Piše: Filip Dragović
Veliki sportski uspjeh Novaka Đokovića motivisao je svaku razumnu adresu iz regiona da mu čestita i zahvali na viteškom držanju. Crnogorski državnici su k tome dodali i njegove zasluge za promociju Crne Gore i podsjećanje na njegovo crnogorsko porijeklo.
Ali ima i onih među nama kojima poraz Karlosa Alkaraza nije lako pao. Što je sportski i navijački legitimno, ali je van radara ljudskog dostojanstva imati portal koji objavljuje svakakve vijesti (pa i sportske) a privesti jučerašnji dan kraju bez osnovne informacije ko je osvojio zlato u tenisu na OI u Parizu. Takođe je van svakog ukusa „polemisati“ sa šampionom svijeta zašto pjeva „Veseli se srpski rode“ i zašto u toj poskočici priziva vijorenje srpskog barjaka „od Prizrena do Rumije“. A to čine, takozvani „evropejci“.
Šta je loše u toj pjesmi? Što srpska etnička zajednica ima pravo da postoji izvan Srbije? Pa i u Crnoj Gori, gdje po svim popisima i anketama ima respektabilno prisustvo? Ili što ta zajednica (kao i svaka druga na svijetu) ima svoj barjak? Ili što se u pjesmi ne naglašava da taj barjak može sasvim mirno i lijepo da se vijori pored državne zastave Crne Gore? Zbilja takav administrativni aksiom nije melodičan ni ritmičan, ali je još manje muzikalna interpretacija ove pjesme kao vojne koračnice kojim armada Republike Srbije kreće na zemlje u okruženju. Zbilja treba da ste anti-talenat za politiku i poeziju pa da ovaj pjesmurak tako doživite.
Ili je ipak, možda, najveći problem što Novak podjednako voli i Crnu Goru i njen (i svoj) srpski rod? Koji to građanski i demokratski propis može da zabrani takvu ljubav?
