Nadaren čudesnom intuicijom da osjeti glavni smjer opštih istorijskih tokova u Evropi, Sveti Petar Cetinjski je bio ubijeđen da Napoleon nema snagu da se sa uspjehom nosi sa silama udruženih evropskih monarhija. Novi raspored snaga na evropskoj političkoj pozornici bio je takav da je vladičin plan o ujedinjenju Crne Gore i Boke Kotorske bilo mnogo teže ostvariti.
Događaji koji su krajem XVIII i početkom XIX vijeka potresli Evropu imali su sudbonosan uticaj na istorijski razvoj južnoslovenskih naroda. Tada na Balkanu počinje era nacionalnih revolucija a polet nacionalno – revolucionarnih pokreta zahvata u manjoj ili većoj mjeri sve narode na poluostrvu. Tada se na čelu Crne Gore nalazi državotvorac i politički vizionar, jedna od najistaknutijih figura balkanske istorije novog vijeka – Sveti Petar Cetinjski. On je smatrao da bi Crna Gora ostala bez izgleda za snažnije učvršćivanje institucija centralne zemaljske vlasti, ukoliko se ne bi čvrsto oslonila na široki oslobodilački pokret van njenih granica.
Zato su vladičini pogledi stalno bili upravljeni prema brdskim i hercegovačkim plemenima, otkuda su stalno dopirali pozivi za pomoć u borbi za slobodu. A od samog početka svoje političke vladavine, vladika je započeo da učvršćuje spone i s narodnim pokretom u Boki Kotorskoj, uvjeren da se samo tim načinom i takvim smjerom može osigurati crnogorskoj nastajućoj državnoj organizaciji izlazak na more.
Nadaren čudesnom intuicijom da osjeti glavni smjer opštih istorijskih tokova u Evropi, Sveti Petar Cetinjski je bio ubijeđen da Napoleon nema snagu da se sa uspjehom nosi sa silama udruženih evropskih monarhija. Novi raspored snaga na evropskoj političkoj pozornici bio je takav da je vladičin plan o ujedinjenju Crne Gore i Boke Kotorske bilo mnogo teže ostvariti.
U septembru 1813. godine, Sveti Petar Cetinjski je uništio francuske jedinice u Boki kotorskoj, izuzev u Kotoru. Oslobodio je Perast, Risan, Herceg Novi, nad kojima se zavijorio crnogorski Alaj-barjak, te stigao sa crnogorsko-bokeljskim jedinicama ispred Dubrovnika u kojem su se Francuzi utvrdili. Na kraju se predala i francuska posada u Kotoru. Ujedinjenje Crne Gore i Boke proglašeno je 29. oktobra 1813. godine u Dobroti, kod Kotora.
Izabrana je i vlada – Centralna komisija, na čelu sa Svetim Petrom Cetinjskim. U rezoluciji o ujedinjenju zapisano je da se “Crna Gora i Boka uzajamno zaklinju Bogom na vjernost i da će uvijek ostati sjedinjene u svakom slučaju i događaju”.
Paralelno s usvajanjem teksta rezolucije donesena su i pravila od 22 člana, kojima je trebalo ostvariti ono što je rezolucijom formulisano. Crna Gora i Boka ujedinile su se dok su Francuzi još bili u Kotoru. No, Bečki kongres je 1814.-1815. godine odlučio da Austriji garantuje suverenitet nad čitavom teritorijom Dalmacije i Boke Kotorske. A konačno oslobođenje Boke zbilo se vijek kasnije tačnije 1918. godine.
Izvor: Etos
