Rat je pitanje. Rat je najneugodnije i najteže pitanje koje se postavlja na današnjem stepenu civilizacijske lestvice. Na rat kao pitanje mora se dati apsolutno odričan odgovor. Međutim, o pitanju rata mora se razmišljati i pisati. Na suštinu tog pitanja konkretnije može odreagovati samo istorija ljudske civilizacije koja se nažalost u mnogo čemu poklapa sa istorijom ratovanja.
Nije postojalo ni jedno doba u ljudskoj istoriji bez ratovanja. Trenutno se u svijetu vodi preko 50 ratova od kojih je po svome potencijalu i posljedicama koje nosi najsudbonosniji rat kome smo neposredni svjedoci. Duže od godinu dana na tlu Evrope vodi se rat koji prijeti da preraste u posljednji ratni sukob ljudskog roda.
Sa zebnjom se pitamo koliko još dugo može potrajati rat koji jedni nazivaju Specijalnom vojnom operacijom, a drugi agresijom Rusije na Ukrajinu? Ime je manje bitno od onoga na čemu počiva smisao, besmisao i krajnji ishod ovog rata.
Mir poslije rata po dosadašnjim civilizacijskim iskustvima suočavao se sa izuzetno teškim posledicama razaranja u svim sferama društvenog života ali je sa sobom donosio i privredni i ekonomski oporavak, a često i procvat uz nove društvene vrijednosti.
Za što se opredijeliti u slučaju rusko-ukrajinskog sukoba. Za nastavak rata ili za hitno postizanje mira? Kakve su šanse jednog ili drugog. Koliko mogu potrajati jedno ili drugo. Pokušajmo pronaći odgovore.
Logično je da će rusko-ukrajinski ratni sukob trajati dok god se bude proizvodilo oružje i otpravljalo u zaraćenu zonu. Ne zaboravimo da nove tehnologije čitavu planetu pretvaraju u zaraćenu zonu. Sa bilo koje tačke Zemljine kugle u današnje doba može se pogoditi bilo koji markirani ratni cilj. U novoj političkoj terminologiji svako mjesto postaje legitimna ratna meta ukoliko se prepozna kao “centar ratnih strategija i odlučivanja”. Da li smo svjesni da je sa ovim ratom čitava planeta postala ratna zona?
Znamo li gdje stoluju šanse za mir. Ne znamo. Ne spominjite Ujedinjene nacije. Ujedinjene nacije kao simbolično središte mira pretvorile su se u Guliverovu palatu naseljenu državama patuljcima. Ujedinjene Nacije svakodnevno potvrđuju da je postojeći svjetski poredak baziran na Guliverovim pravima u palati patuljaka na Ist Riveru, skraćeno nazvanoj UN. Ni ovdje ime nije važno. Pričali o toj zgradi kao mjestu zasijedanja Savjeta bezbjednosti, pričali o njoj kao o svečanoj sali sa uzdignutim rukama koje znače odobravanje nečega ili veto na nešto, pričali o njoj kao o Svjetskom političkom zboru koji usvaja rezolucije čiji je broj možda već četvorocifren, sve se svodi na jedno te isto. Radi se o potpuno impotentnom organu koji nije kadar raditi u interesu svjetskog mira. Zamislite stepen civilizacije u kome su prije par dana Ujedinjene nacije usvojile rezoluciju “Kojom se svi akti nasilja nad svetim knjigama smatraju kršenjem međunarodnog prava”. U kom smo to vijeku? Koliko smo se odmakli od inkvizicije? Koji je doprinos UN-a u tom odmicanju.
Ako smo zaboravili lekcije o prosvećenosti, ljudskoj zrelosti, toleranciji, potrebi za očuvanjem mira u svijetu znamo li makar što za svijet znači i čemu vodi rusko-ukrajinski rat?
