Prof. dr Dragoljub Petrović (Kosor kod Podgorice, 20. 6. 1935 ‒ Leušići, 16. 11. 2024), srpski lingvista, srbista, dijalektolog, fonolog, univerzitetski profesor.
Diplomirao je, magistrirao i doktorirao na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu, gde je proveo svoj radni vek predajući Dijalektologiju i Fonologiju srpskohrvatskog, odnosno srpskog jezika. U više navrata bio je direktor ili pomoćnik direktora Instituta za južnoslovenske jezike, odnosno šef Odseka za srpski jezik i lingvistiku Filozofskog fakulteta u Novom Sadu.
Iz bogate naučne produkcije izdvajamo sledeće publikacije: O govoru Zmijanja (1973), Govor Banije i Korduna (1978), Onomastika Kuča (1988), Škola nemuštog jezika (1996), Sumrak srpske ćirilice: Zapisi o satiranju srpskih nacionalnih simbola (2005), Zlovremenik (2011). Koautor je brojnih drugih naslova: Fonološki opisi srpskohrvatskih/hrvatskosrpskih, slovenačkih i makedonskih govora obuhvaćenih Opšteslovenskim lingvističkim atlasom (Sarajevo, 1981); Onomastika Kačera (Beograd, 2003); Fonologija srpskoga jezika (Beograd‒Novi Sad, 2010) i dr. Priredio je više dela Jovana Kašića, Pavla Ivića i Aleksandra Belića, a bio je redaktor Rečnika bačkih Bunjevaca, Imenoslova bačkih Bunjevaca i Rečnika srpskih govora Vojvodine, jednog od kapitalnih projekata Odeljenja za književnost i jezik Matice srpske. Dobitnik je nagrade Pavle Ivić za 2003. i 2010. godinu.
Aktivno je učestvovao u radu Međunarodnog komiteta slavista, gde je bio član Međunarodne komisije za jezičke kontakte, Međunarodne komisije za Opšteslovenski lingvistički atlas, Međunarodnog redakcionog kolegijuma Opštekarpatskog dijalektološkog atlasa. Bio je član uredništva Srpskog dijalektološkog zbornika (Beograd), Zbornika Matice srpske za filologiju i lingvistiku (Novi Sad) i Priloga proučavanju jezika (Novi Sad). Bio je stalni član-saradnik Matice srpske, član njenog Odeljenja za književnost i jezik i, u više mandata, član Upravnog odbora.
Večna mu slava!
Izvor: Matica Srpska/Fejsbuk
