Priredila: Lana Ostojić
Nova sezona Dijaloške tribine otvorena je sinoć, sa temom o poeziji u crkvenom životu, kao i predstavljanjem knjige poezije sveštenika Ivana Crnogorčevića „Veseli se, srpski rode“.
Gostovali su magistar Milorad Durutović, književni kritičar i autor pomenute zbirke, sveštenik Ivan.
Na pitanje domaćina, oca Gojka Perovića, gdje crpi nadahnuće za pisanje poezije, sveštenik Ivan je kazao da je on, kao i uopšte svaki čovjek, u jednom trenutku, u svojoj ranoj mladosti, počeo da istražuje egzistencijalna pitanja, a prije svega, pitanja života i smrti koja se uvijek javljaju u književnosti.
„Mnogo mi je pomogla upravo poezija da doprem do suštine, do smisla i borbu kroz koju sam ja prošao, nedoumice, prepreke iskušenja, pokušao sam kroz par riječi da implementiram kroz pjesmu. A svaki put kad čovjek napiše pjesmu, osjeća neko oslobođenje i ispunjenje, da je došao do odgovora, suštine i cilja ,a cilj svakog pravoslavnog hrišćanina jeste pitanje vječnosti. Upravo su poezija i Liturgija i Psalmi i cijelo bogosluženje, sve je to jedna vrsta poezije koja nas vodi i pokazuje nam put ka vječnosti. Pjesma, rima i stihovi su za mene jedan vez preko koga mi krojimo put ka vječnosti i ka Bogu“- rekao je u uvodu izlaganja sveštenik Ivan Crnogorčević.
Gospodin Milorad Durutović je istakao da je srećan što može dati doprinos pjesničkom istupu pjesnika i sveštenika Ivana Crnogorčevića i njegovu poeziju definisao kao prigodnu religijsku, rodoljubivu i ljubavnu u hrišćanskom poimanju ljubavi.
„Rekli bismo da je to prigodna poezija, mnogo opštih mjesta, nema puno metafora, komunikativna i otvorena do kraja i jednostavna, da se zapitamo da li toj poeziji treba posredovanje, neka medijacija, tumačenje. I zaista, i treba i ne treba. Mislim da je produktivniji ovaj prvi put, da je to jedna prigodna poezija koja u srpskoj kulturi ima veoma bogatu tradiciju još od srpsko-vizantijske epohe, na kraju i uopšte u hrišćanskom smislu. Nije to kritika te jednostavnosti, nego je to važna pozicija iz koje se ova knjiga i ova poetika mnogo bolje razumijeva, jer ako bismo postavili neke jasne prethodnike onda postaje jasnije zašto je to važno. I vladika Nikolaj je pisao poeziju u žanru prigodnosti (govorimo o modernom iskustvu), a mogli bismo se vratiti i na srednovjekovlje do Kantakuzina, onda imamo oca Justina, pa blaženopočivšeg mitropolita Amfilohija koji su takođe pisali prihodne pjesme. Dakle, to ima jednu dugu tradiciju, a sami taj kontinuitet, potvrđuje da to ima neki značaj, jer se iz prigodnosti dešava da jedna pjesma može da postane amblem generacija.
Taj recepcijski kriterijum, iako bismo mi književnim aparatima mogli nešto osporavati, potvrđuje nešto što ovu knjigu prije čini podesnom za tumačenje iz konteksta književne fenomenologije. Važan trenutak je što te pjesme postaju dio kolektiva, postaju usvojene i to nije isto što i popularnost. Te pjesme nisu zasigurno estradne, ali jesu postale dio kolektivnog identiteta i samoodređenja.
Takva poezija ne prati geslo umjetnost radi umjetnosti, nego ona nastaje u jednom utilitarnom konceptu, ona teži da umjesnost iskoristi za plasiranje nekih drugih, bogotražiteljskih ideja ili odnosa prema tradiciji, ili kreiranja opšteg sistema vrijednosti. To ne znači da to ne može biti istovremeno i umjetnički relevantno djelo.
Za mene je najvažniji utisak da ovu knjigu čitamo iz domena prigodne poezije i da razumijemo tu tradiciju o jednom modernom bogotražiteljskom smislu od vladike Nikolaja do današnjeg dana. Ova knjiga se vrlo dobro uklapa u tu tradiciju i dobro je što se ona pojavljuje, jer nam garantuje da se taj niz neće prekinuti“- rekao je književni kritičar mr Milorad Durutović.
Nastupila je i Etno grupa “ Gorica“ pod rukovodstvom Danice Crnogorčević.
