Piše: Džonatan Kuk
Toni Grinštajn nudi oštar prikaz toga kako je kolumnista „Gardijana“ Džonatan Fridlend iskrivio istorijske činjenice u svojoj biografiji Rudolfa Vrbe, prvog Jevrejina koji je pobjegao iz Aušvica. Možda se neko pita zašto je Vrbina neverovatna priča decenijama bila skrivana, s obzirom na to koliko je Holivud zainteresovan za snimanje filmova o Holokaustu. Grinštajn objašnjava. Vrbini napori da početkom 1944. godine upozori druge Jevreje na ono što se događa u nacističkim logorima smrti bili su izdani od strane evropskih lidera cionističkog pokreta, koji su ga ušutkali.
Taj pokret je bio spreman da žrtvuje stotine hiljada Jevreja u zamjenu kako bi nacisti cionističku elitu pustili iz Evrope i prebacili ih u Palestinu, gdje je cionistički pokret uveliko počeo sa pripremama za protjerivanje domorodačkih Palestinaca i izgradnju samoproglašene jevrejske države na ruševinama njihove domovine. Stav cionista odražavao je mišljenje osnivača pokreta, Teodora Hercla: „Antisemiti će postati naši najpouzdaniji prijatelji, antisemitske države naši saveznici.“ Vrba je bio veoma kritičan prema cionističkom pokretu zbog saradnje sa nacistima, i nije gajio ljubav prema jevrejskoj državi koju je taj pokret stvorio.
1961. godine, „Dejli Herald“ je objavio odlomak iz Vrbinih memoara, koje navodi Grinštajn, u kojem je napisao: „Ja sam Jevrejin. Uprkos tome, upravo zbog toga, optužujem neke jevrejske vođe za jedan od najužasnijih zločina u ratu. Ova mala grupa kvislinga znala je šta se događa njihovoj braći u Hitlerovim gasnim komorama i kupila je svoje živote po cijenu ćutanja… Bio sam u mogućnosti da mađarskim cionističkim liderima dam obavještenje tri nedelje unaprijed da [Adolf] Ajhman [ključni arhitekta Holokausta] planira da pošalje milion njihovih Jevreja u gasne komore… [Rezšo] Kastner [lider mađarskog cionističkog pokreta] otišao je kod Ajhmana i rekao mu: ‘Znam za tvoje planove; poštedi neke Jevreje po mom izboru i ja ću ćutati.'“ Kastnerova izdaja tolikog broja Jevreja, osuđujući ih na nacističke gasne komore, kasnije je opravdana od strane izraelskog generalnog tužioca, Haima Kohena, sljedećim riječima:
„Imao je pravo da napravi dogovor s nacistima kako bi spasio nekoliko stotina i pravo da ne upozori milione… To je bila njegova dužnost… Uvek je bila naša cionistička tradicija da izaberemo nekolicinu od mnogih prilikom organizovanja imigracije u Palestinu… Da li treba da nas nazovu izdajnicima?“ Na toj osnovi je izraelski muzej Holokausta Jad Vašem efikasno izbrisao Vrbinu nevjerovatnu priču iz svojih hala, i zato izraelska djeca u školama ne uče ništa o Vrbi. Takođe je vjerovatno razlog zašto Holivud nikada nije prihvatio najholivudskiju priču koja je proizašla iz Holokausta. Priča anticioniste Vrbe razotkriva ideološke temelje Izraela kao duboko u skladu s ružnim evropskim etničkim nacionalizmima koji su kulminirali nacizmom. Njegova priča objašnjava kako je Izrael oduvijek bio sposoban za, a sada i sprovodi, genocid u Gazi.
