Marko Daković rođen je 20. februara 1880. godine u Grahovu. Kratko prisjećanje na njegov život i politički rad donosi Miomir Đurišić na sajtu Mitropolije crnogorsko-primorske.
Marko Daković je jedna od najistaknutijih ličnosti u političkom životu Crne Gore, narodni tribun i advokat. Osnovnu školu završio je u rodnom mjestu, a gimnaziju i Pravni fakultet u Beogradu. Nezvanično je prozvan vođom Mlade Crne Gore.
Jedan je od osnivača udruženja crnogorskih studenata na Univerzitetu u Beogradu. Bio je prvi predsjednik Kluba crnogorske univerzitetske omladine koji je kritički bio nastrojen prema režimu kralja Nikole. Pomenuto udruženje je izdalo proklamaciju pod nazivom Riječ crnogorske univerzitetske omladine, kojom je iznijet stav povodom usvajanja prvog crnogorskog ustava. Jedan od potpisnika je bio i Marko Daković. 1906. godine crnogorski studenti su izdali i drugu proklamaciju koja je razočarala knjaza Nikolu i Vladu. Rezultat toga je bio podizanje optužnice protiv studenata, među kojima je bio i Marko. Optužnica ih je teretila da su svojom proklamacijom uvrijedili dvor. Na sudu su se od studenata istakli Petar Ražnatović, Radoje Čobeljić i Marko Daković koji je govorio četiri sata. Vijeće Oblasnog suda na Cetinju kojim je predsjedavao sudija Mitar Vukčević i članovi sudskog vijeća: sudije Janko Drljević i Dušan Filipović, odlučilo je da studente oslobodi optužbe. U bombaškoj aferi 1907-1908. godine, Marko je osuđen na smrt u odsustvu, ali je opštom amnestijom 1913. godine pomilovan od kralja Nikole.
Za vrijeme Prvog svjetskog rata, Marko je interniran u logor Karlštajn, gdje je ostao do sloma Austrougarske. Marko je na izborima za Veliku narodnu skupštinu srpskog naroda u Crnoj Gori 1918. godine izabran za poslanika, a bio je i član Izvršnog odbora skupštine. Marko je bio i narodni predstavnik u Privremeno narodno predstavništvo 1919. godine. U Kraljevini SHS nije bio član nijedne političke stranke, a 1923. godine obrazovao je Grupu nezavisnih poslanika.
Pored politike, Daković se bavio i advokaturom u Podgorici. Poslije martovskog puča, ušao je u vladu generala Simovića kao ministar bez portfelja. Poslije aprilskog sloma, pri putu u emigraciju avion u kome se nalazio Daković je srušen iznad Atine, a on je tom prilikom poginuo.
Izvor: Miomir Đurišić/Mitropolija
