Nakon što je Crkva potpuno legitimno, građanski i demokratski, zajedno sa narodom, prebacila dugo vremena nedostižnu ljestvicu političkih promjena 30. avgusta 2020. godine, uslijedilo je vođenje Vlade od strane potpuno atipičnog političkog lidera, kome se štošta može zamjeriti, iz domena sitnih taktičkih i kadrovskih previda, ali jedno ostaje kao spomenik: Zdravko Krivokapić je splav spasenja odbio od DPS-ove obale, zauvijek, kroz nekoliko ostvarenja: novi Zakon o slobodi vjeroispovjesti; povećanje plata i penzija građanima; omogućenje ustoličenja na Cetinju, uprkos Veljovićevom planu da rizikuje eventualni građanski rat.
Piše: naš stalni dopisnik sa Divljeg zapada Milija Todorović (u ulozi Garija Kupera)
Sve što se dalje zbivalo, predstavlja grabljenje plijena od strane onih aktera koji su preživeli političku smrt DPS-a (vidljivu na brojnim lokalnim izborima u to vrijeme). I tu je bilo svega: neprincipijelnosti, podmetanja, laži… Tako smo došli i do nove Vlade Dritana Abazovića, koja je uz sve mane stvari pogurala dalje: stimulisanjem rada državnog tužioca, transparentnim obračunom sa monopolistima iz DPS-a, i potpisivanjem Temeljnog ugovora sa SPC.
Narodu je očigledno bilo potrebno da se veliki talas promjena nastavi, a isto tako svakom normalnom je bilo jasno da se to ne može desiti sa muzejskim modelima partija koje su nastale i postojale kao dekor u DPS univerzumu. Trebalo je, pod hitno, na političku ponudu iznijeti nešto po strukturi nalik pokojnom DPS-u, a po ideologiji istinski okrenuto Evropi, za razliku od foliranata koje je predvodio Đukanović.
Ali o tome, više, sjutra….
