Prema navodima onih koji stoje iza ovog zakona, najveća dobrobit je ta što se njegovom primenom staje na put diskriminaciji žena. Mi, međutim, vidimo da su posledice njihovog zalaganja protiv diskriminacije žena zapravo stvaranje izopačenih reči i pojmova srpskog jezika
Smisao i svrha donošenja zakona u bilo kojoj, podrazumeva se suverenoj, državi jeste da se njime pravno urede i unaprede dobri društveni odnosi u svim oblastima života pretvaranjem opšteprihvaćenih društvenih pravila u pravne norme. Takođe se podrazumeva da norme jednog zakona ne mogu biti u suprotnosti s normama drugih zakona, a naročito ne u suprotnosti s normativnim pravilima jezika na kojem se zakon piše i usvaja. Međutim, to što važi za svaki zakon ne važi i za Zakon o rodnoj ravnopravnosti, koji je usvojila Narodna skupština Republike Srbije 20. maja 2021. godine. Taj zakon ne samo da negira srpski jezik, njegovu gramatiku i normu nego i vrši nasilje nad njim tražeći da se u službenoj upotrebi jezika, pod pretnjom kazni, dosledno primenjuju nakaradni, rogobatni jezički izrazi koje preporučuju aktivisti rodne ideologije. Lingvisti, naročito oni ispred Odbora za standardizaciju srpskog jezika, sveakademijskog i sveuniverzitetskog naučnog tela, osnovanog da čuva i unapređuje normu srpskog književnog jezika, ali i stručnjaci iz drugih naučnih oblasti – iz književnosti, prava, teologije, sociologije, filozofije, klasičnih nauka i dr., koji se u svom radu drže nauke i naučnih činjenica – saglasni su u tome da je Zakon o rodnoj ravnopravnosti veoma štetan po srpski jezik, da ugrožava gramatički, kulturni i nacionalni identitet srpskog jezika, i to na način kako su učesnici Okruglog stola, održanog u Matici srpskoj 3. jula 2021. godine, opisali kao „nasilna feminizacija jezika”, „urodnjavanje srpskog jezika”, „jezik mimo gramatike”, „zakonodavno razaranje jezika”, „ideološki centrifugalni pohod na jezik”, „jezički inženjering”, a jedan pravnik u pravnoj naučnoj literaturi pomenuti zakon opisao i kao „divlja gradnja u sferi jezika”.
Zakon o rodnoj ravnopravnosti razapinje srpski jezik silom namećući neprirodno pravilo nepoznato gramatici srpskog jezika da gramatički rod mora odraziti značenje pola u prirodi. Zahtev za promenom gramatičke strukture srpskog jezika koja je izražena u ovom zakonu u suprotnosti je sa opštelingvističkim pravilima srpskog jezika, a, takođe, obaveza upodobljavanja naziva za nosioce zanimanja, zvanja, titula i sl. nazivima u kojima se eksplicira pripadnost (ženskom) polu posledica je nerazumevanja jezičkih činjenica i pokušaj nasilnog inženjeringa u jeziku za potrebe rodne ideologije. Prema jezičkom zakonu, muški gramatički rod, koji se osim kod imenica javlja i u drugim kategorijama reči, semantički obuhvata i kategoriju muškog i kategoriju ženskog pola (npr. Marija je najbolji lekar, Društvo pedagoga prima nove članove, Raspisan je konkurs za tri nastavnika, Ko me je danas tražio? itd.). Osim toga što zakonodavac nije uvažio merodavan stav struke o ovom pitanju, on čak nije uvažio ni objektivnu činjenicu da većina žena, u čije je ime ovaj zakon usvojen, ne žele da naziv svoje profesije, svoga zvanja, funkcije i sl. prilagođavaju željama „rodnih ideologa” koji ne razumeju ili, rekli bismo, ne žele da čuju i shvate da je muški gramatički rod neutralan, generički rod koji u oblasti naziva za zanimanja, zvanja i sl. označava podjednako osobe muškog i ženskog pola.
Prema navodima onih koji stoje iza ovog zakona, najveća dobrobit je ta što se njegovom primenom staje na put diskriminaciji žena. Mi, međutim, vidimo da su posledice njihovog zalaganja protiv diskriminacije žena zapravo stvaranje izopačenih reči i pojmova srpskog jezika. Ekstremna namera zakonodavca da sva lica ženskog pola u jeziku moraju biti vidljiva kod svakog nosioca zanimanja, položaja i sl., primenjena je u „Vodiču za upotrebu rodno osetljivog jezika u javnoj upravi u Srbiji” Svenke Savić i Marjane Stevanović i „Priručniku za upotrebu rodno osetljivog jezika” Hristine Cvetinčanin Knežević i Jelene Lalatović, kao i u drugim tekstovima slične sadržine koji se u Srbiji dele po nacionalnim ustanovama i finansiraju sredstvima iz državnog budžeta. U spiskovima pomenutih priručnika među „nazivima za zanimanja, zvanja i titule” nalazimo pored lekarke i ministarke i episkopu, emeritu, armiračicu, kovačicu, pandurku, portirku, prostitutku, saobraćajku, teroristkinju, čuvaricu itd. Posmatrajući izdvojene primere, mnogi se s pravom (i u čudu) zabrinuto pitaju da li je ljudski časno i moralno ispravno uposliti ženu da armira beton, da kuje gvožđe, zatim da joj se prostitucija i terorizam pripisuju kao zanimanja, pri čemu je posle svega izlišno govoriti o tituli episkopa (*žena episkop) iz pomenutog spiska. Rodni ideolozi, za čije interese je zakonodavac pisao ovaj zakon, a neobavešteni političari za njega glasali u Narodnoj skupštini Republike Srbije, imaju pred sobom zacrtane i druge, za njih važnije ciljeve. Jedan od njih je taj da pod plaštom zaštite žena od diskriminacije, koja je, inače, nesporna za svakog normalnog čoveka, a zakonski garantovana Ustavom Republike Srbije (član 21), Zakonom o zabrani diskriminacije itd., učini upravo suprotno, da uvede diskriminaciju po raznim osnovama u srpsko društvo – i to tako što će čoveka kao bogomdano biće razapeti stvaranjem nepremostivog jaza između muškaraca i žena, zatim između roditelja i dece, kojoj se od najranijeg školskog uzrasta silom nameću seksistički pogledi i sadržaji.
Kao narod koji govori srpskim jezikom i koji u većini pripada Srpskoj pravoslavnoj crkvi, primili smo vrlo blagonaklono i sa velikom nadom Vaskršnju poslanicu Srpske pravoslavne crkve, koju je pročitao Njegova svetost patrijarh srpski gospodin Porfirije, a u kojoj je, pored blagih reči upućenih vernicima i svim ljudima dobre volje, iskazan apel zakonodavcima u državi da učine sve „da se obustavi nasilje nad srpskim jezikom i ukinu odredbe zakonâ koji to nasilje nameću, naročito kroz protivustavni zakon koji nameće takozvani rodno osetljivi jezik, iza koga se krije borba protiv braka i porodice kao bogoustanovljenih svetinja i prirodnih oblika čovekovog ličnog i sabornog života”.
Izvor: Dr Vladan Jovanović (Naučni savetnik, Institut za srpski jezik SANU)/ politika.rs
