Piše: Oliver Janković
U susret predstojećem Mundijalu u Sjevernoj Americi, koji počinje za nepuna dva mjeseca, redakcija Žurnala će evocirati uspomene jednog 50-godišnjaka, na sve prethodne mundijale, koje su on i njegovi vršnjaci mogli da zapamte. Večeras se sjećamo Mundijala u SAD 1994, posljednjeg na kom su igrale 24 reprezentacije, i prvog poslije koga smo dobili četvorostrukog šampiona svijeta, a to je bila reprezentacija Brazila. Ono što su propustili Ziko, Sokrates, Žunior i Kareka… i toliki brazilski majstori fudbala poslije Pelea 1970., izdašno su nadoknadili „neki novi klinci“ iz Brazila, na čelu sa ubojitim napadačkim tandemom Romario – Bebeto. Pored njih tim su činili simpatični plavokosi golman Tafarel, sjajni defanzivci Marsio Santos i Aldair, te Leonardo, Branko i Dunga – na sredini terena. Rai, Mauro Silva, Zinjo i Mazinjo…. povremeno, sa klupe, u igru su ulazili Roberto Karlos, Kafu i 17-godišnji Luis Nazario de Lima, zvani Ronaldo (što bi se danas reklo: onaj pravi ili stari Ronaldo, za razliku od kasnije portugalske kopije njegovog imena, pa i fudbalske veličine) glavni akteri nekih budućih brazilskih uspjeha.
Ovaj tim selektora Karlosa Alberta Pereire je zbilja djelovao jak kao stijena. Protivnici su bivali samljeveni u mašini njihovih pasova, driblinga i golgeterskih egzekucija. 5 golova Romarija i 3 gola Bebeta, većinom postignuti šutevima sa 5-6 metara udaljenosti od protivničkog gola, slikovito govore kako su se Brazilci na ovom takmičenju prosto, svaki put „ušetali“ u gol protivnika, i eto tako, kao dlanom o dlan, stigli do finala u Pasadeni, igranom pred preko 90.000 gledalaca.
Buđenje evropskog Istoka
Ako su u Italiji 1990 svoj posljednji ples otplesale fudbalske reprezentacije SSSR, Čehoslovačke i Jugoslavije, onda su sada 4 godine kasnije, svoj najveći takmičarski domet u svjetskom fudbalu ostvarile ekipe Rumunije i Bugarske. I po njima će se ovaj američki mundijal svakako pamtiti. Veliki bljesak rumunske selekcije predvođene majstorom fudbala Georgijem Hadžijem, jednak je podvigu koji su postigli Bugari predvođeni Hristom Stoičkovim. Oba ova balkanska fudbalera će svoje klupske karijere nastaviti igranjem za Barselonu i Real iz Madrida. Rumuni su prošli grupu pobjedivši domaćina SAD i favorizovanu Kolumbiju, da bi u osmini-finala odigrali jednu od najljepših utakmica ovog prvenstva u kojoj su pobjedili Argentinu sa 3:2 (Argentinu „u tranziciji“ za koju igraju Batistuta, Balbo, Redondo, a iz koje su diskvalifikovane zvijezde prethodnog mundijala Maradona i Kaniđa zbog „upotrebe nedozvoljenih sredstava“). Rumuni su se zaustavili u četvrt-finalu, gdje su poslije 2:2 od njih bili bolji Šveđani u izvođenju jedanaesteraca. Utisak je da bi se ovakvi Rumuni, da su prošli dalje, bolje suprotstavili Brazilu, od Šveđana koji su u to polufinale ušli ekstra-defanzivno, i čekali da im 10 min pred kraj utakmice Romario da gol glavom sa peterca.
Bugari su se na početku takmičenja okliznuli (tačnije: nijesu znali šta ih je snašlo) protiv jedne izuzetno napadačke Nigerije (0:3), ali su potom zbili redove i nanizali pobjede protiv Grčke, Argentine, Meksika i konačno – detronizovali vremešni i po svemu prevaziđeni tim svjetskog šampiona Njemačke (dug je period od 4 godine), fantastičnim preokretom u četvrtfinalu (prelijep „slobodnjak“ Stoičkova i gol glavom Jordana Lečkova). I tako je Bugarska stigla u svoje istorijsko i nestvarno polufinale Svjetskog prvenstva.
VAR SOBA: 40 godina Mundijala -1990. „Notti Magiche“ Tota Skilaćija!
Italija sa 9 života
Italijanski sastav sa prošlog mundijala, predvođen Robertom Bađom, Maldinijem i Albertinijem, došao je da u Americi nadoknadi ono što je propušteno kod kuće. Selektor ove ekipe bio je čuveni strateg šampionskog Milana, Arigo Saki. Ali, i oni su imali, ono svoje prepoznatljivo, kolebanje u grupi: poraz od Irske na startu, remi sa Meksikom, i jedva nekako, na 100 čuda, gol glavom Dina Bađa za pobjedu protiv Norveške i prolaz dalje.
(Čuvena italijanska voditeljka i ljepotica Valerija Marini je, prije te utakmice, ponudila izlazak na večeru onom fudbaleru koji postigne gol protiv Norveške…). A tu nije bio kraj italijanske agonije: u osmini finala su do pred sami kraj imali poraz od razigrane Nigerije (gubili 0:1) i igrača manje. I onda se „probudio“ Roberto Bađo koji je najprije izjednačio par minuta do kraja, a onda iz penala donio „azurima“ prolaz među 8 najboljih, gdje su sebe prerano i neiskusno već vidjeli Nigerijci, i prestali da igraju prije vremena.
Uslijedila je „tuča“ sa Špancima, gdje je ponovo u par minuta do kraja R. Bađo iz kontranapada dao drugi gol za Italiju, kod rezultata 1:1 i već spremljenih produžetaka. Ova dva prolaza u posljednjim trenucima, kao da su uozbiljila Italijane, pa su u polufinalu pritisli Bugare sa dva brza gola (opet R. Bađo) i tako zakatančili prilaz svom golu, da i pored penala i gola koga je postigao Stoičkov (sa 6 golova najbolji strijelac Mundijala) pred odlazak na poluvrijeme, Bugari nijesu mogli ni da priđu italijanskom golmanu Paljuki.
I tako smo u finalu dobili dvije utegnute i ozbiljno spremne ekipe: Brazil bez kiksa ili poraza, i Italija koja je do polufinala počela da liči na ubojiti i neprobojni Sakijev Milan. Dobili smo finale sa 0:0 do kraja produžetaka, ali utakmicu punu dobre igre, neprestanih pokušaja i taktičkog nadmudrivanja. Odlučili su (po prvi put u finalu nekog mundijala) penali. Brazilci su promašili prvi, ali su isto to uradili i Italijani (iskusni Barezi, inače odličan šuter panala, je neutješno plakao poslije ovog svog promašaja). Onda su redom pogađali Brazilci: Romario, Branko i kapiten Dunga… u stilu one „na muci se poznaju junaci“, a Italijani su poslije pogodaka Albertinija i Evanija, promašivali… najprije Masaro, a na kraju, u odlučujućem trenutku, junak nacije – Roberto Bađo, koji je šutnuo daleko preko gola. Pod oblake onom nebu koje se „često hoće, junaku nasmijati grohotom“….
