Njegovo presveštenstvo vladika dizeldorfski i njemački Grigorije istakao je da njegov roman priča o životnim odlukama, odricanju, rastancima, ličnostima koje su obilježile njegov život – majci i duhovnom ocu vladiki Atanasiju.
„Autentičnost života može se sticati jedino osvajanjem smisla po dubinu duše, a ne po širini stečenih zvanja, znanja i vještina. Bez temeljnog susreta sa sobom, nema mogućnosti susreta sa Bogom i bližnjima.
Ali, susret sa sobom ponekad je, kako nam potvrđuje roman ՚Nebeska dvorišta. Žive slike՚ vladike Grigorija, moguć jedino kroz odricanje. ՚Odricanje je zapravo potvrđivanje da odlaziš od nekoga ili od nečega da bi sačuvao ono dobro u sebi i da bi drugoga ili drugo sačuvao od sebe՚ ‒ riječi su vladike Grigorija, a one nas djelimično podsjećaju i na onaj princip čojstva i junaštva o kojem je govorio vojvoda Marko Miljanov. No, u ovom slučaju riječ je o jednom pravoslavanom, jevanđeljskom principu par excellence“ – istakao je mr Milorad Durutović govoreći na promociji spomenutog romana, koja se pred mnogobrojnom barskom publikom održala u kripti Sabornog hrama Sv. Jovana Vladimira.
Promocija romana održana je u organizaciji Pravoslavne crkvene opštine Bar i SKD „Slovo ljubve“, u petak 12. avgusta, a počela je molitvom za nevino postradale na Cetinju.
Njegovo presveštenstvo vladika dizeldorfski i njemački Grigorije istakao je da njegov roman priča o životnim odlukama, odricanju, rastancima, ličnostima koje su obilježile njegov život – majci i duhovnom ocu vladiki Atanasiju.
„Ja sam kroz priče povjerovao u Tvorca“, kazao je na početku obraćanja autor, napominjući da je kroz priče saznao da postoji život.
„Ako uzmemo u obzir svaku smrt i povjerujemo da je smrt konačnica, onda nećemo nikako moći da vjerujemo u život, niti da smisleno živimo. Neke priče jednostavno traže da budu ispričane. Najinteresantnije su čudne stvari koje nam se dešavaju. Nešto dobija sasvim drugu dimenziju kada ga damo, darujemo. To počinje da živi neki svoj život. Kad nešto doživaš na poseban način, pa to uspiješ da preneseš u sliku, formu, knjigu, ono dobija posebnu snagu“, pojasnio je vladika Grigorije. Knjiga je prema njegovim riječima, „suočavanje Mladena sa Grigorijem, suočavanje, dakle, sa samim sobom“.
Književni kritičar Milorad Durutović ustvrdio je da u tipološkom smislu postoji makar deset načina da se čitaju ili tumače „Nebeska dvorišta“. „Kao roman lika, ratni i/ili antiratni roman, kao psihološki, autobiografski, ispovijedni, zavičajni, političko-istoriografski, pravoslavni, ali više od svega kao duhovni bildungsroman“.
Durutović je, pritom, upozorio da svaki pokušaj da se ovaj roman čita samo na jedan način može da nas odvede u hermeneutičke stranputice, da bi bilo najbolje sve te sižejne i tematske ravni pratiti gotovo simultano. „Primjera radi, pitanje ko je glavni junak u ovom romanu ima više mogućih odgovora. Jednom mislimo da je to student teologije Mladen, drugi put da je to njegova majka, treći put da je to vladika Grigorije. Zapravo, junak ovog romana svaki je čitalac koji ima iskustvo duhovnog odrastanja, koji, poput junaka u ovom romanu, ՚Drži um svoj u adu՚, ali ne pada u očaj. Čitalac koji tek sluti o kakvoj je duhovnoj nauci riječ, može da prati intertekstualne relacije koje autor romana uspostavlja sa starcem Siluanom i njegovim učenikom Sofronijem. Možda se tako može razumjeti i ono iskustvo koje se ne može čak ni u pričama otkriti. Umovanje u adu zapravo je način da se sačuva čistota u srcu. Stoga bi se u ove teološke relacije moglo prizvati i jedno pojašnjenje što ga pruža svetogorski starac Shimonah Nikodim: ՚U našoj glavi je saznajna sposobnost. Umom saznajemo i umom pamtimo. A sposobnost srca je da shvata i oseća. Um ne može da shvata on samo saznaje. A shvata samo srce՚.“
