Piše: Miloš Lalatović
Obično se za crkvena lica sveštenike, monahe, vladike imaju određeni stereotipi, poput onih kao preozbiljnih, staromodnih ljudi, uvijek zamišljenih nad apokaliptičnom sudbinom čovječanstva ili vječitih kritičara svega savremenog. No, stvarnost je daleko od toga.
Većina današnjih pravoslavnih sveštenika potiče iz svjetovnih porodica gdje se u vjeru ulazilo na teži, ali na slobodniji način. Niko ih nije primoravao na religijske obrede, dugo stajanje u crkvi, postove. Ne, sve su to odabrali svojom voljom, sazrijevanjem ili kako bi rekao švajcarski psihoterapeut Jung i naš vodeći intelektualac psihijatar Vladeta Jerotić individuacijom. Jedan od ovakvih primjera je i Vladika pakračko-slavonski Jovan Ćulibrk. Njegova priča je posebno interesantna ne samo u Srpskoj Pravoslavnoj Crkvi nego uopšte u čitavom Pravoslavlju, pa i u hrišćanstvu.
Rođen kao Neven Ćulibrk 1965.godine, odrastao u Bosni, potiče iz porodice koja je užasno stradala tokom Drugog svjetskog rata od strane ustaša. Ovo je bio između ostalog razlog njegovog interesovanja za holokaust. Jedan od omiljenih pank bendova sa kojim se vladika susreo tokom odrastanja bio je i Joy division. Ovaj britanski bend je bio inspirisan stradanjem Jevreja i ostalih zatvorenika u nacističkim logorima smrti. Sam naziv “Joy division“ potiče od dijela logora gdje su zatvorenice imale zadatak da zabavljaju nacističke vojnike. Bend je i jedan od pionira lirskog dijela panka za razliku od “Seks pistolsa“, koji su bili i suviše sirovi i buntovni. Ovaj pravac koji je Joy division gurao nazvan je novi talas ili val. A pored toga postavili su i začetke onoga što će se posle nazvati gotik ili dark rokom, gdje se favorizuje mračna i pomalo depresivna atmosfera. Gotik ili dark će itekako razviti bendovi poput Bauhausa, The Sister of Mercy, The Cure, Siux of Banshes.
Pošto je nekadašnja Jugoslavija imala razvijenu rok scenu za razliku od mnogih evropskih država, po nekima najbolju posle Britanije i Njemačke, tako se pank i novi talas žestoko i ovdje primio. Najprije u Hrvatskoj i Sloveniji sa bendovima Pankrti, Parafi, Haustor, Prljavo kazalište, Azra, a potom i u Srbiji sa već sada kultnim bendovima Katarina 2, Ekv, Električni orgazam, Pekinška patka, Partibrejkersi, Idoli. U Makedoniji se posebno razvijao gotik ili dark pravac, koji je bio vrlo karakterističan za to vrijeme, tj.miješao je elemente rok muzike sa vizantijskom crkvenom muzikom. Ovdje treba istaći bendove Padot na Vizantija, Anastasija, Mizar, Arhangel, Kismet. Pošto je današnji Vladika Jovan Ćulibrk osamdesetih godina bio rok kritičar i pisao za čuveni “ Džuboks“, otišao je da istraži i makedonsku tadašnju alternativnu scenu. Na njegovo iznanađenje susreo se sa nečim neočekivanim za to doba, crkvenom muzikom na mjestu gdje se najmanje očekuje. Počinje da istražuje vizantijsku muziku, kao i stare makedonske etno pjesme. U isto vrijeme se zanima za crkveni život, što sve rezultira njegovim monaštvom u Crnoj Gori, u manastiru Savina, potom prelazi u Cetinjski manastir. Sabrat mu je bio sadašnji Mitropolit crnogorsko-primorski Joanikije. Crna Gora je početkom devedesetih godina od dolaska blaženo-počivšeg Mitropolita Amfilohija bila pravi duhovni rasadnik. Posebno je bilo interesantno bratstvo Cetinjskog manastira, gdje su dolazili urbani mladi intelektualci poput sada blaženopočivšeg oca Luke Anića, koji je napustio sjajnu akademsku karijeru u Beogradu i došao da služi Bogu. A, i Manastir Ostrog je imao neprevaziđenog igumana oca Lazara, duhovnog oca mnogih današnjih sveštenika u Crnoj Gori, a i šire, napravivši pravu duhovnu revoluciju.Tu je naravno i duhoviti otac Joil Bulatović, koji je takođe ostavio posao profesora hemije u danilovgradskoj gimnaziji i otišao u manastir i postao veliki duhovni gorostas. Ne treba zaboraviti ni oca Benedikta iz Manastira Miholjska Prevlaka, a posle utabanim stazama dolaze mnogi danas poznati duhovnici kao otac Rafailo Boljević iz Manastira Podmaine i mnogi drugi. Vladika Jovan Ćulibrk je još kao jeromonah otišao sa blagoslovom Mitropolita Amfilohija u Jerusalim na školovanje, gdje se intenzivno bavio temom holokausta kod znamenitih profesora stručnjaka za ovu oblast. Posle nekoliko godina vraća se u Srbiju, gdje postaje Vladika lipljanski, a za jednu godinu na kojoj je bio na datoj službi dobija nagradu ličnosti godine časopisa Vreme, zbog doprinosa koji je dao većim pravima Srba i njihovom suživotu sa Albancima na Kosovu i Metohiji.
Posle prelazi u Hrvatsku i postaje Vladika pakračko-slavonski, što je i danas. Omiljeni je gost mnogih hrvatskih televizija gdje razvija ideje praštanja, tolerancije i suživota među zaraćenim stranama iz bliže i dalje prošlosti. Pored rok muzike, veliki mu je hobi i padobranstvo .Izveo je veliki broj skokova, i kaže da mu je ono pored benda Joy division promijenilo život.
Na mnogaja ljeta, dragi Vladiko Jovane…