Bez obzira na priče o ofanzivama i kontraofanzivama koje se poklapaju sa smjenama godišnjih doba, bez obzira na vijesti o zauzimanjima i oslobađanjima teritorija, bez obzira na svakodnevne izvještaje o ruskim i ukrajinskim gubicima u ljudstvu i tehnici na hiljadukilometarskom bojnom polju rusko-ukrajinski rat nema ni svoj razvojni put ni svoj prirodni tok. Ovaj rat je jedna velika otvorena rana na koju Zapad samo sipa so.
Pripreme za rat otpočele su mnogo prije tragičnih događaja na Kijevskom majdanu 2014. godine kada je uz asistenciju NATO članica radikalno oštrim potezima duboko zarezano tkivo jedne po mnogo čemu protivurečne ali donedavno ipak jedinstvene države. Reskim potezima Anglo-američkog skalpela proizvedeno je nekontrolisano krvarenje u jednom ekstremno opasnom dijelu Evrope i svijeta.
U daljem operativnom procesu nastavljenom takozvanim “drugim sredstvima” Zapad ne samo da nije želio zaustaviti inicirano i podstaknuto krvarenje putem prihvaćenih Minskih sporazuma već se, pogotovo poslije Bregzita iliti izlaska Engleske iz EU, potrudio iz sve snage da to krvarenje bude što obilnije.
Inače, težnje Zapada da iskrvavi Rusiju traju duže od jednog vijeka.
Od kada su bankari Rotšildi počeli da finansiraju Lenjina i boljševike namjenjujući Rusiji stanje permanentne revolucije Zapad nije ni krio da mu je krajnji cilj poniženje, rasparčavanje i uništenje Rusije. Produkovanje oružanih sukoba unutar Rusije i protiv Rusije poklapalo se sa razvojnim strategijama i prosperitetima zapadnih zemalja.
Duže od jednog vijeka Rusija preživljava i odlaže egzekuciju koju joj je Zapad namijenio. Sa svojim autoritarnim nasleđem Rusija opstojava i po cijenu preduzimanja i sprovođenja velikih okrutnosti prema sopstvenim građanima. Ma koliko to tragično i mazohistički zvučalo, održavanjem građanskih nesloboda, progonima slobodoumnih ljudi, dobrovoljnim srozavanjem sopstvene ekonomije u korist naoružavanja, uz pogubne ideološke obrasce pokazali su se kao jedan od najvažnih uslova za opstanak ruske države.
Tokom Oktobarske revolucije, Prvog i Drugog svjetskog rata Rusija je podnijela ogromne žrtve izazvane subverzivnim djelovanjem što spolja što iznutra. Amerika kao najveći rival Rusije u svjetskim istorijskim potresima partipicirala je uvijek sa bezbjedonosne daljine uz neuporedivo manja stradanja. Naime, Amerika bi se uključivala na samom kraju svjetskih ratnih dešavanja, kada su rizici bivali znatno manji. Priskakala je Amerika da podijeli pobjedničku slavu sa postradalom Rusijom. Tako je bilo i u Prvom i u Drugom svjetskom ratu. Rusiji je pripao pobjednički čin, fotografija pobadanja ruske zastave na zgradi Rajhstaga u Berlinu. Americi su pripali naučnici poraženog trećeg Rajha, između ostalih Verner fon Braun, koji su joj pomogli da proizvede prvu atomsku bombu. S osobitom zahvalnošću poraženom Trećem rajhu Amerikanci su u vidu ratnog plijena preuzeli obiman arhiv i sistematizacione strukture njemačkog Gestapoa koji su joj omogućili da modeluje svoju čuvenu CIA-u zaduženu za obaranje neposlušnih režima širom svijeta.
Američka spoljnja politika je oduvijek bila usmjerena na masovno stradanje i razaranje Rusije. Važno im je bilo natjerati Rusiju da podnese ogromne ljudske žrtve, da je što više oslabe kao državu, da je razbiju i razluče kao civilizaciju, da joj unište vjeru. Zapadni interesi u Rusiji uglavnom su sprovođeni sadejstvom ideologija fašizma i krupnog kapitala koji i dan danas dominiraju društveno-političkim scenama Amerike i Evrope.
