Na kraju samo da ponovim riječi apostola Pavla“ da nema više ni Jevrejina ni Jelina, muškog ni ženskog, nego su svi u Hristu jedno“…
Dešava se da ljudi koji nijesu rođeni u pravoslavnoj Crkvi po tradiciji i porijeklu, kroz Bogotražiteljstvo, poput blaženog Serafima Rouza, postanu vatreni hrišćani, revnitelji, čak pomalo i zilotskog nastrojenja. Takav je slučaj i Jevrejina, koji je to i dalje po nacionalnosti, vrlo je privržen svom narodu i po njegovim riječima ništa ne bi uradio protiv njega. Taj čovjek se zvao Jozef Cvi Abramovic, a na krštenju je dobio ime ranohrišćanskog svetitelja Vita ili Vida, kod nas dobro poznatog po Kosovskoj bici, koja se odigrala na dan njegovog proslavljanja.
Jozef Cvi Abramovic je rođen u Južnoj Americi, u porodici Jevreja sefardskog porijekla, koji su bili sekularno orijentisani. Odlaskom na studije u Sjevernoj Americi, počinje se zanimati za hasidski ortodoksni jevrejski vjerski pokret, koga karakterišu bukvalno ispunjavanje Mojsijijevog zakona ili Tore, kao i pouke znamenitih rabina. Karakterističnog su izgleda, nose tamna odijela sa šeširima, izraženim zulufima u obliku lokni. Čine oko pet odsto čitave jevrejske svjetske populacije. Hasidizam je nastao u Poljskoj u osamnaestom vijeku. Njegov osnivač je Šem Bal Tov.
Proučavanjem Biblije Starog zavjeta Jozef Abramovic, sve više uviđa da se događaji opisani u njoj odnose na Gospoda Isusa Hrista. Upoznavanjem jednog grčkog pravoslavnog sveštenika, vrlo harizmatičnog, pošto je i prije toga upoznavao pravoslavne i rimokatoličke sveštenike, kao i protestantske pastore, ali oni na njega nijesu ostavljali poseban utisak, prelazi u pravoslavno hrišćanstvo. Ovaj sveštenik je imao primijetnu blagodat. Ali ne zadržava se puno kod njega. Prelazi u parohiju koju je vodio rumunski duhovnik Konstantinos u Njujorku. Treba istaći da je na Jozefov prelazak na hrišćanstvo imala snažan uticaj i slika raspeća Isusa Hrista Marka Šagala, koji je takođe bio Jevrejin iz Bjelorusije. Godinama je ova slika kod njega budila posebne emocije.
Sadašnji identitet ovog bivšeg judeja nije poznat široj javnosti, jer bi zbog toga on i njegova porodica imali probleme. Jedini način da izađe iz anonimnosti je da se zamonaši, što ne isključuje. Nezadovoljan liberalnim stavovima svoje nekadašnje parohije, napušta je i prelazi u drugu. Kritikuje modernizam u pravoslavnoj Crkvi. Smatra da pravoslavni treba čvrsto da se drže tradicije.
Kada sagledamo život ovoga čovjeka, kao i njemu sličnih konvertita iz raznih zajednica, sjetim se Božije riječi proroku Iliji “kako ima sedam hiljada ljudi, koji nijesu preklonili koljena svoja pred Valom“. Možda je situacija u svijetu bolja nego što nas zapljuskuju razni mejnstrim i andergraund mediji o apokaliptičnim događajima koji nam slijede.
Na kraju samo da ponovim riječi apostola Pavla“ da nema više ni Jevrejina ni Jelina, muškog ni ženskog, nego su svi u Hristu jedno“…
Miloš Lalatović
