercerske kanale sa tonama kokaina čiji su organizatori bili iz Montenegra DPS je istrčao sa novom frazom. Bila im je itekako nužna jer se Crna Gora pred očima svijeta predstavila kao poprište krvavih obračuna dva suprotstavljena narko klana. Tada su se DPS -ovci počeli obraćati opoziciji sa – „Naša politička konkurencija“. Iz upotrebe su izbačene fraze o domaćim izdajnicima, pobornicima fašizma i agentima druge države. Jezik je omekšan upotrebom izraza “politička konkurencija”. Moguće da je takva fraza nosila zamaskiranu ponudu koja bi od prilike glasila – Budite strpljivi, dogovorićemo se oko šverca i organizovanih pljački države jer tu ima dovoljno mjesta i za naš i za vaš džep.
U nastavku teksta preskočićemo političke frazeologije u stilu dokonih torokuša koje uz kafu s komšilukom prelistavaju stare i nove intrige. Takve pričalice da ne kažem alapače u crnogorskoj politici nijesu neminovno ženskog roda. Oglašavaju se iz svih političkih partija s ciljem da razvesele članstvo sopstvene stranke i izazovu bijes kod protivnika. Taj serijal se može nazvati redovnom dozom viceva i gafova priređenih i izvedenih na zasijedanjima Skupštine.
Kada se pratioci političkih zbivanja jednom naviknu na humoristične situacije u Skupštini počinju gubiti interesovanje za praćenjem ozbiljnijih i sadržajnijih političkih izlaganja što se u višestranačkoj areni poput naše može pokazati čak i korisnim.
(Kraj prvog dijela)
