Moderna guslarska pjesma o sudbini dva crnogorska junaka Peka Pavlovića – Nikolića i Jola Piletića, počinje ovim dramatičnim pitanjem i u nastavku imenuje dvojicu gordih odmetnika „serdar Jole i vojvoda Peko“.
Piše: naš stalni dopisnik sa Divljeg zapada Milija Todorović (u ulozi Garija Kupera)
Naime, njih dvojica su svojevremeno ušli u konflikt sa knjazom Nikolom, i u znak protesta, a vjerovatno i kao posljedica gospodarevog pritiska, napustili Crnu Goru.
Piletić se nikad nije vratio. Umro je u Nišu i tamo sahranjen. Peko Pavlović se vratio, ali do svoje smrti se više nije politički ni društveno angažovao. Eto, toliki je bio odijum obojice prema režimu Nikole Petrovića.
I to danas, malo ko pominje.
Na drugoj strani, svi pobunjenici protiv vlasti Karađorđevića, koji su, neki pucali na vojsku i policiju, a neki izbjegli iz države, vratili su se, pisali Aleksandru akt u kome traže pomilovanje, i dobili, ko platu, ko penziju. Većina se politički i društveno angažovala. Npr. Jovan Plamenac je postao član Pašićeve Radikalne stranke, a Krsto Zrnov Popović je bio kandidat na izborima za „predsjednika cucke opštine“.
I sad, o Jolu i Peku niko ni slova, a o božićnim ustanicima, kao da su vodili rat do istrebljenja „protiv Srbije“, i kao da su oni i njihovi saborci, pobijeni u nekim logorima za Crnogorce. Kao da su, u najmanju ruku, žrtve nekog genocida, ili nekog sličnog poduhvata, koji naravno, nikad niko iz Srbije, nije pokrenuo protiv Crnogoraca. Naprotiv.
Do čitanja u sljedećem broju.