Ukrajina se odavno nametnula Zapadu kao ključ i plodno tle za realizovanje antiruskih scenarija. I prva klapa je pala.
Krenuo je Kijevski Majdan i sa njime pripreme za dugotrajni rat između Rusije sa jedne strane i Ukrajine podržane zapadnim saveznicima sa druge strane.
Poslednjih mjeseci svijet prisustvuje istorijskom trenutku u kome se Rusija po prvi put u svojoj istoriji direktno sučeljava sa Amerikom. Iako se u teškom ratnom sukobu Rusija duže od godinu dana posredno rvala sa Amerikom, Britanijom i Evropom na tlu Ukrajine stvari tek sada postaju jasno vidljive. Proširenjem ratne zone na unutrašnjost Rusije, na Moskvu, moguće i na Sankt Petersburg Zapad će malo po malo pritjerati Rusiju uza zid. Pitanje je trenutka kada će Rusija postati svjesna svog teškog položaja kome je i sama još od pada Berlinskog zida uveliko kumovala.
Nije teško dati prognozu daljih ratnih zbivanja. Jednostavna je. Rusija može ili opstati ili nestati. U krajnjem Rusiji opstanak garantuje nuklerno naoružanje. Uopšte gledano u današnjem svijetu samo je nuklearno naoružanje garant državnih samostalnosti pred hegemonijom Amerike. Čak i jednoj maloj Sjevernoj Koreji, materijalno osiromašenoj zemlji, ali odlučnoj u namjerama da odbrani svoju slobodu samo atomska bomba garantuje nezavisnost. Da je ne posjeduje Amerika bi je odavno pregazila.
Sve priče o svjetskoj humanitarnoj katastrofi ukoliko bi došlo do upotrebe nukleranog oružja postaju licimjerne. Ako su samo Amerika, Rusija, Engleska, Francuska, Kina, Indija, Pakistan, Izrael, Sjeverna Koreja bezbjedni što preostaje ostalom dijelu čovječanstva. Da stane ispod kišobrana neke od nuklearnih zemalja ili da trpi bezprizorne, ponižavajuće diktate Američkog liderstva i nijemo se povinuje propagatorima dolara i američkih “vrijednosti”.
Na Rusiji je dakle odluka da li će se oduprijeti Zapadu, prvo u ime sopstvene civilizacije i vjere i drugo u ime oslobađanja polovine čovječanstva od Američkog imperijalizma, protektorata i svakovrsnih eksploatacija. Pola svijeta se sa strepnjom pita može li Rusija sebi dozvoliti luksuz da bude uništavana laganim grickanjem i gošćenjem Zapada na tragičnoj ukrajinskoj trpezi?
Ciljevi Zapada u ovom ratu mnogo su širi od onog što nazivaju obuzdavanjem Rusije. Zapadu je potrebno permanentno ratno stanje na granicama Rusije. Zato Zapad ignoriše sve puteve ka miru. Zapad čvrsto odbija da saopšti bilanse svog učešća u Rusko-Ukrajinskom ratu, ali isto tako i dobrobiti koje bi i Amerika i Evropa I čitav svijet nesumljivo imali od sklapanja mira. Zapad ne pravi čak ni prognoze po kojoj cijeni Evropa plaća uništavanje ekonomije Rusije. Ni za eksplozije na gasovodu Sjeverni tok 2 nije izvedena računica dok se za viškove putera na tržištu Evropske Unije vode precizne statistike i obavljaju redovne konsultacije na sastancima EU komisija.
Činjenica je da ogromna ulaganja u uništenje Rusije koja dolaze sa Zapada duže od jednog vijeka ne daju očekivane rezultate. Uprkos svemu Rusija se i dalje odupire i opstaje pod naletima prikrivenih i podmuklih Anglo-američkih interesa. Dokle će izdržati?
