Samomrzeći „ićevi/ićke“ progone nepodobnog kolegu
Najgluplje i najnetačnije od svega bilo bi da slučaj progona Miloša Kovića sa Filozofskog fakulteta Univerziteta u Beogradu svedemo na prezimena Sinani i Dajč, ako znamo da su u ovom slučaju glavni progonitelji Kovića sa prezimenima na „ić“(uključujući i jednu „Bebu Zla“, kako je Stanko Cerović nazvao takve tipove u svojoj knjizi „U kandžama humanista“).
Ključni Ić (koji bi da bude Europski Ić, ali je, na sramotu svoju, samo Ić-Ić-Ić- Ić, joj,joj, joj, jooj „Rokera s Moravu“) koji, u ime „Bebe Zla“ i NATO nalogodavaca u pozadini progoni Kovića. poznat je po izjavama da su Srbi „biološki otpad“ Evrope (Peščanik, 14.9.2007), da je potrebna „denacifikacija Srbije“ (sarajevski „Dani“, 18.1.2008), po stavu da su Srbi zaslužili Jasenovac (Tviter, 30.6.2020. i 15.7.2020). A uz njega je Ićka koja javno umanjuje broja žrtava Jasenovca („Danas“, 14.9.2021) i tvrdi da atentat na Pavelića pokazuje da je Blagoje Jovović bio „ubica i nasilnik“ (Nova S, 26.7.2020). Tu su i drugi „Ićevi“…
Njima smeta Ković.
Kratko podsjećanje: Ko je Miloš Ković?
Član je Uređivačkog odbora Zbornika Matice srpske za društvene nauke, Uređivačkog odbora Svezaka Matice srpske – serija društvenih nauka, član Savjeta časopisa „Nacionalna misao“ koji izdaje Institut za političke studije, Uređivačkog odbora Srpskog biografskog rečnika Matice Srpske. U ovom kapitalnom izdanju urednik je za period 1903-1914.
Mentor (i član komisije) za 3 odbranjena doktorata i 9 odbranjenih master radova. Trenutno je mentor na doktorskim studijama 5 kandidata i na master studijama 5 kandidata.
Saradnik na projektu „Istorija političkih ideja i institucija na Balkanu u 19. i 20. veku“, ev. broj 147044 Ministarstva prosvjete i nauke Republike Srbije, koji je realizovao Balkanološki institut SANU (od 2011 do 2020). Saradnik na projektu „Konflikti i krize: saradnja i razvoj u Srbiji i regionu u 19. i 20. veku“, ev. br. 47030 Ministarstva prosvete i nauke Republike Srbije, koji je realizovao Institut za savremenu istoriju, (od 2011 do 2020). Član je Odbora za istoriju Bosne i Hercegovine SANU i Odbora za istoriju srpsko-ruskih odnosa SANU. Član Savjetodavne radne grupe za programe nastave i učenja za učenike sa posebnim sposobnostima za geografiju i istoriju Ministarstva prosvjete, nauke i tehnološkog razvoja Republike Srbije.
Predsjednik Komisije za herojsko djelo Gradskog sekretarijata za kulturu Beograda bio je od 2014. do 2019. Član Komisije za spomenike Ministarstva kulture i informisanja (2015-2020).
Sarađuje kao istoričar i stručnjak u vodećim nacionalnim listovima i medijskim kućama u Srbiji i Republici Srpskoj. Kolumnista dnevnog lista „Politika“. Predaje Istoriju društvenih i naučnih ideja i Nauku i kulturu u Srbiji 19. i 20. vijeka na Multidisciplinarnim doktorskim studijama na Univerzitetu u Beogradu. Predaje Opštu istoriju novog vijeka na Univerzitetu u Istočnom Sarajevu (gostujući profesor). Predaje Istoriju srpske diplomatije na Diplomatskoj akademiji Ministarstva inostranih poslova Republike Srbije. Član je Upravnog odbora Matice srpske i Odbora Odjeljenja za društvene nauke Matice srpske. Predsjednik je Upravnog odbora Istorijskog muzeja Srbije (2014-2020).
