Prema zapažanju Duška Novakovića, jednog od recenzenata najnovije knjige pesama „Noje je negdje tu“( UKCG i Trg od Ćirilice-Herceg Novi, 2026) Andrije Radulovića ,ovaj pesnik iz Podgorice je decenijama nezaobilazan učesnik u modernoj poeziji, prepoznatljiv, između ostalog, i po pesničkom aktivizmu „a to, u njegovom slučaju, znači višedecenijska umešanost u poslove stvarnosti, u većem ili manjem opsegu impulsa koji zrače iz tematskih referenci njegovih pesama, pa i onih koje zahvataju, to jest relaciraju i sa duhovnim područjem čiji se atributi nalaze u rečniku irealnih pojava i promišljanja.“.
Kao pesnik izrazito modernog senzibiliteta, slobodnog stiha i osobene sintakse pesama, Andrija Radulović je, istovremeno i vrstan liričar, tematsko – motivski duboko okrenut i tradiciji, precima i prošlosti, što čini jedan zanimljiv ukrštaj, vidljiv i u ovoj knjizi. Kao istinski posvećenik Poezije, koju glorifikuje iznad svih ljudskih poslova, on najviše i peva o poeziji, slovu, pismu, pesmi pa veći broj njegovih pesama možemo čitati u autopoetičkom ključu. Tako već na početku knjige u pesmi Slova on programski postavlja okosnicu čitavog rukopisa:
Slova
Bio sam mali
Sasvim mali
I dovoljno veliki
Da zapamtim riječi
Žiške u mraku
Majka se plašila
Da mi ne dohvate lice
A htjela je duša
Da se ogrije na ognjištu
Vjerujući da ispod pepela
Umjesto žara
Svijetle slova
I kod ovog pesnika je zgodno upotrebiti rečenicu Gastona Bašlara: „Detinjstvo je bunar bića“ jer je on često pesničkom slikom u tom bunaru niz koji silazi do samog prapočela i mitskih korena, srećući se sa onim dečakom čijom je rukom potpisao oblutak I hitnuo ga U oblake U rijeku zelenu I sad teče i zna Da smo jedno Kamen Pjesma I ja (Oblutak). Otuda je i u ovoj knjizi dosta posveta umetnicima, slikarima, pesnicima i ljudima koji u sebi nose vatru stvaranja.
Andrija Radulović: Ćirilica je u temelju Crne Gore i na njenom vrhu
U čitanju autopoetičkog stava kod ovog pesnika indikativna je pesma Rečenica: Sve više ličim / Na ćatu / Prepisujem jednu / Jedinu rečenicu / Danima / Mjesecima / Godinama / Jednu jedinu rečenicu / U kojoj je stao / Cio život. Doista, postoje pesnici koju čitavog života pišu jednu rečenicu, jednu pesmu, varirajući je u mnogim oblicima, sa verom da je to njihova (ukleta?) misija, istovremeno i dar i kazna od Boga. Takav pesnik je i Andrija Radulović koji u pesmi tri puta ponavlja rečenicu „To ti je dato“. Za njega je „Slovo / jedini zaklon / i štit/ među nama/ i narodima.“ On se podmlađuje poezijom „Kao orao visoko“ i svojom pesmom se nosi „nekako/ Sa sudbinom/ Virovima i oknima/ Naivno vjerujući/ Da je spas/ U poeziji (Ime). Jer, u sveopštem potopu nepoezije iz kojeg viri bršljan što želi sve da obuhvati i proguta, pesnik nam ipak poručuje „ I Noje je negdje tu“, tu je negde i korablja poezije u koju se mora ukrcati svako ko želi da se rečju „ogrije i dušu spasi“.
Uprkos, poslednjem, ironičnom stihu svoje knjige u pesmi:
Biografija
Ponudio sam
Snimak svoje duše
Riječima
I one su to
Uzele u obzir
Ma nemoj mi reći
I ovom najnovijom knjigom poezije Andrija Radulović potvrđuje svoje visoko mesto u savremenoj srpskoj poeziji i uopšte među pesnicima Balkana.
