Piše: Nikola Malović
Montenegro je na put tzv. nezavisnosti krenuo hrvatskim stopama, nezavistan od Srbije, ali zavistan od množine svojih istorijskih arhineprijatelja?
*
Manjinski narodi uključujući i etničke Crnogorce likuju,
kad i kvarat preumljenih Srba, da će 1. januar 2028. postati
prekretnica predugog danasa u odnosu na dugo očekivani dan sutrašnji
*
I crnogorski vrapci i hrvatski zrnojedi znaju da je prof. dr Zoran Čvorović sa Pravnog fakulteta u Kragujevcu bio u pravu kada je nedavno izjavio da će, kada Crna Gora uđe u Evropsku uniju, granica između Srba u Srbiji i Srba van Srbije da bude veća i nepremostivija od granice koja je Srbe u Srbiji dijelila od Srba u Austrougarskoj.
Bilo je izbornih godina u Srbiji i Crnoj Gori u kojima se „u narodu tačno znalo“ ko će da pobijedi, obično vladajuća koalicija, ali je bilo i situacija, kao 30. avgusta 2020, kada se u vazduhu osjećao pad don Mila Đukanovića.
Crna Gora sada živi trenutak u kome je narodna rezonantna frekvencija u saglasju s odlukom da se Montenegro pripusti u Evropsku uniju na vrata za poslugu.
Manjinski narodi uključujući i etničke Crnogorce likuju, kad i kvarat preumljenih Srba, da će 1. januar 2028. postati prekretnica predugog danasa u odnosu na dugo očekivani dan sutrašnji.
I sada, svašta se može spočitati liderima srpskih stranakah, uključujući i to da su trgujući rezultatima Popisa iz 2023, smanjili broj Srba, a povećali broj govornika srpskog jezika. Jesu li oni trgovali? Nego što su, prošlo je deset mjeseci od popisa do objavljivanja rezultata popisa, vrijeme dovoljno da se Kina popiše dvaput, no je valjalo udesiti sitost vukova i broj ovaca, na način da Popis ič ne utiče na status srpskog jezika u Crnoj Gori, zastavu, himnu…
Djeca u školi i dalje uče lingvistički nepostojeći crnogorski. Čemu je onda poslužio Popis iz 2023? Tvrđenju pazara između participiranja na vlasti bivše ginisovske srpske opozicije u ontološki srpskoj Crnoj Gori, a pod uslovima da ona nikad stvarno ne zasjedne za kormilo, ma koliko se prefarbavala plavom bojom sa 12 žutih petokrakih zvijezda u krugu.
Srbin koji piše ime ćirilicom u Evropsku uniju ući neće, postalo je jasno dojučerašnjim liderima našeg naroda, pa su zarad političkog i ekonomskog opstanka prigrlili evropske vrijednosti po cijenu izdaje kosovskog mita i svetosavskog koda. Glasače su, nakon jedne velike odluke poslije koje su sve ostale lake, konvertovali za pare. U vremenu tehnološkog feudalizma, glasač je ionako korisni idiot.
Pazimo…
Namjera me namjerila bila da nekoliko dana pred 20-godišnjicu pokradenog Referenduma (o čemu na čak 1296 strana, sa čak 1200 dokumenata, svjedoči „Bijela knjiga“ Cetinjanina Jovana Markuša) budem u Podgorici, zbog Sajma knjiga.
Mnoge bandere okićene su bile crvenim crnogorskim bandijerama, čija je najveća koncentracija, na nepreglednim užadima preko ulica, bila u neposrednoj blizini Sabornog hrama Hristovog Vaskrsenja, što je očigledna provokacija, jer se radi, u malicioznom tumačenju udruženih manjina – o „objektu crkve Srbije“.
Da li su ovi mali signali najava onoga što slijedi? I crnogorski vrapci i hrvatski zrnojedi znaju da je prof. dr Zoran Čvorović sa Pravnog fakulteta u Kragujevcu bio u pravu kada je nedavno izjavio da će, kada Crna Gora uđe u Evropsku uniju, granica između Srba u Srbiji i Srba van Srbije da bude veća i nepremostivija od granice koja je Srbe u Srbiji podijelila od Srba u Austrougarskoj.
Na pokradenom Referendumu od 21. maja 2006, Boka Kotorska je većinski glasala da ostane u zajedničkoj državi sa Srbijom.
Po naštelovanim podacima, 55,5% glasača iz cijele Crne Gore podržalo je nezavisnost, dok je 44,5% bilo za ostanak u zajedničkoj državi. Presudilo je pola procenta. Da nema „Bijele knjige“ možda bismo u rezultate i mogli da povjerujemo.
