Piše: Miroslav Zdravković
Prosečan iznos ličnih dohodaka (LD) po stanovniku u SFRJ u 1980. iznosio je 24.135 dinara, a po zaposlenom je iznosio 91.619 dinara. Posmatrano po stanovniku, od 471 opština samo njih 128 je bilo iznad prosečne vrednosti, a to je i logično jer su najveći gradovi sa najvećim brojem zaposlenih i prosečnim zaradama bili u vrhu liste. U tih 128 opština živelo je 9.689.392 stanovnika i imali su u proseku 38.283 dinara po stanovniku od zaposlenih u društvenom sektoru.
U preostalih 343 opština živelo je 12.776.012 stanovnika i njihov prosečan prihod od zarada bio je 13.390 dinara po stanovniku. Razlike su mnogo manje kod samih zarada: u proseku su iznosile 91.585 dinara, u tome u prvoj grupi 101.453 dinara, a u drugoj grupi 75.632 dinara.
Dakle, razlika u prihodima od zarada po stanovniku bila je mnogo više posledica stope zaposlenosti stanovnika u društvenom sektoru nego razlike u prosečnim zaradama. Pođimo od stopa zaposlenosti. Prosečna stopa zaposlenosti u SFRJ iznosila je 26,3%: 5,9 miliona zaposlenih na 22,5 miliona stanovnika. Veću stopu zaposlenosti od prosečne imalo je 154 opština a manju preostalih 317 opština. U prvih 50 opština prema stopi zaposlenosti, osim slovenačkih i hrvatskih našli su se Budva na 18. mestu, Novi Sad na 22., Tuzla na 27., Štip na 30., Beograd na 33., Sarajevo na 41, Niš na 43., Cetinje na 44. i Titovo Užice na 48. mestu.
Na dnu liste našle su se opštine iz uže Srbije, sa KiM i iz BiH. Na listi nema ni jedne opštine iz Slovenije i Makedonije, a iz Crne Gore na listi je samo Plav i iz Hrvatske samo Drniš.
Među 50 opština sa najvećim prosečnim zaradama po zaposlenom čak 35 je bilo u Sloveniji i 7 u Hrvatskoj.
Iznenađuje Obrovac na 2. mestu, iza Ljubljane i ovde sam pažljivo proverio podatke, da bih potvrdio ovu činjenicu. Budva je na četvrtom mestu i ovde je proverena tačnost unosa podataka.
Nakon Budve, van Slovenije i Hrvatske, sledi Novi Sad na 15. mestu, Beograd na 29 (koji je imao gotovo jednake zarade kao i Zagreb), Kotor na 31., Glogovac na 36 (provereno!), Pančevo na 43., Posušje na 48. i Sarajevo na 49. mestu.
Od glavnih gradova van liste bio je Titograd na 102. mestu i Skoplje na 145. mestu.
Dno liste predstavlja „šareniš“ opština iz svih republika i KiM sem Slovenije i AP Vojvodine.. Hrvatsku predstavljaju opštine Ozalj i Lastovo. Iz Crne Gore tu su Danilovgrad i Plav. Iz Srbije van AP na listi su: Knjaževac, Surdulica, Babušnica, Medveđa, Bojnik, Bela Palanka, Titovo Užice[1], Koceljeva, Lebane, Dimitrovgrad, Vlasotince i Gadžin Han.
Iz Makedonije su: Negotino, Debar, Berovo, Kičevo, Sveti Nikola, Brod, Vinica, Kriva Palanka i Valandovo. Iz KiM tu su: Peć, Kosovska Kamenica, Đakovica, Gnjilane, Dečani, Podujevo Srbica, Uroševac i Vučitrn na dnu liste.
Iz BiH na listi su: Bosanska Krupa, Laktaši, Glamoč, Šekovići, Bosanska Dubica, Kiseljak, Velika Kladuša, Nevesinje, Srbac, Šipovo, Kupres, Grude, Srebrenica i Čitluk. Siromaštvo u bivšoj SFRJ bila je mnogo ravnopravnije raspoređeno u odnosu na izobilje.
[1] U Statističkom godišnjaku je očigledna greška jer je čist lični dohodak privrednih delatnosti 2.249,9 a vanprivrednih 411,3 pa je njihov zbir 2.661,1 miliona dinara, a ne 1.661,1 kako je odštampano. Ispravka bi dala prosečan dohodak od 93.427 dinara u Titovom Užicu, što bi je ga popelo na 91. mesto ove liste.
Izvor: Makroekonomija