Džonatan Kuk: Zarez kojim se briše genocid
Kada ideologija postane važnija od ljudskog života, ljudi — čak i oni koje vidite kao svoje — postaju potrošni. Oni počinju da se tretiraju kao pioni u svirepoj igri politike moći. David Ben Gurion, osnivač Izraela, izrazio je upravo taj osjećaj u decembru 1938. godine, dok su bjesnili nacistički pogromi protiv Jevreja u Njemačkoj:
„Da sam znao da je moguće spasiti svu djecu Njemačke tako što bismo ih prebacili u Englesku, i samo polovinu njih prebacivanjem u Zemlju Izrael, izabrao bih ovo drugo, jer nama nije bitan samo broj te djece već istorijsko prebrojavanje naroda Izraela.“ Fridlendov zadatak u svojoj knjizi „Umjetnik bijega“ bio je da prisvoji Vrbinu priču, ukloni njenu anticionističku poruku i uklopi je u sada dominantni cionistički narativ pažljivo oblikovan nakon Drugog svjetskog rata. Zato je biografija dobila nagrade i beskrajne pohvale od uobičajenih sumnjivih lica. Vrbina životna priča je, bez sumnje, sada spremna za holivudsku adaptaciju – koja će, ako se dogodi, znatno obogatiti Fridlenda.
„Fridlendov zadatak u njegovoj knjizi „Umjetnik bijega“ bio je da prisvoji Vrbinu priču, ukloni njenu anticionističku poruku i uklopi je u sada dominantni cionistički narativ pažljivo oblikovan nakon Drugog svjetskog rata.“ Zahvaljujući njegovim naporima, prijetnja koju predstavlja istinita priča o Vrbi je neutralisana. To je u skladu sa širom sudbinom anticionističkih Jevreja — njihovo postojanje je ili ignorisano ili umiveno da bi se uklopilo u sebičnu cionističku interpretaciju istorije.
Taj proces se nastavlja do danas:
Džonatan Kuk: Ilon Mask ne štiti slobodu govora, on je monetizuje.
Mnogi anticionistički Jevreji koji su podržavali Džeremija Korbina su ili ignorisani ili protjerani iz Laburističke stranke jer su podrivali lažni narativ o antisemitizmu koji su Fridlend i mnogi drugi promovisali kako bi se riješili lidera koji je zaista podržavao pravo palestinskog naroda na državu. I mnogi anticionistički Jevreji koji prisustvuju protestima protiv genocida u Gazi su nestali iz javnosti jer opovrgavaju pokušaje vodećih medija da te proteste prikažu kao antisemitske. Obratite pažnju da su izraelski lideri poput premijera Benjamina Netanjahua uspostavili bliske saveze, baš kako je Hercl preporučio, s otvoreno antisemitskim državama poput Orbanove Mađarske. Nastavili su tradiciju koju je započeo Kastner, koji je spasio sebe i svoje cionističke prijatelje žrtvujući stotine hiljada mađarskih Jevreja. Primjetite takođe da decenijama izraelske vlade neumoljivo idu udesno, do tačke da sada visoki vladin ministri poput Bezalela Smotriča otvoreno sebe proglašavaju za „jevrejske fašiste.“
Uprkos tome, njihova cionistička ideologija je malo drugačija od njihovih navodno „umjerenih“ prethodnika. Glavna razlika je u tome što se ne izvinjavaju zbog svog jevrejskog suprematizma i glasno iskazuju prezir prema palestinskim životima.
Cionizam jednostavno izlazi iz ormara u koji je delimično bio prisiljen da uđe zbog retoričke potrebe uspostavljanja moralne osnove za svoje postupke i zbog brige oko umirivanja zapadne javnosti. Genocid u Gazi ne vrši samoproglašeni fašista Smotrič. Vrše ga izraelski generalni štab i njegova građanska vojska. Grinštajn je nedavno objavio važnu knjigu, „Cionizam tokom Holokausta“, koja se obimno bavi saradnjom onih koji su pomogli u osnivanju Izraela sa nacistima. Preporučujem svima da je pronađu.
Džonatan Kuk je nagrađivani britanski novinar. Dvadeset godina je živeo u Nazaretu, Izraelu. Vratio se u Ujedinjeno Kraljevstvo 2021. godine. Autor je tri knjige o izraelsko-palestinskom sukobu: „Krv i religija: Razotkrivanje jevrejske države“ (2006), „Izrael i sukob civilizacija: Irak, Iran i plan za preoblikovanje Bliskog istoka“ (2008) i „Nestajuća Palestina: Izraelski eksperimenti u ljudskom očajanju“ (2008). Ako cijenite njegove članke, razmislite o tome da pružite finansijsku podršku.
Izvor: Konsortium Njuz
