Još jedan važan kriterijum odnosi se i na reakciju biračkog tijela koje postepeno odlazi od DPS-a. Da li će kandidat demokratskog bloka koji uđe u drugi krug, ove birače “vratiti” ka DPS-u ili ih privući sebi i pobijediti kandidata bivšeg režima
Diskusije i polemike na temu predsjedničkog kandidata uhvatile su zalet. Iz većine političkih stranaka saopšteno je da “imaju svog kandidata” ali da su “spremni na dogovor oko zajedničkog kandidata”. Osnovni kriterijum za odabir konkurentnog kandidata i stvaranje pobjedničkog favorita je potencijal glasova koji može dobiti i odbiti – u drugom krugu, osim u slučaju da dobijemo predsjedničku trku poput one iz 2013. kada su se već u prvom krugu “jedan na jedan” suočili Filip Vujanović i Miodrag Lekić.
Najbolje organizovane i najmasovnije stranačke infrastrukture imaju Demokratska partija socijalista, Demokratski front i Demokratska Crna Gora. Pokret Evropa sad bilježi visok procenat podrške ali je njihova stranačka infrastruktura tek u razvoju i još uvijek nema pouzdanih podataka koji minimalan a koji maksimalan procenat oni mogu da osvoje. Kada kandidat za predsjednika dolazi iz vrha određene stranke, po pravilu se prvo i najviše mobilišu stranačke baze. One garantuju solidan broj glasova i dobru poziciju svog kandidata u prvom krugu. Međutim, predsjednička trka u prvom krugu nije nalik borbi za “pol poziciju” kao u trkama Formule 1. Najpoznatiji primjer na ovu temu pruža Francuska, gdje kandidat nacionalne opozicije ili krajnje desnice redovno osvaja prolazak u drugi krug ali u istom ne pobjeđuje.
Animozitet između političkih stranaka u bloku protiv bivšeg režima oscilira i razlikuje se od perioda do perioda. Na primjer, Demokrate su vodile oštru kampanju protiv GP URA, a sada su u dobrim odnosima. Odnos DF i SNP takođe prolazi kroz različite faze. Tako je manje više i sa ostalima. Ako u drugi krug protiv kandidata DPS bloka, uđe kandidat koji je i predsjednik svoje stranke, ostaje upitan nivo motivacije od strane ostalih stranačkih baza – uz nekoliko izuzetaka. Najbolju “prohodnost” za drugi krug imaju oni kandidati oko kojih postoji konsenzus odnosno ne postoje značajne razlike i animoziteti. U toj kategoriji može se najprije govoriti o Miodragu Lekiću, Jakovu Milatoviću, dr Jeleni Borovinić Bojović, ali i o Aleksi Bečiću, Milojku Spajiću i Oliveri Injac.
Lekić je bio mandatar za sastav 44. vlade i predstavljao je rešenje koje je bilo prihvatljivo svima u parlamentarnoj većini. Jakov Milatović i Jelena Borovinić Bojović imaju dobre odnose sa ostalim strankama, što su demonstrirali i poslije izbora u Podgorici. Ne dijele javnost. A to se može reći i za Aleksu Bečića, koji je redovno na nekom od prva tri mjesta u tabelama najbolje ocijenjenih političara zbog velikog broja “srednjih ocjena”, što će reći da je malo onih koji bivšem predsjedniku Skupštine daju najnižu ocjenu. Niko od nabrojanih nije na meti kritika nekog od savezničke strane, što ih čini kandidatima prihvatljivim za glasanje u drugom krugu, od strane brojnih političkih kategorija. U slučaju Milojka Spajića i Olivere Injac situacija je nešto specifičnija. Spajić je osvojio ozbiljan rast popularnosti ali ga javnost, a čini se i on sam sebe, percipira kao favorita za mjesto premijera. Jedini subjekat koji ga intenzivno napada je Pokret za promjene i povremeno SNP. Olivera Injac nije mnogo prisutna u javnosti ali važi za kandidata koji takođe ne stvara podjele u javnosti. Dilema u vezi nje je da li može da kapitalizuje rast Evrope sad i uđe u drugi krug, s obzirom na to da procenat PES-a u medijima dominantno “vuku” Spajić i Milatović.
Još jedan važan kriterijum odnosi se i na reakciju biračkog tijela koje postepeno odlazi od DPS-a. Da li će kandidat demokratskog bloka koji uđe u drugi krug, ove birače “vratiti” ka DPS-u ili ih privući sebi i pobijediti kandidata bivšeg režima.
Redakcija