| Suživotni staž nama milih geografija
Aprila 2026. navršila se 81 godina od nelegalnog pripajanja Boke Kotorske Crnoj Gori. Istina, Boka je pak u političkoj zajednici sa Crnom Gorom godinu duže (1813–1814), jer je postojala zajednička država formirana u Zalivu, ne u brdima. Odluku o ujedinjenju Boke i Crne Gore donijela je Centralna komisija, u rangu Vlade, sastavljena od devet Bokelja i devet Crnogoraca, 1813. u Dobroti kod Kotora, s predsjedavajućim Petrom Prvim Petrovićem, vladikom crnogorskim. Tada se Crna Gora kao država bez puteva, škola i ikakve privrede, pripojila razvijenoj pomoračkoj, zanatskoj, trgovačkoj i edukovanoj Boki (sa 30% pismenih naspram 0,01% u Crnoj Gori i Srbiji toga doba), a Boka je, u vremenima kada su se mnogi obalni katolici osjećali Srbima, dobila prirodno zaleđe. Postoji i drugačije tumačenje, po kome se upravo Boka Kotorska pripojila Crnoj Gori, jer je Crna Gora – premda država nepriznata i bez puteva, bez škola i privrede – ipak bila sinonim za slobodu. U suživotni staž nama milih geografija ne bi valjalo računati godinu 1918. jer niko od Bokelja nije učestvovao na Podgoričkoj skupštini (kada se Crna Gora na pravno valjan način ujedinila sa Srbijom), niti je na tu Skupštinu s Primorja bilo ko pozvan – s obzirom na to da Boka nije ni pripadala Crnoj Gori. Imala je svoje posebne skupštine, u množini, o ujedinjenju sa Srbijom, s kojom se, kao i mnoge druge eks-austrougarske pokrajine, ujedinila. |
„Bijela knjiga“ nam dokazuje da per la finta samostalna i suverena Crna Gora postoji, ali nije istinita. Tokom svih ovih godina, 21. maj je postao crveno slovo u oficijelnom crnogorskom kalendaru, praznik na koji je, sem ugostiteljima, benzinskim pumpama i suvenirnicama, zabranjen rad, tako da su neke srpske radnje na vrata stavljale natpis: „Zatvoreno zbog obaveze slavljena 21. maja“.
Godine su indipendisti nizali kao perle, pa su tako za 20-godišnjicu od tragedije polovine naroda, odlučili da naprave feštu nad feštama – za Dan nezavisnosti, na glavnom podgoričkom – Trgu nezavisnosti. Montenegro je s tolikim pominjanjem učestalog termina na put tzv. nezavisnosti krenuo hrvatskim stopama, nezavistan od Srbije, ali zavistan od množine svojih istorijskih arhineprijatelja.
Koordinaciono tijelo za obilježavanje 20-godišnjnice pozvalo je gej ikonu, izvinjavam se na sintagmi, Riki Martina, da uveliča skup, manirom – prema svecu i tropar. Kakva država, takav i zabavljač. U trenutku izlaska ovog teksta, koncert, taj je li centralni događaj trodnevnog Montenegro 20th Festivusa trebalo bi da je za nama.
| Most „Milenijum“ kao simbol
Most Milenijum u Podgorici – otvoren 13. jula 2005, na Dan državnosti Crne Gore – predstavlja jedan od najprepoznatljivijih simbola moderne, samostalne i suverene Crne Gore. Njegova izgradnja simbolizovala je ulazak u novi milenijum i evropske integracije zemlje, nedugo prije formalne obnove nezavisnosti 2006. godine. Viseći most dug 140 metara, sa pilonom od 57 metara, projektovao je profesor Mladen Ulićević, a izradila ga je slovenačka kompanija „Primorje“. Prostire se iznad rijeke Morače u Podgorici. |
Ono što je pak pred nama stavlja dodatni teg na tas opštenarodnog uvjerenja da je Crna Gora, nažalost, sledeća. Očekuje se dolazak francuskog predsjednika Emanuela Makrona, njemačkog kancelara Fridriha Merca i španskog premijera Pedra Sančeza. Oni će u Boki Kotorskoj, u mondenskom Porto Montenegru, 5. juna 2026. učestvovati na Samitu EU – Zapadni Balkan, najvećem diplomatskom događaju u novijoj MNE istoriji.
Put im je utrla Ursula fon der Lajen, po mnogo putera na glavi čuvena predsjednica Evropske komisije, koja je u Boki Kotorskoj, u mondenskom Luštica Bay-u, bila oktobra 2025, kako bi sa premijerom Spajićem i predsjednikom Milatovićem „razgovarala o napretku zemlje na putu ka članstvu u EU“.
Zašto se oficijelna Evropa stalno sa Crnom Gorom sreće u idiličnom mediteranskom ambijentu oduvijek evropske Boke Kotorske, a ne na Cetinje ili u Podgoricu? Zato što je Boka u posjedu Crne Gore samo po dopuštenju. Izvorno crkveni, termin je ovoga puta upotrijebljen u geopolitičkom smislu. Iz aviona kojim će i Makron i Merc i Sančez, možda i Mogerinijeva, da dolete nebom samostalne u suverene Crne Gore, vidjeće se komadi geografije koji su vlasnički odavni necrnogorski.
E, viva! Da je vječna Crna Gora! – državolike su fraze koje u Boki Kotorskoj postaju farsične. Izgleda je cijela bitka, opet i opet, za ovladavanje Crnom Gorom bila samo zbog nedostajuće kockice u korporativnom mozaiku. To je kockica u koju staje sav preostali srpski mediteranski svijet: Boka Kotorska.
Izvor: Pečat
