Juče je u Beogradu preminuo, u 78. godini života, slavni pisac, scenarista, esjističar, kritičar i aforističar Milovan Vitezović. Biće upamćen ne samo po velikim književnim djelima već i po srcu viteškom. – Kada je tokom NATO bombardovanja 1999. godine dobio naredbu da napravi spisak ljudi Umjetničkog programa za prinudne odmore i izgledno otpuštanje, poslao je spisak sa samo jednim imenom – Milovan Vitezović.
Od velikana se prigodnim riječima opraštaju kolege, saradnici i prijatelji.
Vitezović – „čovjek u više primjeraka“
Riječima akademika Dušana Kovačevića, Vitezović je bio pisac „klasične literature, pisac za mnoga značajna TV ostvarenja, a bavio se i svim drugim poslovima koji su vezani za pisanu reč. Pored toga, bio je pisac i za najmlađe, aforističar i uvek je radio dva, tri posla istovremeno. Kada bih ga upitao šta radi on bi krenuo na mi nabraja. U šali sam govorio da je on ʼčovek u više primerakaʼ, jer to pojedinac ne može fizički da obavi“.
Tuga u Frnacuskoj 7
Vijest o smrti Milovana Vitezovića uznemirila je i pjesnika Matiju Bećkovića, koji za beogradske Novosti saopštava:
„Odlaze gotovo neprimećeno, neispraćeni i neožaljeni. Kažu da ih je na onu stranu već otišlo 70, čitavo jedno udruženje. Nemoguće ih je sve prebrojati. Prvi su otišli pesnici Manojlo Gavrilović i Miljurko Vukadinović, a potom Rade Vojvodić, Milan Nenadić, Vladimir Jagličić, Aleksandar Petrov, Mirjana Stefanović, Miroslav Toholj, Zvonimir Kostić, Miroslav Jović, Đoka Stojičić, Petar Milošević, Stevan Tontić… A pre neki dan ode Radovan Beli Marković, gotovo prekjuče Aleksandar Jovanović, juče Dragan Mraović, a danas Milovan Vitezović. Da ne zaboravimo Amfilohija i Atanasija koji su takođe bili članovi UKS. Nadam se da će ih oni tamo dočekati i opojati. Ne razumem kako se sve to desilo baš piscima. Valjalo bi uključiti sve alarme, a ne bi bilo pogrešno kada bi se na Francuskoj 7 istakao i crni barjak“.
Pisac koji je slavio život
Od svog kolege, ali i zemljaka oprostio se i akademik Milosav Tešić, koji u razgovori za Novosti kaže:
„Još kao đak Užičke gimnazije Vitezović se pročuo kao pesnik. Otad pa do danas on se u sećanjima ondašnjih generacija užičkih gimnazijalaca gotovo neizostavno spominjao. Uz satirično-aforistiko stvaralaštvo, njegovo književno delo ostvareno je u trojstvu koje čine pesništvo (naročito dečije), drame i biografski romani, čemu treba pribrojati i njegova već čuvena scenaristička ostvarenja. Vitezović je bio koliko angažovan pisac toliko i pisac koji je slavio život. On je umeo da anegdotu razvije u umetnički uverljivu životnu priču. Ličnosti u njegovim biografskim romanima, zahvaljujući veoma zanimljivoj fabulaciji, deluju izrazito životno. Neki Vitezovićevi aforizmi, ma kako da se ideološki tumače, imaju opštenarodnu prihvaćenost“.
Ruža darova u srpskoj kulturi
Akdemik Miro Vuksanović s posebnim pijetetom oprostio se od Vitezovića:
„Vitezović je bio jedinstvena kosjerićka ruža darova u srpskoj kulturi. Svaki od svojih darova negovao je posebno i naporedo, ali tako da stvaraju skladnu celinu. Njegove misli su ušle u opšte izreke. Kad bi nekako moglo da se izračuna koliko je puta citiran u svakodnevnim razgovorima, videlo bi se da je stalno s nama. Njegovom zaslugom je Vuk Karadžić došao među Srbe kao da je živ. Profesorski šeširi, kraljevske čarape, đačko lajanje na zvezde i drugi književni motivi ostaju kao znakovi koji će se pamtiti. Vitezović je bio čovek koji je drugima pomagao i kad je njemu trebalo pomagati. Sada se naše prijateljstvo koje je na vedrini trajalo šezdesetak godina odjednom pretvorilo u tužnu istinu iz njegovog poznatog aforizma ʼSrce me je otkucaloʼ“.
Milovan Vitezović rođen je u Vitezovićima kod Kosjerića 11. septembra 1944. godine.
Školovao se u Tubiću, Kosjeriću, Užicu i Beogradu; diplomirao je na Filološkom fakultetu, odsjek Opšta književnost, potom i na Fakultetu dramskih umetnosti, odsjek Dramaturgija.
Bio je dugogodišnji urednik igranog programa TV Beograd i glavni urednik umjetničkog programa RTS, profesor filmskog i televizijskog scenarija na katedri Dramaturgije na Akademiji umetnosti.
Objavio je više od četrdeset knjiga u preko 180 izdanja.
Autor je 11 romana, koji su svi bili bestseleri. Knjige je objavljivao na više stranih jezika.
Za televiziju je pisao scenarija za drame „Šešir profesora Koste Vujića“, i „Snohvatice“ I i II; za igrane televizijske serije „Dimitrije Tucović“ (8 epizoda), „Pripovedanje Radoja Domanovića“ (8 epizoda) i „Vuk Karadžić“ (16 epizoda). Pisao je scenarija za igrane cjelovečernje TV filmove: „Mesto susreta Beograd“ i „Srebro na Odisejevom putu“ za evropske televizije ORF i ZDF.
Sa Zdravkom Šotrom radio je scenarija po svom romanu „Lajanje na zvezde“ (nagrada festivala Herceg Novog i Zlatna novosadska arena).
Dobitnik je brojnih nagrada.
Jedan je od priređivača Sabranih dela Sime Milutinovića Sarajlije.
Bio je predsednik je Udruženja književnika Srbije.
