Druga sezona serije “Mračni vjetrovi” (Dark Winds), bazirana na franšizi romana “Liphorn i Či” američkog pisca Tonija Hilermena, imala je daleko lagodniju poziciju od prve sezone, koja je na male ekrane stigla prošle godine, pošto je došla na već uhodan i prepoznatljiv teren, uz jaku naklonost kritike i solidnu podršku publike.
S druge strane, autorska ekipa imala je pred sobom i daleko veći izazov, da nadmaši ili ostane na kreativnom nivou prve sezone, koja je sa svojih šest epizoda bila jedno od najprijatnijih iznenađenja TV produkcije u posljednje vrijeme, a dobra vijest je da su svoj zadatak obavili preko svih očekivanja. Projekat iza kojeg stoje scenarista Grem Roland, glumac Zah Meklaron, velikan Robert Redford i pisac Džordž R. R. Martin iskoristio je prednosti ostvarene prvom sezonom uz poboljšanje rijetkih slabosti. Priča o dva detektiva indijanske policije, Džou Liphornu (Meklaron) i Džimiju Čiju (Kjova Gordon), koji štite zakon u rezervatu plemena Navaho tokom sedamdesetih godina, bila je zanimljiva, inteligentna, napeta i vizuelno prelijepo realizovana krimi-serija, uz naglašeniji element korišćenja kulture i mitologije Navaho naroda u drugom planu.
To je bilo zanimljivo osvježenje za sam žanr, ali donekle je to kompleksno upoznavanje priče, likova i njihove kulturne pozadine na nekoliko nivoa usporavalo ritam centralne krimi-priče, dok je u drugoj sezoni problem elegantno riješen. Naime, pozadinska priča i ključni likovi su poznati, tako da ostaje da se ispriča “tvrdo kuvana” policijska priča o istrazi serije ubistava koja potresa rezervat, ali iza koje se krije daleko mračnija priča o pohlepi bijelaca i njihovim planovima da se domognu bogatstva sakrivenog u indijanskoj zemlji. Potraga za ubicom Koltonom Volfom (Nikolas Logan) koju sprovode Džo i Džim uz pomoć koleginice Manuelite (Džesika Maten) i Gordona Senua (A. Martinez), šerifa okruga Valensije, postaće na kraju način kojim će dva indijanska policajca ne samo zaliječiti rane iz prošlosti već i spasti rezervat koji zavisi od njih.
Izbjegavajući igranje na jeftinu patetiku ili jalovu korektnost koja se danas nameće uz ovakvu angažovanu pozadinu priče, Roland je majstorski kreirao krimi-priču o pravdi, zakonu i njegovim granicama, a koja ne da djeluje upečatljivo u epohi sedamdesetih u kojoj se odvija već se bez problema uklapa u žanrovske standarde specifičnog okruženja u kojem pratimo rad dva čovjeka od zakona.
Autorski tim balansira elementima tvrdo kuvanog krimića, naturalističke drame i revizionističkog vesterna, spajajući ih u krajnjem zbiru u više nego funkcionalnu cjelinu. Potpuno indijanska glumačka ekipa i scenarista, koji zna šta treba da radi sa predloškom, dala je autentičnost zatvorenoj zajednici Navaho rezervata, razapetoj između mitske prošlosti i surove stvarnosti Amerike sedamdesetih.
S druge strane, serija nastavlja model prve sezone o detektivskoj istrazi koja predstavlja bolno vraćanje glavnih junaka na traume iz prošlosti, ali pokazuje i njihovu snagu da nastave život dalje.
“Mračni vjetrovi” su serijal svjestan svog okruženja, ali ne robuju identitetu “vouk” kulture, već su ključni likovi stvarni ljudi od krvi i mesa, Indijanci koji traže način da sprovode bjelački zakon, dobro svjesni gdje žive, ali hoće i da dobiju i pravdu na indijanski način kada taj isti zakon zakaže. Rezultat ovog ogoljenijeg pristupa jeste da se epizode nižu u vrtoglavom tempu, uz vrhunsku montažu i kameru, koja maksimalno koristi surove pejzaže rezervata Navaha kako bi naglasila pomenutu mračniju atmosferu iz naslova serije.
U sličnom tonu i veteran Zah Meklaron majstorski produbljuje ulogu poručnika Liphorna, dajući kolegama njihovih pet minuta slave, ali svjestan da je on glavni motor priče i da od njega zavisi kako ona vozi od početka do kraja, a ostatak ekipe pomaže kad treba da mijenjaju tempo.
Posvećenost i razumijevanje trilerskog, dramskog i društveno angažovanog materijala iz prve sezone pojačani su naglašenim žanrovskim elementima policijskog krimića i osvetničkog filma, čime je sačuvan izvorni duh serijala, ali pojačan je i intenzitet percepcije kod publike. Tim pristupom napravljen je važan kreativni korak dalje i zaslužena je treća sezona, dok nagrade i rekordi gledanosti ostaju onima koji igraju po pravilima industrije, za razliku od tradicionalnog pristupa “Mračnih vjetrova” u kojem su važni samo priča, likovi i atmosfera.
Izvor: Branislav Predojević/glassrpske.com
