Piše: Luka Radonjić
Malo pisano nedjelo bosanskog pisca Andreja Nikolaidisa, hendikepirano za izostanak istorijskih činjenica, napunjeno sitnim ciničnim pakostima, a namijenjeno niskim pobudama, ne bi zaslužilo odgovor, da poput probušene kese za otpatke nije prosuto na najčitanijem crnogorskom portalu.
A sudeći po rečniku i sadržaju tekstova, taman se može reći da portale iz CG i Srbije koji ga prenose, tretira baš kao kontejnere (katkad se tu provuče nešto literature, ali to uglavnom izgleda kao da navučete znojavu majicu pa je poprskate parfemom).
Tip je ponudio dileme ,,Ko je kome više pomagao ,,Crna Gora Srbiji ili Srbija Crnoj Gori“ i ,,Ko je bio hrabriji kroz istoriju, vojnici Crne Gore ili Srbije“, što je jeftina zamka sa motivom podmetanja požara. O tome se ne polemiše nego se neutralizuje odbacivanjem kao s nokta. Prezirom. Svakako, na njegovu i žalost njemu sličnih kojima istorija nije po volji, o vojnicima Srbije i Crne Gore, može da se priča u kategoriji junaštva, jer za razliku od nekih drugih, ima o čemu.
Luka Radonjić: Vučić, Crna Gora i manipulativni narativi za potrebe izbora u Srbiji
Najkrupnija laž plasirana u tekstu je da je srpska vojska za razliku od crnogorske, bježala od Austrougarske. Prvo, Kraljevina Srbija je odbila ultimatum teritorijalno neuporedivo veće i vojno značajno jače carevine. Na pitanje da li je država ili nije, Kraljevina Srbija je odgovorila da jeste. I perom i puškom. Drugo, ne samo što srpska vojska nije pobjegla, nego je oružanoj sili Austrougarske prvo nanijela teške poraze u svjetski poznatim i proslavljenim bitkama na Ceru i Kolubari. O držanju srpskih vojnika najbolje su posvedočili njeni neprijatelji, poput austrijskog generala Alfreda Krausa, njemačkog vojskovođe Avgusta Mekenzena i drugih, neki u svojim – i danas dostupnim memoarima, neki podizanjem spomenika. A izučavanje ovih bitaka je svoje mjesto dobilo i u vojnim školama u Evropi. Treće, srpska vojska se privremeno povukla sa jednim prostim ciljem – da odbije kapitulaciju. Dakle Srbija se ni u jednom od najtežih trenutaka u svojoj istoriji – nije predala.
Konačno, Nikolaidis i brojne njegove kopije, moraju konačno da se odluče, jer sa jedne strane uporno plaše okolinu osvajačkim i ratničkim mentalitetom Srba, a sa druge jednako istrajno trabunjaju o nekim srpskim bježanijama. Ne može oboje. Ili je jedno ili je drugo. Niko se ne plaši onoga koji bježi, ali se napadač može plašiti onoga koji je hrabar.
A cinične pohvale ,,da je Crna Gora pomogla Srbiji tako što je priznala Kosovo“, ne potiču iz nečijeg zaborava ili namjernog ignorisanja svega što je Kosovski zavjet značio u istoriji Crne Gore (a Metohija doslovno bila dio Kraljevine Crne Gore), nego iz proste činjenice da takvi tipovi o tome jednostavno nemaju pojma.
Luka Radonjić: Milo Lompar je u pravu povodom pravca režimske propagande
PS. Nikolaidis malo napada režim, a malo studente u Srbiji. Pa je tako prošle godine, zabrinut da bilo što srpsko ne postane šire popularno u Crnoj Gori, bio angažovan na medijskim kritikama studentskog pokreta iz Srbije za potrebe publike u Crnoj Gori. U tekstu ,,Da je živ, Amfilohije bi podržao srpske studente“, pokušao je i blaženopočivšeg mitropolita i srpske studente da ,,svede“ na agresivni nacionalizam. A osim nacionalnog osjećaja, zajednička im je i širina.
Ne znamo da li bi veliki avgustovski pobjednik podržao proteste (ne bi mu bilo prvi put), možemo da imamo realne pretpostavke, ali sa sigurnošću znamo da bi mogao da im na fakultetima i drugdje besjedi i o duhovnosti, istoriji i kulturi Francuske, Italije i Grčke u kojima se školovao i usavršavao znanja, i Rusije, gdje je predavao, ali i Argentine i Perua, gdje je takođe boravio. I nema sumnje da bi ga srpski studenti sa zadovoljstvom slušali, kao i mnogi ljudi što jesu, širom Evrope i svijeta.
