Piše: naš stalni dopisnik sa Divljeg zapada Milija Todorović (u ulozi Garija Kupera)
Ako pojam „srpskog sveta“ išta znači i ako ima ikakav smisao, to bi valjda bila ideološka propaganda okupljanja svih srpskih institucija, udruženja i pokreta oko Vučića kao „jedine istinske patriotske opcije i realnog centra moći“. Pod pretpostavkom da u Beogradu vječno vlada AV, to bi bila beogradizacija svega srpskog na svijetu.
Nekada, u vrijeme Miloševića, to se manifestovalo kroz neprirodnu „ekavizaciju“ Srba preko Drine, ali i kroz žigosanje kao izdajnika svakog ko nije bespogovirni poslušnik Miloševićeve (a kasnije i Mirine) politike. Ta se politika okončala prepolovljenjem broja istih tih prekodrinskih Srba, razdruženjem Srbije i CG, i dovođenjem NATO čizme na Kosovo.
Danas, sa Vučičem u tom beogradskom centru, nastavlja se promocija te političke perspektive sa Beogradom kao jedinom liderskom tačkom (koja planira, finansira i odlučuje) a ostalim srpskim krajevima kao provincijama koje – ili bespogovorno slušaju, ili postaju „izdajnici srpstva“.
Ako uzmemo da Srbi preko Drine imaju značajnu političku autonomiju unutar BIH, i da samim tim već decenijama predstavljaju autentičnu i legitimnu političku snagu na prostoru gdje žive; i ako se sjetimo da Srbi u Crnoj Gori i svi drugi crnogorski građani koji se ne odriču srpskog identiteta imaju državotvornu snagu unutar Crne Gore; a Srbi na Kosovu na čelu sa vladikom Teodosijem i igumanom Dečana o. Savom pokazuju vidljivu vitalnost i sposobnost dijaloga sa međunarodnim centrima, – onda ih ovo Vučičevo provincijalisanje zbilja, sve skupa degradira i u perspektivi čini vezanih i ruku i nogu.
Kako opaža prof. Lompar, takvo degradiranje nadalje rađa animozitet većinske Srbije prema ljudima koji bi svemu ovome pružili otpor, ali i animozitet samosvjesnih Srba u Srpskoj, Crnoj Gori i na Kosovu, prema ovakvoj imbecilnoj politici Vučičevog kabineta.
Umjesto da se politička zrelost Srba izvan Srbije iskoristi kao dodatni par motora u mehanizmu opšte-srpskog napretka, te da uz koordinaciju i dobru volju Beograda dobijemo „višecijevni“ bacač političkih ideja i akcija, Vučićev „srpski svet“ sve to degradira na nivo zarđale kubure, čiji djelovi se raspadaju i otpadaju jedan od drugog.
Kada bi geopolitički bar bila moguća jedna država svih Srba kakva je Švedska = svih Šveđana, ili Italija svih Italijana (misli se na ove evropske pripadnike tih naroda i njihove domicilne teritorije) pa bi ta i takva centralizacija imala smisao. S tim što bi i tada trebalo imati filigranski osjećaj u procesu integracije i razlikovati istorijsku i identitetsku posebnost određenih krajeva. A kako to sad nije moguće (bez krivice Srbije u vezi toga, nego iz razloga strategije velikih sila) onda ovo ponašanje dobija dimenziju sukoba sa realnošću i prikazivanja Srba u očima ostatka svijeta kao političkih fantazera i remetilačkog faktora. Umjesto da djelujemo unutar političkih datosti sadašnjice i samim tim kao konstruktivni faktori društva i sistema Srpske/BIH, Crne Gore i Kosova – sa potencijalom da kao takvi u perspektivi budemo faktor integracija, mi se Srbi pretvaramo u degenerisanu političku snagu, nesposobnu da iskaže svoj maksimum tamo gdje živi, a bez realnih šansi da bude dio one politike koja želi da je uzme pod svoje, sa ništa većom ambicijom od perspektive jednog priveska ili zvečke…
Do čitanja u sljedećem broju….
