Piše: Oliver Janković
„Samo to više nismo mi, život a ni zvezde,
Nego neka čudovišta, polipi i delfini
Što se tumbaju preko nas, i plove, jezde“
(Lament nad Beogradom, Miloš Crnjanski)
Ovo je jedna od onih noći. Noći kada se „poklope zvezde“. I to kako! Poslije sinoćnje pobjede fudbalera Crvene Zvezde (četvrte uzastopne) u Ligi Evrope, uslijedila je treća za redom, pobjeda košarkaša istog sportskog kluba, na gostujućim terenima Evrolige. Zvezdini košarkaši su povezali pobjede u Milanu, Monaku i Bolonji. I to nad direktnim konkurentima za najviši plasman u ovom prestižnom kontinentalnom takmičenju. To ih je prilično učvrstilo u zoni „top 10“ i približilo vodećim timovima na svega par pobjeda. A ove Zvezdine rezultatske „zvezde“ nijesu puka koincidencija u dva različita sporta, nego gotovo pa preslikan takmičarski niz beogradskih klubova. Jer i fudbaleri u „crveno-belom“ postižu sličan podvig: četiri uzastopne pobjede u Ligi Evrope, od po 1:0 (stariji čitaoci će se sjetiti sezone 1978/79 u Kupu UEFA i Zvezdinog „1:0 – 1:1“ dolaska u finale ovog takmičenja) dovele su Beograđane u osiguran prolazak u eliminacionu fazu ali i šansu da se za 7 dana bore za evropsko fudbalsko proljeće. I tako smo, slavni Pesnične, svi postali „zvezde“.
A kako smo postali čudovišni „delfini“? Pa tako što smo najprije, od košarkaške dvorane napravili bazen (!) a onda, na tom mjestu vječitih pobjeda, nadmašili sve najbolje reprezentacije svijeta (Španiju, Mađarsku, Italiju…) i iste ove „zvezdane“ večeri ušli u davno željeno finale prvenstva Evrope! Na krilima iskusnih „delfina“ Jakšića, Ćuka, Vica i Mandića, proplivali su nevjerovatni golman Glušac i briljantni Vasilije Martinović.
Srbija, trostruki i aktuelni olimpijski šampion, vaterpolo ekipa koja je zvanično četvrta na svijetu, uronila je, pred domaćom beogradskom publikom, u borbu za evropsko zlato, koja slijedi za dva dana. Tamo je ne čekaju, već viđeni, Grci, nego Mađari sa kojima ćemo u komšijskom derbiju (po mnogo čemu vječitom) odlučiti ko je najbolji u dunavskom slivu, odnosno – ko je najbolji u Evropi.
Večerašnja pobeda srpskih vaterpolista protiv Italije, sa dominantno boljom igrom od „azura“ odagnala je sve prigovore da Srbiji, na ovom takmičenju, u jedra duvaju sudije (zbog domaćeg terena). Naprotiv, Srbija je pokazala da je trenutno bolji takmac od Italijana i da se evropska medalja (bez obzira da li zlatna ili srebrna) zasluženo vraća u Beograd. Beograd kome ne treba lament, nego pobjednička himna.
I na kraju, ostavimo sve ove pobjedničke nizove Zvezdinih igrača (i ovih i onih) i srpskih vaterpolista, na trenutak, po strani i odajmo počast junačkom KK Partizanu, koji je iz ponora velikih neuspjeha i traženja „svijetla u tunelu“ večeras iskočio pobjedom protiv lidera na evroligaškoj tabeli Hapoela iz Tel Aviva. Od – 27 pri kraju treće četvrtine, „crno-beli“ su došli do produžetaka, i na kraju do senzacionalne pobjede, koja ne samo da diže njihov sportski moral i bodovni saldo, nego pomaže Zvezdi da se približi samom evropskom vrhu. Zaista bi Partizanovi košarkaši mogli da kažu, u skladu sa stihovima Crnjanskog, da – kada su u pitanju porazi i posrtanja – „to više nismo mi“.
