Piše: Vojin Grubač
Rješenje enigme oko gradonačelnika u Budvi i Podgorici mogao bi biti u izboru dostojnog, nezavisnog kandidata koji će biti operativni izvršilac dogovora većine u lokalnom parlamentu.
Dakle, uopšte nema potrebe da gradonačelnik Budve bude Mikijelj ili Jovanović, niti u Podgorici da tom mjestu nađu: Rakčević, Mujović ili Borovinić Bojović, jer je nivo konflikta takav da su te kombinacije previše uslovljene.
Oni se, prosto, ne mogu dogovoriti nikako, a rješenje se mora naći.
Šta je ključno, a da to nije gradonačelnik?
Ključni su: principi formiranja vlasti.
Recimo: princip meritokratije čak i ako se radi o partijskim kadrovima, zatim investicioni projekti koji će biti dogovoreni za dotične gradove, kontrola rada svakog sektora, pitanje suvišnog kadra koji radi u administraciji, kao i ostala pitanja koja moraju biti unaprijed razjašnjena.
Dakle, prvo principi, planovi i projekti, a potom je lako posložiti kockice u interesu građana.
U Crnoj Gori je na sceni velika kriza političkog sistema.
To vidimo po visokoj apstinenciji glasača ali i po padu povjerenja u političke partije, što je očito u kontekstu jačanja rejtinga grupa građana.
Čim glasači preferiraju grupe građana kao svoj izbor, partije bi se morale duboko zamisliti i brzo reagovati u uklanjanju sopstvenih nedostataka.
Međutim, to se ne dešava. Kao da su se partije pomirile sa sudbinom potiskivanja sa scene, bez ikakve želje da išta mijenjaju u sopstvenu korist.
Ako se uzme u obzir da živimo u vremenima puzajućeg Trećeg svjetskog rata, koji može prerasti u globalni sukob sa užasnim posledicama, sadašnje ponašanje političkih organizacija u Crnoj Gori možemo kvalifikovati: neodgovornim.
A to se ne smije dešavati.
Država mora biti stabilna u svakom segmentu.
Znači, ekonomske reforme mora pratiti reforma političkog sistema i svake partije ponaosob, inače ulazimo u slijepu ulicu sa svim lošim posledicama koje je lako pretpostaviti.
