Kosti Vladičine biće vraćene na Lovćen, i na njima će se opet sklopiti ista Kapela, ali to nikad ne može biti što je bilo. Poremećeno je, dakle, izgubljeno, nešto što se nikad ne može povratiti,a li će se u naknadu za to dobiti nešto mnogo više i važnije od gubitka, jer će u srpskim analima biti zapisano ovako:
,,Kad su se sile mraka podigle, da porobe svijet i njegovu kulturu, i kad su srpske zemlje pregažene bile, Kapela nad grobom Vladičinim bi razrušena, da bi ustupila mjesto građenju neprijateljskih utrvrđenja, i kosti njegove prenesene u Cetinjski manastir uz molitvu i jecanje sveštenika i naroda. Međutim, u kolo branitelja pravde i slobode stupiše svi civilizovani narodi, i paklene sile biše pokorene i umirene. Tada srpski narod otkopa Vladičine kosti i, oprav ih suzama i vinom, prenese ih i sahrani na starom mjestu, na Lovćenu; rastureno i izlomljeno kamenje od Kapele s najvećim pijetetom sakupi i kao god što od pojedinih djelova svojih stvori tada veliku zajednicu srpsku, tako i od tog svetog kamenja sklopi i obnovi staru Kapelu, i time u isto vrijeme obeleži datum i simbol svoga ujedinjenja.
Grob, dakle zajedno sa Kapelom dobiće još jednu važnost, još jednu cijenu, jer to neće više biti grob najvećeg srpskog pjesnika, nego će u svom obnovljenom obliku biti i vječiti svedok neprijateljskog divljaštva, i divni spomenik ujedinjenja cjelokupnog našeg plemena, za kojim je veliki Vladika toliko kukao.“
Izovr: Ujedinjenje
