Piše: Prof. dr Vlasije Fidas
Preveo: Protoprezviter Nikola Gačević
Zajednički susret novog pape Rimokatoličke Crkve, Lava XIV, sa Njegovom Svesvetošću, Vaseljenskim Patrijarhom Vartolomejem, povodom zajedničkog obilježavanja Prvog Vaseljenskog Sabora Pravoslavne Crkve u Nikeji Vitinijskoj (325), jednoglasno i zajednički ističe solidarni i kroz vjekove trajni odnos Starog i Novog Rima, utemeljen na sedam zajedničkih Vaseljenskih Sabora prvog milenijuma istorijskog života obeju Crkava.
Međutim, taj odnos je doveden u pitanje i duboko uzdrman tragičnim raskolom dviju Crkava u XI vijeku, sa zajedničkim i teškim posledicama po njihov istorijski život u drugom milenijumu, naročito nakon nerazumnog (bezrazložnog) nametanja provokativnih i protivrječnih anatema iz 1054. godine, koje su suštinski pogodile obije Crkve — iz različitih razloga i na različite načine.
Zaista, Rimokatolička Crkva se ubrzo potčinila kraljevima i vladarima, ne samo moćne Nemačke — kroz takozvanu Borbu za investituru papske Crkve (Querelle de l’Investiture, 1075–1122) — nego i silne Francuske, prenošenjem papskog prestola u Avinjon na gotovo čitav jedan vijek (1308–1388). Papski presto je potom bio dodatno uzdrman i antipapskim saborima XV vijeka (u Pizi, Konstanci i Bazelu). Nasuprot tome, Pravoslavna Crkva je sačuvala neokrnjenom vizantijsku tradiciju prvog milenijuma svoga istorijskog postojanja, a i u drugom milenijumu ostala je vjerna sedam zajedničkih Vaseljenskih Sabora, iako je bila potresana ne samo provokativnim krstaškim pohodima zapadnih vladara, već i nametljivim prozelitizmom rimokatoličkih i protestantskih misionara na Pravoslavnom Istoku.
Stoga je razumljivo da su dvije Crkve tokom dvaju uzastopnih milenijuma — Rimokatolička i Pravoslavna Crkva — očuvale nepokolebivu zajedničku čežnju i težnju: s jedne strane, ka ispravljanju i iscjeljenju teških postupaka i posledica traumatične prošlosti, a s druge, ka obnovi već utvrđenog zajedničkog crkvenog predanja dvaju uzastopnih milenijuma. Međutim, iscjeljenje djela neprijateljskih prema Pravoslavnoj Crkvi, koja je činila Rimokatolička Crkva, podrazumijevalo je ne samo neophodno ukidanje uzajamnih anatema, nego i prekid nedozvoljenog djelovanja nasilnog prozelitizma nad pravoslavnim narodima od strane rimokatoličkih sveštenika.
Ipak, rimski papa Evgenije ušao je u sukob sa antipapskim saborima u Konstanci i Bazelu, koji su zahtijevali da se papa potčini njihovom autoritetu, te su zbog toga izražavali nipodaštavanje kako prema papi tako i prema njegovim pristalicama, dakle i „po glavi i po udovima“ (in capite et in membris). Iz tih razloga, papa je odmah zatražio podršku Carigradskog Patrijarha radi sazivanja jednog Vaseljenskog Sabora na Zapadu, uz nadu da će doći i do obnove crkvenog opštenja, ali pod uslovom da na njemu učestvuju i arhijereji antipapskog Sabora u Bazelu, koji se, međutim, na kraju nisu odazvali. Zaista, Sabor ujedinjenja u Ferari–Firenci bio je konačno održan u Firenci, ali ne samo da nije donio željeni rezultat, već je i odbačen od Vaseljenskog Sabora sazvanog u Carigradu 1484. godine, koji je poništio odluke Sabora u Ferari–Firenci.
Blagorazumna inicijativa za zajedničko ukidanje uzajamnih anatema iz 1054. godine u drugoj polovini XX vijeka pripremana je bez potrebnog promišljanja (rasuđivanja) od strane Rimokatoličke i Pravoslavne Crkve, a izražena je sazivanjem zajedničkog skupa u organizaciji bečke ustanove Pro Oriente. Međutim, nakon dugih razgovora između dvije strane, usled nejasnog razlikovanja između samog izricanja i ukidanja uzajamnih anatema, budući da u potpunosti nisu bile shvaćene jasne i krajnje teške posledice koje je izricanje anatema imalo po odnose dviju Crkava — a samim tim ni eklisiološke posledice koje bi neposredno uzajamno ukidanje anatema proizvelo — na kraju nije prihvaćeno njihovo nepromišljeno i bezuslovno ukidanje.
Uzajamni crkveni odnosi Pravoslavne i Rimokatoličke Crkve uvijek su se izražavali od strane njihovih Predstojatelja putem odgovarajućih enciklika ili sinodskih odluka. Tako je, na primjer, to bio slučaj sa poslanicom Vaseljenskog patrijarha Atinagore u prilog podrške Dijalogu Ljubavi, kao i sa značajnim susretom dvojice Predstojatelja u Jerusalimskoj Patrijaršiji. Isto tako, od posebnog značaja bila je i izjava pape da je odnos Rimokatoličke Crkve sa Pravoslavnoom Crkvom neophodan kako bi „oba plućna krila Crkve“ mogla da dišu i funkcionišu. Upravo zato je taj odnos proglašen i utemeljen u dogmatskoj Konstituciji o Crkvi (Lumen Gentium), kao i u vaseljenskom Dekretu (Unitatis Redintegratio) Drugog Vatikanskog Sabora.
Autor je dugogodišnji profesor Istorije Crkve na Teološkom Fakultetu Atinskog Univerziteta.
Izvor: Otisci dobrote
