Piše: Redakcija
Politikolog i politički savjetnik Aleksandar Musić izjavio je za podgoričke Vijesti da Andrija Mandić kroz svoj narativ pokušava da spoji nespojivo: „srpski nacionalizam i evropsku civilizaciju.“ Tom izjavom Musić je samoga sebe diskvalifikovao iz svake ozbiljne diskusije jer je očito da njegova percepcija Evrope i njene civilizacije počiva na romantičarskim i naivno idealističkim konceptima, odnosno da on o Evropi ne zna ono što bi jedan politikolog morao znati.
Prije svega, nacionalizam južnoslovenskih naroda, pa samim tim i Srba, možda je i najevropskija supstanca tih naroda, jer su nacionalističke ideje na Balkan stizale upravo iz njihove kolijevke, zapadne i srednje Evrope. Legitimno je diskutovati o varijetetima nacionalističkih politika i o njihovoj kompatibilnosti sa modernističkim tekovinama, ali one nipošto nisu suprotstavljene Evropi i njenoj civilizaciji, štaviše, nalaze se u samim temeljima te civilizacije. Pritom valja biti oprezan sa sintagmom „evropska civilizacija“ i za njom posezati samo uslovno i kontekstualno, jer ona u stvarnosti činjenično ne postoji kao monolitni i homogeni fenomen.
Ukoliko se Evropa ne odriče Rolanda i Sida, zašto bi se Andrija Mandić odricao Kosovskog boja. I u ime čega bi Mandić morao bespogovorno pristati na novi crnogorski nacionalistički narativ koji je prekriven šećernom glazurom i čokoladnim mrvicama moderniteta. Ali ispod njih i dalje se nalazi jedan rigidan, isključiv, maksimalistički i netolerantan nacionalistički obrazac koji sve češće gubi kontrolu nad sobom i umjesto kritike srpskih politika, uključujući tu i one nacionalističke, kao temeljni problem crnogorske države i nacije postavlja samo postojanje Srba u toj zemlji.
Andrija Mandić predstavlja evropsko lice Crne Gore u istoj mjeri u kojoj ga predstavlja i Milojko Spajić. A najuređeniji i za život najugodniji prostori u Evropi oni su u kojima su nacionalne i građanske ideje pronašle skladan model koegzistencije i kooperacije, djelujući međusobno kao korektivni faktor. To što Musić smatra da je preduslov za punopravno učešće u političkom životu Crne Gore odbacivanje istorije koja se desila prije osamostaljenja, to samo govori na kako krhkim nogama stoji novi crnogorski nacionalizam, to kočoperno ali ipak nejako čedo Đukanovićevog režima.
Da nije bilo kosovskog zavjeta, pitanje je da li bi Crna Gora ikada stigla do proslavljanja svoje nezavisnosti ili bi danas bila dio Italije, Hrvatske ili ko zna koga već. Možda je upravo to ono što žulja Aleksandra Musića na čijoj zvaničnoj stranici postoje samo dvije opcije za izbor jezika: hrvatski i engleski.
