Piše: Miloš Lalatović
Ako se za neku ličnost može reći da je uticao na svaku bitnu supkulturu u dvadesetom vijeku, onda je to Vilijam Barouz.
Rođen davne 1914. godine iste, kada i počinje Prvi svjetski rat, u uglednoj i bogatoj američkoj porodici. Ovo mu je omogućilo da od rane mladosti živi punim plućima, putuje po svijetu i vodi ekscentrični način života. Tako se tokom Drugog svjetskog rata zadesio na našim prostorima, Dubrovnik. Tu sklapa formalni brak sa djevojkom, koja je bila Jevrejka, da bi je izvukao od nacista. Brak nije konzumiran, ali je sa pomenutom osobom ostao u prijateljskim odnosima do kraja života.
Krajem četrdesetih godina osniva zajedno sa Alenom Ginzbergom i Džekom Keruakom umjetnički pokret kome je Keruak dao naziv bit pokret ili bitnici. Bitnici su bili hipici po slobodnom ponašanju mnogo prije ovih. Eksperimentišu sa drogama, putuju, slušaju džez, imaju slobodan odnos prema seksualnosti, pa i prema homoseksualnoj, kojoj je i sam Barouz uglavnom pripadao. Pedesetih godina ženi se ipak drugi put sa Džoan Volmer, jedna od rijetkih žena koju je Barouz volio. Obadvoje su bili zavisnici, pa je Barouz da bi finansirao njihovu zavisnost jedno vrijeme prodavao heroin i marihuanu. Prijetila im je zatvorska kazna, pa se sele u Meksiko. Tokom igre sa pištoljem nesrećnim slučajem je usmrtio svoju ženu. Advokat ga je izvukao zatvorske kazne. Sa Džoan je imao sina.
Pod uticajem svog prijatelja Alena Ginzberga počinje da piše o svojim iskustvima sa narkoticima. Tako nastaje njegova knjiga Džanki, gdje se govori o životu zavisnika, počev od načina nabavke droge, osjećaja i problema koja ona izaziva. Ipak, njegovo kultno djelo je roman Goli ručak, koji je jedno vrijeme bio cenzurisan. Pored ovih napisao je veći broj romana, zbirki kratkih priča i eseja.
Za razliku od ostalih bitnika razlikovao se od njih po mnogo čemu, bio je stariji od većine, uglavnom su rođeni između dvadesetih i tridesetih godina, po prirodi je bio mizantrop, za razliku od njegovog najboljeg prijatelja Alena Ginzberga, koji je odisao hipijevskim optimizmom i ljubavlju.
Uticao je na sve bitne ljude svih supkultura, na bitnike, hipike, posebno na Džima Morisona, Mika Džegera, pa onda izuzetno na američku pjevačicu Peti Smit, Dejvida Bouvija, Lu Rida, Nico, umjetnika Endi Vorhola, pa do Kurta Kobejna, koji je izrazio želju da ga upozna pola godine prije nego što će tragično završiti život samoubistvom. Čak su imali i neku vrstu knjige prepiski pod nazivom“ Zvali su ga sveštenik“. Govorio je nakon susreta sa Kobejnom, “nešto nije u redu sa tim dječakom, mršti se bez razloga“. Pored pisanja Barouz se uspješno bavio slikanjem, a pojavljivao se i u nekoliko filmova.
Vilijam S. Barouz je umro Avgusta 1997. godine, nekoliko mjeseci posle njegovog najboljeg prijatelja Alena Ginzberga. Mnogi su to opisali, kao da se to tako desilo da bi nastavili započeti razgovor.
