Stotine apela domaćih i svjetskih intelektualaca, i to vodećih naučnika, umjetnika, filozofa, akademika, nijesu mogle da zaustave rušenje Njegoševe kapele. No, danas te riječi služe kao apel da pobuna protiv jednog užasavajućeg kulturocida mora biti trajan poduhvat. O duboko potresnom kulturnoistorijskom rasapu koji je nastao rušenjem kapele na Lovćenu svjedoči i lament znamenitog književnog kritičara Borislava Mihajlovića Mihiza.
„Koja to crna sudba hoće da najsvetije mošti moga roda ne miruju, da se, vekovima već, potresaju kosti prađedovske.
Jedne je, one rodonačelne, prvorodne, iz Trnova u Mileševu donesene – sažegao Sinana na Vračaru. Onda smo dugo, vekovima, Lazara bez glave bezglavo nosili u seobama, bežanijama, eksodusima našim, od Ravanice jedne do druge, od Sent Andreje do Beograda, cvileći, preklinjući: ՚Vostani Serbije, vostani carice!՚.
I kada je najzad vostala, kada se podigla kuka i motika, onda je crna glava Đorđeva, kumovskom rukom ukinuta sa ramena, pala i otkotrljala se do prestola cara od Stambola.
Jedne su samo kosti, umivene mirom i vinom, počivale – činilo se za večnost – tamo gde je i valjalo, gde su same htele, ՚gde je zrno klicu zametnulo՚, da stražare u karauli-kapeli nad rodom i jezikom.
Pa evo ni njima nema mira. Jednom ih je sa Lovćena zbacio Austrougarin-okupator, a danas ih potresa, volju krši, zindan nad njima zida prevelika glupost ljudska.
I nećemo mu više moći u pohode slobodnom na Lovćen, u sužanjstvo se otprema lepa Njegoševa glava.
Na obretenije svoje čekaće kao i svi velikomučenici istog zakona.“
Milorad Durutović