Malo li je?
Nije, osim samomrscima i NATO falangistima maskiranim u istoričare.
Oni Koviću ne daju da zauzme mjesto redovnog profesora Odjeljenja za istoriju Filozofskog fakulteta Univerziteta u Beogradu.
Zakon na strani Kovića
Ković je, kad je najnovija Noć vještica počela, učinio sve što treba. Povodom komisije čiji je cilj da ga protjera sa Filozofskog fakulteta, on je uputio formalno upozorenje dekanu o tome šta će se dogoditi. Danima prije toga upozoravale su tog istog dekana Kovićeve kolege u neformalnim razgovorima. Obratio se Ković i Odjeljenju za istoriju, poslije bezakonja Ić, Ić, Ić, Ić joj – joj – joj – joj – joja („Rokeri s Moravu“). I šefovi katedara Odjeljenja za istoriju stali su na stranu Kovića – u stvari ne Kovića, nego zakona (koji štiti Kovića, kad bi se u Srbiji poštovao zakon . Međutim, dekan Filozofskog fakulteta neće da koristi svoja ovlašćenja i predloži komisiju slobodnu od resantimana. To može samo on, po članu 128. Statuta Filozofskog fakulteta. Može, ali neće.
Zakonski propisi i etički kodeksi su jasni: ne smije se tako postupati. Evo šta piše u čl. 34. Kodeksa profesionalne etike na Univerzitetu u Beogradu, u kome se kaže:“(2) Nedozvoljen je svaki oblik diskriminacije u postupku vrednovanja uslova profesionalnog napredovanja, kao i u samom postupku napredovanja.
(3) Svi članovi univerzitetske zajednice imaju jednake uslove za napredovanje na osnovu procjene ispunjenosti profesionalnih obaveza.
(4) Nastavnici imaju profesionalnu odgovornost da brinu o obezbjeđivanju podmlatka naučne i nastavne zajednice i da podstiču napredovanje i osamostaljivanje mlađih članova univerzitetske akademske zajednice“.
Po svemu ovome, Ić Samomrzić ne može da učestvuje u bilo kakvom biranju Miloša Kovića u zvanje pošto je do grla u onome što se zove „sukob interesa“. On je, kažu Kovićeve kolege i koleginice, „lice koje je podiglo dvije tužbe protiv kolege Kovića (sude se i u parničnom i u krivičnom postupku) pa je bio obavezan da se povuče iz glasanja koje direktno utiče na radno mjesto lica protiv kojeg vodi sudske postupke. Jedina ispravna procedura, ukoliko se poštuje slovo Statuta, jeste da, u nedostatku predloga Katedre (koja je nosilac direktne incijative u svojstvu predlagača na odjeljenjima Filozofskog fakulteta na kojima postoje katedre), Dekan raspiše ovaj konkurs i imenuje komisiju“. Tako su se izjasnila četiri redovna profesora istorije Filozofskog fakulteta Univerziteta u Beogradu. Na strani su zakona, a zakon je na strani Kovića.
V čjom djela?
Ali, šta vrijedi zakon kad knez tame opet ulazi na Filozofski fakultet, kao u doba kada su progonili profesora Mihaila Đurića i njemu srodne odličnike, koji su znali kuda vode Brozove „smišljene smutnje“?
Jer, progon Miloša Kovića nema nikakve veze sa njegovom stručnošću, javnim radom, naučnim dometima. Ković smeta onim Ićevima i Ićkama koji bi da Srbiju konačno „srbistanizuju“, i da „denacifikuju“ sve što je u njoj vrijedno. A Ković se uskopistio, pa ne da; i sve je žešći što je stariji, umjesto da omlohavi i razmekša se, da se pretvori u žitko blato (eufemizam, naravno) u koje je lako ugaziti, ali koje Bog i narod brzo čiste sa zlatnih tablica Zaveta. Naučeni da kleče pred Velikim Bijelim Gospodarima NATO svijeta, naviknuti na krajcarice iz NATO fondova i fondića, navučeni na drogu samomržnje i samoprezira, puni sebe jer su prazni, luftbalončići umišljeni da su čelik – momci i zor – djevojke, oni Kovića ne mogu očima da gledaju. Nije im pošlo za rukom da ga, kao dr Fausnera sa fakulteta opisanog u moralitetu Ive Brešana, navuku na neki kompromis, na neku „Margaretu“, i tako uvuku među svoje. On je u domaru (podvorniku, rekao bi Brešan) Vuknu odmah prepoznao nečastivog, i rekao mu:“Apage, satanas!”
