Piše: Vladimir Kolarić
Slikarstvo Predraga Peđe Miloševića (1960) je najjednostavnije odrediti kao figuraciju snažno oslonjenu na slikarsku tradiciju, pre svega baroknog i prerafaelitskog perioda. Ono na odabrano nasleđe evropskog slikarstva upućuje na samo po tehnici, materijalima, nego i prizorima i likovnim i simboličkim referencama.
Ova školska konstatacija, iako ispravna, ipak ne otkriva tajnu privlačnosti Miloševićevih slika. Ona nije, kako bi neki mogli da pomisle, u jednoj pasivizujućoj arhaičnosti, spoljašnjoj lepoti i nostalgičnom štimungu, koji bi parazitirali na potrebi današnjeg čoveka za prizivanjem nekog perioda koji mu se čini spokojnijim i stabilnijim od ovog današnjeg. Da je tako, ove radove bismo sa pravom mogli odrediti kao kič, a njegov estetski i etički domet bi se zadržavao u eskapizmu.
Miloševićevo slikarstvo snažnom referencijalnošću prema slikarskom i širem kulturnom nasleđu, a samim tim i metatekstualnom samosvešću, kao i simultanošću strukturacije mnogih slika, svakako poseduje osobenosti postmodernizma, ali za „duh” i „ideologiju” njegovih slika se ne može reći da su postmodernistički. U njima nema ironije, intelektualnog poigravanja značenjima, zamene podražavanja simulacijom, relativizacije etičkih i estetskih vrednosti ili stvarnosti kao takve.
Moglo bi se reći da ovaj umetnik estetskim i poetskim preobražavanjem prizora stvarnosti, kao i elemenata likovne i kulturne tradicije, stvara jedan poseban umetnički svet mira i tišine, ali koji, pored efekta smirenosti i utehe, u sebi nosi i tajnu, zagonetku, koja bi mogla da sadrži i naznaku pretnje, propadanja, prolaznosti i smrti. To kao da je svet zaustavljenog vremena, nad kojim se vreme ipak preteći nadnosi. Tako, na primer, na slici „Anđeo vremena”, anđeo koji odnekud stupa u jedan istovremeno statičan i beskonačno složen lavirintski prizor, kao da će ga istovremeno pokrenuti, oživeti, ali možda i uništiti, aktivirati potencijal životnosti ili smrtnosti koji su u njemu uspavani, oslobađajući predstavljene ljudske prilike iz začaranosti ili im otkrivajući njegov smisao.
I zato sam ove slike odredio pre svega kao snolike, odnosno njihov svet kao svet sna, a san kao njihov predmet, napisavši, između ostalog, kako „kada kažemo da su njegovi radovi snoliki, da slikaju snove ili sledeći njihovu atmosferu i logiku, nismo rekli da su snovi uvek lepi, niti da su obavezno košmari. Snovi su jezik našeg unutrašnjeg sveta, rezultat njegovog ‘rada’ u koji nikada nećemo potpuno proniknuti. Takođe, njihov materijal je i naše pamćenje, individualno i kolektivno, uključujući i kulturno. Tako ni predmete, likove i oblike visokog simboličkog napona na Miloševićevim slikama ne treba čitati jednoznačno, jer ovo nije u osnovi simbolističko slikarstvo, već ono koje počiva na utisku i asocijaciji, vanredno umešnim izvođenjem postižući efekat ravnoteže između unutrašnjeg i spoljašnjeg, viđenog i tek slućenog, zapamćenog i izmaštanog, istorije i bezvremenog, ličnog i kolektivnog.
Vladimir Kolarić: Rat je u meni, književnost sinteze Germana Sadulajeva
San je stanje koje može biti podjednako u susedstvu smrti i buđenja, odumiranja i cvetanja; u svakom trenutku snevač i snevani svet mogu da skliznu i u jedno i u drugo, i snolikost Miloševićevih slika kao da upravo na takvim stanjima i počiva, i da je se u njima krije njihova privlačnost, a zašto ne reći – i istina.”
Miloševićeve slike, dakle, predstavljaju lepotu, ali ne lepotu bekstva i laži, nego onu koju možemo nazvati istinskom, koja ukazuje na često skrivene strane naših života i našeg sveta, zbog čega nikako ne bismo želeli da oni nestanu ili makar budu obesmišljeni i proćerdani.
Izvor: Iskra
