Na Sretenje Srbija je mogla da se podsjeti one narodne: Ko hoće časno, ne može lasno. Njeni voljeni komandanti zatvaraju se u nušićevskom stilu. Da li će i cijela Vojska zaista da postane „digitalna“ ili stradijska, pitanje je sad?
Piše: Aleksandar Živković
Na praznik je načelnik Generalštaba, Mojsilović, u Politici obnaradovao „digitalnu transformaciju Vojske Srbije“. Opozicioni Danas donio je mnogo zanimljiviju vijest dopisnice iz Niša – ukratko: prevremeno penzionisani (juna prošle godine) komandant Kopnene vojske, general-potpukovnik Milosav Simović, stavljen je u šestomjesečni kućni zatvor na osnovu sporazumnog priznanja krivice „produženog krivičnog djela iz Zakona o tajnosti podataka koji se odnosi na njegov član 98“. (Bivši komandant Kopnene vojske Srbije general Simović osuđen na šest meseci zatvora: Prekršio Zakon o tajnosti podataka – Društvo – Dnevni list Danas)
Trenutno najpopularniji srpski general prihvatio je krivicu za višekratno odavanje podataka sa oznakom „interno“ i „poverljivo“, ne i „strogo poverljivo“. To se vidi kada se „raščlani“ čl. 98 Zakona o tajnosti podataka „u vezi čijeg je stava 3“, general Simović, za sada nepravosnažno, osuđen.
Aleksandar Živković: Vladika u besudnoj zemlji (povodom dokumentarne TV serije)
Čitalac ne mora da ulazi u pravne finese postupka koji je vođen protiv doskorašnjeg drugog čovjeka Vojske Srbije, da shvati da je on u najvećoj mjeri kafkijansko – drajfusovski. Vojni stručnjaci kažu da u sadašnjem stanju špijunske tehnologije, postoje samo tri ozbiljno čuvane vojne tajne: 1) stanje morala, 2) stanje gotovosti, tj. vrijeme početka operacije i 3) komandni plan.
Sve bi one bile, razumije se, klasifikovane u „strogo poverljive“, pa se postavlja pitanje zašto bi general Simović i kome odavao „interne“ i „poverljive“ tajne? Prilijepljen je onaj nušićevski žig „izdaje“ jednom generalu koji je imponovao svojom profesionalnošću. Ima to kod Nušića, „kod nas kad se dvojica svađaju onaj drugi je izdajnik“. Ima kod Nušića ali nema u Krivičnom zakonu u kome su djela izdaje i veleizdaje davno ukinuta (vlastodršcima su nešto smetala).
Ali „Srbija je velika tajna“ pjevala je Desanka. Ko zna šta sve može da izađe iz ovog slučaja? Najbolje bi bilo da se časni srpski oficiri podsjete poslovice: Ko hoće časno, ne može lasno.
Važi i obratno: ko hoće lasno, teško će časno.