I nastavio da svjedoči Kosovski zavjet ne samo riječju, nego i djelom, upoznajući svoje studente sa Zavetnom Zemljom Kosovsko – Metohijskom, i junački stojeći među svjedocima Pokreta za odbranu Kosova i Metohije.
Progon uoči Noći veštica
Predstavici drugosrbijanske koprokulture i NATO proktofantazmisti (što bi rekao Gete u prvom dijelu „Fausta“) su se baš raspomamili ovih dana, kada pokušavaju da nam Noć veštica (sa NATO trick or treat narativom u svojim tikvatstim glavama punim „prosvetiteljskih sveća“ Imperije što je nedavno, u panici, napustila Avganistan) prodaju umjesto Lučindana i Svetog Petra Cetinjskog. Zato su, uoči Noći veštica, udarili na hrišćanina Kovića, misleći da ih se on boji, iako je čitao Evanđelje po Luki.
A tamo, u dvanaestoj glavi, stihovi 6-7, piše:“Ne prodaje li se pet vrabaca za dvije pare? I nijedan od njih nije zaboravljen pred Bogom. A u vas je i svaka dlaka na glavi izbrojana. Ne bojte se dakle; vi ste bolji od mnogo vrabaca.” Sveti Teofilakt Ohridski ovo mjesto, između ostalog, tumači ovako:„Mnogi”, kaže, „smatraju da Bog napušta one što umiru za istinu, ali vi nemojte tako misliti. Vi nećete umirati zato što sam vas Ja navodno napustio; ako Bog ne zaboravlja ni vrapce koje prodaju po pet za dva dinara, onda utoliko pre ni vaša smrt, a vi ste Moji prijatelji, neće biti lišena Moga promišljanja. Naprotiv, Ja toliko promišljam o vama da su Mi poznate sve pojedinosti koje se odnose na vas, pa su vam čak i vlasi na glavi izbrojane. Prema tome, ako i dopustim da padnete u iskušenje, nesumnjivo ću vam dati i snagu da ga podnesete (v. 1. Kor. 10; 13).“
A učitelj Kovićeve Zavetnosti, Sveti Petar Cetinjski, poručuje pred boj na Martinićima 1796. godine svojim junacima (i nama, i nama, samo ako ga čujemo):“Zato na oružje i na krvavo polje, mili vitezi – da pokažemo neprijatelju što su kadre junačke gore! Da pokažemo da u nama neugašeno srbsko srce kuca, srbska krvca vrije, da pokažemo kako gorskije junaka mišica junaštvom nadmašuje na bojnom polju svakog dušmanina!“
Koviću, i Ti znaš i mi znamo: Noć NATO vještaca i vještica neće ukinuti Lučindan, ni Svetog Petra Cetinjskog praznovanje! Neće pobijediti nečastivi na Filozofskom fakultetu!
I oni znaju, ali se plaše da osveste taj mračni sadržaj svoje psihe, tu jungovsku „senku“ koja ih neprestano goni, kao utvara u napuštenom škotskom zamku: znaju oni da će se kačiti za krila NATO aviona koji, kao iz Kabula, iz Beograda odlijeće zauvijek, ali ih, naravno, gazde neće primiti ni u kokpit, ni na sjedišta.
Imperiji slugeranje služe, ali joj nisu potrebni/e.
A Ti si, Koviću, potreban rodu, pa neka Te Sveti Luka i Sveti Petar Cetinjski štite na Tvom putu vjere u Boga i Srpstvo.
Vladimir Dimitrijević
Izvor: iskra.co
